An incredible record from Bobby Blue Bland – and quite possibly the
greatest one he ever made! The set's got an amazing something special
that's unlike most other material of the time – a bit blues, but a lot
of soul too – still with some echoes of R&B in the jazzier charts
used for the backdrop, but presented with a rock-solid style that
definitely points the way towards many sounds and styles to come in the
60s. And although Bland recorded many of these tracks as separate
singles, there's a way they're put together here that makes the whole
thing sound completely marvelous together – a really well-conceived
track list that shows that Bobby's an even greater artist in the space
of a full record. The arrangements are perfect, and Bobby's rough
soulful voice is blended in this amazing way with killer horn
arrangements that are far more sophisticated than most stuff that ever
came after this, and which never get in the way, but only back up his
deep emotion.
BIG THANKS V. Fockas (Mr. Vagz) & V.Bertolis ( JazzVandals)
Track List :
1 Gabor Szabo And The California Dreamers - San Franciscan Night 2 Igor Nazaruk Quartet - Approval 3 Janko Nilovic - Trumpet Sketches 4 The Invaders - Lost Time 5 Ju Par Universal Orchestra - Flute Salad 6 Aura Urziceanu - Surpriza 7 Houston Person - Soul Dance 8 Hinbal Butss - In The Pocket 9 The Rob Franken Organ-Ization - Scintilla 10 Roberto Pregadio - Erika Seq.18 11 Connie Boerman - Yes Tonight 12 Soul Swingers - Ca - Ba - Dab 13 The Majestics - Funky Chick 14 The Jimmy Ed Trio - Baby , Baby , Oh Baby 15 Roy Lee Johnson - Boogaloo #3 16 Cover Up 17 Leroy & The Drivers - The Sad Chicken 18 Electric Machine - Fancy Good 19 Collage - Do What You Gotta Do 20 Nata - Tu Sais Que Je T'aime Bien (edit) 21 Dos Mukasan - Betpak dala 22 Michel Gonet - Flower Dance A 23 Embryo - Knast Funk
Σάββατο 22 Απριλίου, οι ανθρακωρύχοι των 60’s έρχονται στο Milk’n’Chocolate.
Με αφορμή την Record Store Day αλλά και την κυκλοφορία της συλλογής
τους με τίτλο Groovadelic σε βινύλιο, οι Coalminers σε μια εφ’όλης της
ύλης συνέντευξη στη Δώρα Βάκα πριν το πάρτι που θα ακολουθήσει στο
Underflow Record Store and Art Gallery.
Σάββατο 22 Απριλίου από τη μια το μεσημέρι, στο Underflow. Καλλιρόης 39, Στάση Συγγρού - Φιξ
US band from Shreveport,Louisianna who played a cool garage kind of music drenched in Hammond organ & Wah Wah guitars,also a nice bluesy soul feel to it (originaly released in 1970 and very hard to find).Kenny’s Gruff vocals are outstanding.By musicofsixties
Supercharge was a 1970s rock band from Liverpool, U.K., founded by
singer/saxophonist Albie Donnelly. Original members included Albie
Donnelly (bandleader, vocalist, and tenor saxophonist), Ozzie Yue
(guitar/vocals), Allen 'Gaz' Gaskell (tenor sax, guitar, harmonica, and
vocals), Alan Peters (trumpet), Bob Robertson (baritone sax), Pete
Newton (bass guitar), Tony Dunmore (bass) and Dave Irving (drums). Later
versions of the band included various other musicians.
This was the first live recording to hit #1 in the US, and it has quite a
story behind it. Stevie Wonder, just 12 years old, was part of a Motown
package tour called "The Motortown Revue," and was thrilling crowds
with his high-energy performances. On March 10, 1963, the Revue came to
the Regal Theatre in Chicago, where Wonder's performance was recorded.
On this night, he played a highly improvised version of his song
"Fingertips," which went on for about 10 minutes as the crowd went
absolutely nuts and the stage manager, concerned because the show was
running late, tried to get him off so the next act could perform. Wonder
fed off the crowd and kept going, even doing a little bit of "Mary Had a
Little Lamb" on his harmonica. When Wonder ends the song (about 2:05
in), the band starts to clear the stage, and the band for the next act,
The Marvelettes, hustles on. At this point, Wonder starts playing again,
at which point you can hear the Marvelettes bass player Joe Swift ask
"What key?" and the performance picks up again with a little encore
played by at least some members of the new band.
Motown released the last 3 minutes of this
performance as "Fingertips (Part 2)," as the B-side of a different
performance of the first part of "Fingertips." Part 2 became the hit,
and the single was quickly reissued with Part 2 as the A-side. The song
spent 3 weeks at #1 in the summer of 1963 and launched Wonder to
stardom.
An instrumental studio version of "Fingertips" was included on Wonder's first album, The Jazz Soul Of Little Stevie,
in September, 1962. The song was written by the Motown writers Hank
Cosby and Clarence Paul. This version of the song is much more mellow,
jazzier and flute-heavy than the famous live version, which plays up the
horns and harmonica.
Lucille Mathis recorded for WLAC DJ Bill “Hoss” Allen in Muscle Shoals and Nashville. The material was leased to Excello for the two 45s issued on their Abet subsidiary. All four sides are very strong Southern Soul as you’d expect – and for horn enthusiasts like me three of the sides feature some great baritone sax work!
Turning to the Nashville tracks, “I’m Not Your Regular Woman” is another cutting dance tune.Superb chord structure and i especially like the stop break with its “climbing” horn arrangement.
Γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1945 στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας και ήταν γόνος οικογένειας που είχε παράδοση στα blues. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του για να φτιάξει τους Them, με τους οποίους στα 19 του είχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία με το "Gloria", ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του λευκού r&b. Πιστοποιώντας ήδη από τότε τα χαρακτηριστικά που τον έκαναν το cult αίνιγμα που είναι σήμερα, ο Van Morrison από την πρώτη στιγμή φάνηκε να εμφυσήσει τον ποιητικό λυρισμό των στίχων του σε blues, jazz, rock 'η' roll και κέλτικους παραδοσιακούς ρυθμούς με ευαίσθητα, γλυκόπικρα τραγούδια που έχουν την αυρα του κλασικού. Η βραχνή φωνή του με το ερμηνευτικό εύρος, την εκφραστικότητα και την ορμή της τίμησε το είδος όσο και αυτή του Eric Burdon.
To 1967 άφησε τους δημοφιλείς Them για να ακολουθήσει σόλο καριέρα, στα πλαίσια της οποίας κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Blowin' Your Mind!" (1967) "Astral Weeks" (1968), "Moondance" (1970), "Common One" (1980) και αργότερα τα "Poetic Champions Compose" (1987), "Avalon Sunset" (1989) και "Enlightenment" (1990). Αλλά και σε νεότερες κυκλοφορίες του, όπως το "The Healing Game" (1997), το "Back On Top" (1999) και το "What's Wrong With This Picture?" (2003), ο Ιρλανδός καλλιτέχνης φάνηκε να διανύει την πλέον ώριμη φάση της καριέρας του, βγαίνοντας κερδισμένος από τις δημιουργικές διαδρομές και τις αναμετρήσεις δεκαετιών και φανερά ανανεωμένος τόσο συναισθηματικά όσο και μουσικά. Το 2005 ακολούθησε το "Magic Time", μια επιστροφή στις blues και soul ρίζες των πρώτων ημερών και το 2006 το "Pay The Devil" ένα αφιέρωμα στην country. Οπαδός της παράδοσης αλλά και νεωτεριστής, σταθερός αλλά ποτέ επακριβώς προβλέψιμος μύστης και επιστήθιος φίλος, ο Morrison παρουσιάζει στη μουσική του καραβοτσακισμένα blues, βελούδινη pop, υποβλητική soul, jazz περιπάτους, σφιχταγκαλιάζοντας στίχους που έχουν από μόνοι τους λογοτεχνική αξία. Για πενήντα σχεδόν χρόνια παραμένει ένας από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς, όχι μόνο για τη μουσική της πατρίδας του, της Ιρλανδίας, αλλά και για τη διεθνή jazz και rock σκηνή.
Brown Eyed Girl : Σε μια από τις λίγες προσπάθειες που έκανε ο Van Morrison για να δημιουργήσει ένα σινγκλ, μας χάρισε το Brown Eyed Girl. Ένα τραγούδι που αποτελεί κόσμημα της βρετανικής ποπ στη δεκαετία του '60 και αναδύει μια αθωότητα που γρήγορα θα εξαφανιζόταν από την καθημερινή ζωή. Είχε περάσει μόνο ένας χρόνος από την αποχώρησή του από το συγκρότημα των Them, ήταν τότε μόλις 22 ετών, και μας έδινε τα πρώτα δείγματα της λεγόμενης blue-eyed σόουλ.
Taste :
Van Morrison - Brown Eyed Girl (from Blowin' Your Mind!)
Van Morrison - The Way Young Lovers Do (from Astral Weeks)
A classic of what they call 'New Breed R&B' in some quarters, this
has been on just about every Mod want list or set list for yonks now,
and still packs the floors whenever it's played.
Buddy Ace (November 11, 1936 – December 26, 1994)was an American blues singer, known as the "Silver Fox of the Blues." His best known tracks were "Root Doctor" and "Pouring Water on a Drowning Man".
Born James Lee Land in Jasper, Texas, United States,he was raised in Baytown, Texas, and began his singing career by singing gospel in a group that included Joe Tex. He joined up with other blues singers, Bobby "Blue" Bland and Junior Parker, before signing to Duke/Peacock Records in 1955. His hits included "Nothing In the World Can Hurt Me (Except You)", which reached Number 25 in 1966. His second and last hit in the R&B charts was in the following year, "Hold On (To This Old Fool)", which made Number 33.In the late 1960s, he moved to California and continued to perform on live shows. Buddy Ace died of a heart attack aged 58, while performing in Waco, Texas in December 1994.
Renowned as both a television star and a top-flight interpreter of jazz, blues, R&B, gospel, and straight-ahead pop music, Della Reese's many talents have ensured a long, varied, and legendary show biz career. In addition to being nominated for both an Emmy and a Grammy and receiving a star on the Hollywood Walk of Fame, Reese is also an ordained minister in the Universal Foundation for Better Living, an association of churches she helped found in the early '80s.
Born Deloreese Patricia Early on July 6, 1931, the young Reese began singing in the Baptist church choir in her hometown of Detroit at age six. In 1945, having developed quite rapidly, she caught the ear of legendary gospel queen Mahalia Jackson, who invited Reese to join her touring choir; Reese did so for the next five summers. Upon entering Wayne State University to study psychology, Reese formed a women's gospel group, the Meditation Singers, but her college career was cut short by the death of her mother and her father's serious illness. Reese worked odd jobs to help support the rest of her family; she also continued to perform with the Meditation Singers and various other gospel groups. Encouraged by her pastor, Reese began singing in night clubs in hopes of getting a singing career off the ground; recently married to a factory worker named Vermont Adolphus Bon Taliaferro, her name was too long to fit on marquees, and she eventually arrived at her performing alias by splitting up her first name.
After impressing a New York agent, who promptly signed her, Reese moved to New York and joined the Erskine Hawkins Orchestra in 1953. A year later, she had a recording contract with Jubilee, for whom she scored hits like "And That Reminds Me," a 1957 million-seller.
Switching to RCA Victor, Reese landed her biggest hit in 1959 with "Don't You Know?," a song adapted from Puccini's La Bohème; this cemented her career, leading not only to plentiful appearances on variety shows, but successful nightclub tours of the country and eventually nine years of performances in Las Vegas, as well as recording contracts with a variety of labels over the next few decades.
Building on her previous variety show experience, Reese made a small bit of television history in 1969 when she became the first woman to guest-host The Tonight Show with Johnny Carson. Later that year, she became the first black woman to host her own variety show, the syndicated Della, which ran until 1970. Following its cancellation, Reese returned to her night club tours, often putting in guest appearances on television shows like The Mod Squad, Sanford and Son, and Chico and the Man; after three prior failed marriages, Reese also found a lasting relationship with producer Franklin Lett, whom she married in 1978.
15 κομμάτια ένα και ένα.
Μερικά από αυτά είναι πάντα και στα δικά
μου dj set όπως ο υπέρ κόμματος I Got The Blues.
Αλλο ένα mixtape καρά groovaτο.Τις Κυριακές
το απόγευμα 19:00 τον ακούς στο weird fishesradio.
Ο Μπράιαν Τζόουνς (Brian Jones) (28 Φεβρουαρίου 1942 - 3 Ιουλίου 1969) ήταν Βρετανός μουσικός και ιδρυτής του συγκροτήματος Rolling Stones. Υπήρξε βιρτουόζος στην κιθάρα και τη φυσαρμόνικα, και ήταν ικανός να παίζει ακόμα 29 μουσικά όργανα, στα οποία πέρα από το κλαρινέτο και το σαξόφωνο, ήταν αυτοδίδακτος.
Η καινοτόμα χρήση ανατολίτικων μουσικών οργάνων όπως το σιτάρ και η μαρίμπα, που εισήγαγε ο Μπράιαν άλλαξε αποφασιστικά τον ήχο της ροκ σκηνής. Η θέση που κατέχει στην ιστορία της μουσικής είναι εξέχουσα όμως εμφανώς υποτιμημένη σε σύγκριση με τη συνεισφορά του. Αν και ιδρυτής των Rolling Stones το 1962 και βασικός διαμορφωτής του ήχου τους, σύντομα επισκιάστηκε από τον κιθαρίστα του συγκροτήματος Κιθ Ρίτσαρντς και από τον τραγουδιστή Μικ Τζάγκερ, ιδιαίτερα όταν οι δυο τους έγιναν πολύ πετυχημένη συνθετική ομάδα το 1965.
Η αίσθηση της αποξένωσης από το συγκρότημά του και ο τρόπος ζωής των ροκ σταρ τον οδήγησαν στο να αναπτύξει σοβαρό εθισμό στο αλκοόλ, αλλά και τα ναρκωτικά. Ο ρόλος του στο συγκρότημα υποβαθμίστηκε δραματικά. Του ζητήθηκε να εγκαταλείψει τους Rolling Stones τον Ιούνιο του 1969. Βρέθηκε νεκρός στην πισίνα του σπιτιού του στο Sussex, λίγες μέρες μετά. Σύμφωνα με τον Andrew Loog Oldham στο βιβλίο του Stone Alone ο Μπράιαν ήταν αουτσάιντερ από την αρχή. Καταρχάς είχε συμφωνήσει να πληρώνεται περισσότερο από τα άλλα μέλη, χωρίς εκείνοι να το ξέρουν.
Επιπλέον, από τις πρώτες κιόλας περιοδείες το 1963, δηλαδή όταν δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστοί, εκείνος ταξίδευε χώρια από τους υπόλοιπους, έμενε σε άλλα ξενοδοχεία και είχε επιπλέον απαιτήσεις. Χαρακτηρίζει τον Μπράιαν ως έναν άνθρωπο ιδιαίτερα συναισθηματικό, που ένιωσε αποξενωμένος μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν παραγωγικός συνθέτης και επειδή έπαψε να τους μανατζάρει. Εξ’ αρχής αντιστάθηκε στη επαγγελματική συμβίωση που απαιτούσε η σωστή λειτουργία ενός συγκροτήματος. Μέρα με τη μέρα, η ζωή γινόταν όλο και χειρότερη γι’ αυτόν, όμως κανείς δεν ευχόταν να σπάσει. Οι μέρες στο δρόμο, η φήμη, τα λεφτά, και η αίσθηση της αποξένωσης οδήγησε στην υπερβολική εξάρτηση του Μπράιαν από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.
Έκανε χρήση LSD και χασίς, όμως αυτό που τον αλλοίωσε ήταν το αλκοόλ. Αυτή η υπερβολή στο αλκοόλ, είχε αρνητικές επιπτώσεις στη φυσική κατάσταση του Μπράιαν, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να νοσηλευτεί πολλές φορές. Χειρότερη επίπτωση, όμως είχε στην προσωπικότητά του.
The Wailers had coalesced from a crude instrumental combo with hits like "Tall Cool One" into a storming rock'n'soul outfit by the early 1960s, and the Spanish Castle in the DMZ between Seattle and Tacoma was their home turf. Modeling themselves somewhat on the scale of a small-change soul revue, they sported instrumental workouts from the band built around Mike Burk's propulsive and exciting drumming ("Shivers," "Sac O'Woe") and Rich Dangel's bluesy guitar playing ("San-Ho-Zay"), along with the triple threat of vocal turns from piano/organ pounder Kent Morrill (a nice reprise of "Dirty Robber" from the Golden Crest album) and featured band vocalists Rockin' Robin Roberts ("Rosalie," "Since You've Been Gone") and Little Gail Harris ("All I Could Do Was Cry," "I Idolize You").
These are the Fabulous Wailers you hear on this disc: a groundbreaking band in their prime on their home turf. An added bonus to this ultra-important live album -- and make no mistake about it, every Northwest band from the Kingsmen to the Raiders to the Sonics on down were influenced by this band and this record -- are the inclusion of two bonus tracks, both sides of the original Etiquette/Wailers/Rockin' Robin Roberts single of "Louie Louie" and "Mary Ann." Undoubtedly one of the most influential albums in Seattle rock & roll history.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τον Johnny μιας και μέσα στα 13 plus χρόνια ανιδιοτελούς φιλίας είναι πάρα πολλα αυτά που θα μπορούσα να πω. Έδω μας προσφέρει 13 rare groove κομμάτια για όλα τα γούστα. Κάποια από αυτά εμφανίζονται σπανίως στο web.Όταν εμφανίζονται..... !!.
Σίγουρο είναι πως με αυτα τα δωδεκα 45's αγοράζεις εύκολα ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Incognito το cover up 7'' νουμερο 8 στο track list.
Τον συναντάς να παιζει στα πάρτι των Coalminers. Ο μπάρμπα Τζον ξαναχτυπά. Απ τα καλύτερα παιδιά της πιάτσας.
Track List : 1.KI KI PAGE – Big boy (A Side) 2.THE STRANGER – Miss Reamer (Blue Beat) 3.THE TURN AROUNDS – Run away and hide (Era) 4.J MERCY BABY – I messed up (P&P) 5.WILLIE MASON – Why (Ka la ma) 6.THE CHAUMONTS – Love is the thing (Bay Sound) 7.HAYES COTTON – Love plays funny games (Claire) 8.Cover up (c/u) 9.FRANCES FAYE – Comin home baby (Audio Fidelity) 10.COOKIE JACKSON – Hot dog (Cyclone) 11.TOM TONES – T Bone (Dee Dee) 12.SKATALITES – Perhaps (Blue Beat) 13.THE DELL VIKINGS - Finger poppin woman (Fee Bee)
Ο Don Van Vliet (Captain Beefheart) γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1941 στην Καλιφόρνια. Το 1964 σχημάτισε για πρώτη φορά τη Magic Band, το συνοδευτικό του γκρουπ, έπειτα από μια συνάντηση με τον Frank Zappa. Η σύνθεση της υπήρξε μεταβλητή.
Το 1967, με συνεργάτες τους Ry Cooder (κιθάρα), John "Drumbo" French (τύμπανα), "Antennae" Jimmy Semens (κιθάρα) και Herb Bermann (μπάσο), κυκλοφόρησε το πρωτοπόρο "Safe As Milk", κερδίζοντας άμεση αναγνώριση ως μέντορας της underground σκηνής. Το διπλό "Trout Mask Replica" (1969) πέρασε στην ιστορία ως μία από τις πιο ακραίες avant-garde εκφράσεις της ψυχεδέλειας, ενώ για άλλες δουλειές, όπως το "Spotlight Kid" (1972), του καταλογίστηκε "εμπορικότητα".
Από το 1982 εγκατέλειψε οριστικά τη μουσική (τελευταίο του άλμπουμ ήταν το "Ice Cream for Crow") για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική.
Το 1993 έγινε γνωστό ότι ο αινιγματικός και χαρισματικός Captain πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Ανθολογίες όπως το πενταπλό box-set "Grow Fins" (1999) και το διπλό CD "The Dust Blows Forward” (1999) διατήρησαν την αειθαλή μουσική του στο προσκήνιο της μουσικής επικαιρότητας ως το τέλος του 17 Δεκεμβρίου 2010.
Taste :
Captain Beefheart And His Magic Band – Zig Zag Wanderer
Mike Bloomfield
Γεννημένος στο Σικάγο το 1944 ο Bloomfield θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος λευκός blues κιθαρίστας της Αμερικής. Από νεαρή ηλικία μυήθηκε στον blues ήχο του Muddy Waters και του Buddy Guy. Το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή κοινού και κριτικών όταν το 1965 συμμετείχε στους Paul Butterfield Blues Band με το "What's Shakin" (Elektra, 1965). Μαζί τους ηχογράφησε μερικές από τις σημαντικότερες δουλειές του.
Παράλληλα, την ίδια χρονιά ο Bob Dylan τον επέλεξε ως lead κιθάρα για το "Highway 61 Revisited", μια από τις κορυφαίες στιγμές της rock n roll δισκογραφίας (είναι αυτός που ακούγεται στο "Like A Rolling Stone".) Με τις δύο αυτές συνεργασίες ο Bloomfield αναγνωρίστηκε ως "ήρωας της κιθάρας" της Αμερικής και ως το αντίπαλον δέος για κιθαρίστες όπως ο Eric Clapton. To 1966 αποχώρησε από τους Butterfield για να δημιουργήσει την προσωπική του μπάντα Electric Flag με τη συμμετοχή των Gravenites, Barry Goldberg και Harvey Brooks.
Μαζί τους κυκλοφόρησε το ιδιαίτερο "Long Time Comin" (Columbia, 1968), μια μείξη από jazz-rock και blues δημιουργίες. Παρά τις καλές πωλήσεις του άλμπουμ, αποχώρησε για να τους συναντήσει ξανά το 1974 σε ένα άλμπουμ επανασύνδεσης ("The Band Kept Playing"). Με την εγκατάστασή του στο San Francisco επιδόθηκε σε επιλεκτικές δουλειές, οι πιο αξιόλογες από τις οποίες ήταν το περίφημο "Super Session" (1968) με τον Al Kooper και πέντε χρόνια αργότερα το "Triumvirate" (Columbia, 1973) με τον John Paul Hammond και τον Dr John.
Παράλληλα υπέγραψε τα σάουντρακ για τις ταινίες "Medium Cool" (1970) του Haskell Wexler και "Steelyard Blues" (1973) του Alan Myerson. Στη συνέχεια της καριέρας του εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια όπου πραγματοποίησε εμφανίσεις σε μικρά κλαμπ και κυκλοφόρησε μια σειρά από άλμπουμ ("If You Like The Blues, Play 'Em A As You Like" [1977], "Count Talent And The Originals" [1978]). Η πορεία του έληξε άδοξα το 1981 όταν βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητο του από χρήση ναρκωτικών. Το κύκνειο άλμπουμ του "Gospel Duets" κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά.
Al Kooper
Ως μουσικός, συνθέτης και παραγωγός ο All Kooper υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές στο χώρο του rock τις δεκαετίες του '60 και του "70.Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν στις 5 Φεβρουαρίου 1944. Στα τέλη της δεκαετίας του '50 ήταν μέλος των Casuals And Royal Teens, σημαντικότερη επιτυχία των οποίων ήταν το "Short Shorts". Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα ως session κιθαρίστας κυκλοφορώντας παράλληλα και προσωπικές του συνθέσεις, με γνωστότερη το "This Golden Ring". Σημαντική επίδραση δέχτηκε από τον ήχο του Bob Dylan και ως ΑΙ Casey ξεκίνησε να παίζει σε διάφορα folk club. Μέσω του παραγωγού Tom Wilson γνώρισε τον Dylan και το ιδιόμορφο παίξιμο του έγινε κομμάτι του ήχου του τελευταίου στα μέσα της δεκαετίας του '60, με πιο χαρακτηριστική την ερμηνεία του στο "Like A Rolling Stone".
Me τον Dylan συνεργάστηκαν στα άλμπουμ "Highway 61 Revisited" (1965), "Blonde On Blonde" (1966) και "New Morning" (1970). To 1965 δημιούργησε τους Blues Project μαζί με τους Danny Kalb, Roy Blumenfeld και Steve Katz. To γκρουπ κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ στη Verve/Forecast, προτού ο Kooper αποχωρήσει με τον Katz για τους Blood Sweat And Tears.
To 1967 κατέληξε να δουλεύει στη Columbia ως παραγωγός. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το φημισμένο "Super session" με τον Mike Bloomfield και τον Stephen Stills. Ακολούθηοε ένα ζωντανό άλμπουμ με τον Bloomfield και τον Carlos Santana, ηχογραφημένο στο Fillmore του Σαν Φρανοίοκο το 1969.Για λογαριασμό της Columbia Κυκλοφόρησε μια σειρά από προσωπικά άλμπουμ, όπως τα "I Stand Alone" και "You Never Know Who Your Friends Are".
To τραγούδι του "Brand New Day", σύνθεση της περιόδου εκείνης, είναι το κομμάτι του που διασκευάστηκε περισσότερες φορές από κάθε άλλο. Παράλληλα δούλεψε με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως οι Taj Mahal , Rolling Stones, Jimi Hendrix, Leo Sayer και διάφορα άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής. Το 1972 έφερε τους Lynyrd Skynyrd στην MCA και ανέλαβε την παράγωγη γιο τα τρία πρώτα τους άλμπουμ. Η εργασία του ως παραγωγού συνεχίστηκε για τους Tubes, David Essex, Billie Joe Shaver και μια πλειάδα άλλων. Μεταξύ των μεταγενέστερων άλμπουμ του περιλαμβάνονταν τα "Act Like Nothing Wrong" (1977), "Championship Wrestling" και το ινστρουμένταλ "Rekooperation" (1994). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 δημιούργησε τους Rock Bottom Reminders.
Stephen Stills
Γεννημένος στο Ντάλας στης 3 Ιανουαρίου ξεκίνησε τη μουσική από πολύ νεαρή ηλικία. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Νέα Υόρκη με τους Au Go Go Singers. Ύστερα από περιοδεία στον Καναδά αποχώρησε από το γκρουπ για να εγκατασταθεί στο Λος Άντζελες. Σύντομα έγινε μέλος της ανερχόμενης folk κοινότητας. Το καλοκαίρι του 1966 έπειτα από μια περιοδο ζωντανων εμφανίσεων, μαζί με τον Neil Young, τον Richie Furray και τον Bruce Palmer, δημιούργησε τους Herd, που αργότερα μετονομάστηκαν σε Buffalo Springfield.
Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε το ντεμπούτο επώνυμο άλμπουμ τους, το οποίο περιλάμβανε το σινγκλ "For What It's Worth", που τους χάρισε ευρεία αναγνώριση.Εσωτερικές διαμάχες και προβλήματα με ναρκωτικά δημιούργησαν ρήγματα, με αποτέλεσμα το γκρουπ να έχει ήδη διαλυθεί όταν κυκλοφόρησε το "Last Time Around" (1968). Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Stills ήταν το "Super Sessions" (1968), με συμμετοχή του Mike Bloomfield και του ΑΙ Kooper. Μια πρόβα με τους David Crosby και Graham Nash οδήγησε στη δημιουργία των Crosby, Stills και Nash. Η καριέρα τους ξεκίνησε επιτυχημένα με το ομότιτλο ντεμπούτο ώλμπουμ του 1969 και το σινγκλ "Suite: Judy Blue Eyes", που ήταν αφιερωμένο στην τραγουδίστρια Judy Collins, Αργότερα τον ίδιο χρόνο προστέθηκε στην παρέα ο Neil Young και το όνομα άλλαξε σε Crosby. Stills, Nash & Young.
To 1970 κυκλοφόρησαν το "Deja Vu". Εξαρχής η φιλοσοφία του γκρουπ ήταν να έχουν τα μέλη του τη δυνατότητα να κάνουν και προσωπικές δουλειές. Έτσι, μετά την κυκλοφορία του live "Four Way Street" (1970) ο Stills έβγαλε ένα προσωπικό άλμπουμ. Η επιτυχία του, εν μέρει στηριγμένη σε διασκευές τραγουδιών του Jimi Hendrix και του Eric Clapton, οδήγησε στην επανάληψη της απόπειρας τον επόμενο χρόνο με το "Stephen Stills 2" (1971). To 1972 συμμετείχε με επιτυχία στους Manassas. Τρία χρόνια αργότερα υπέγραφε συμβόλαιο με την Columbia, στην ετικέτα της οποίας κυκλοφόρησε τα "Stills" και "Illegal Stills".
To 1977 συναντήθηκε ξανά με τους Crosby και Nash και κυκλοφόρησαν ένα φερώνυμο δίσκο που ξεπέρασε σε πωλήσεις τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Stills κυκλοφόρησε το σόλο "Thoroughfare Gap" και ως CSN έβγαλαν τα "Relay" (1980), "Daylight Again" (1982) και "Allies" (1983). To 1984 κυκλοφόρησε το προσωπικό άλμπουμ "Right By You" και το 1991 το "Stills Alone". Με αφορμή την επέτειο των 25 χρόνων από την ίδρυση τους οι CSN πραγματοποίησαν επιτυχημένη περιοδεία το καλοκαίρι του 1994 και κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ με τίτλο "After the Storm". Με συμμετοχή και του Neil Young ακολούθησαν το "Looking Forward" (1999) και η περιοδεία "CSNY2K tour" (2000).
P.s Rip from cd
Taste :
Mike Bloomfield / Al Kooper / Stephen Stills – Stop
Mike Bloomfield / Al Kooper / Stephen Stills – Season of the witch
Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις συγκροτήματος που έγινε διάσημο από μια μόνο σημαντική επιτυχία. Το "96 Tears" (1966), που τους άνοιξε το δρόμο για την αναγνώριση, χαρακτηρίστηκε από την εφηβική ποίηση του Rudy Martinez και τον επίμονο ήχο του φλάουτου. Το κομμάτι έφτασε στο No 1 του αμερικανικού Top 10 και έγινε αφορμή για να το μιμηθούν αργότερα εκατοντάδες garage σχήματα.
Ο τραχύς και συνάμα απλός ήχος του αποτέλεσε έμπνευση για το punk-rock της δεκαετίας του '70 - ιδιαίτερα για τους Stranglers που το 1990 γνώρισαν επιτυχία με τη διασκευή του στα βρετανικά τσαρτ. Όλα τα μέλη του γκρουπ είχαν μεγαλώσει στο Μίσιγκαν και έπαιξαν μαζί για πρώτη φορά το 1962 ως ΧΥΖ στο Ντιτρόιτ. Υιοθετώντας το όνομα ? & The Mysterians ηχογράφησαν το "96 Tears" στο σαλόνι της μάνατζερ τους για λογαριασμό της ανεξάρτητης δισκογραφικής ετικέτας Pa-Go-Go Label. Μετά την επιτυχία του κυκλοφόρησε σε εθνική διανομή από την Cameo.
To "I Need Somebody" (1966) που ακολούθησε έδωσε στο γκρουπ τη μοναδική του Top 40 επιτυχία. Ύστερα από τρία ακόμα σινγκλ και ένα επώνυμο άλμπουμ το σχήμα διαλύθηκε. Το 1981, με αφορμή την επιτυχία που είχε ο Garland Jeffreys με τη διασκευή του "96 Tears", ο Martinez δημιούργησε μια νέα σύνθεση του γκρουπ για να πραγματοποιήσει μια σειρά από περιοδείες. Το 1985 κυκλοφόρησαν το "The Dallas Reunion Tapes" (ROIR), ένα άλμπουμ που επιχείρησε να κάνει ξανά επίκαιρο τον ήχο της δεκαετίας του '60. Το 1997 το γκρουπ επανεμφανίστηκε και προέκυψαν το λάιβ άλμπουμ "Do You Feel It Baby?" (1998) και η διπλή συλλογή νέων ηχογραφήσεων σε παλαιότερες συνθέσεις "More Action" (1999).
Γεννημένη
στο Τζάκσον του Τενεσί η Big Maybelle ξεκίνησε
τραγουδώντας gospel , αλλά όπως κάθε παιδί
στην εφηβεία που αλλάζει έτσι και αυτη
αλλαζει τα gospel με τα blues .
Ξεκίνησε την
επαγγελματική της καριέρα με τους Dave
Clark's Memphis Band το 1936 , περιόδευσε με τις
International Sweethearts of Rhythm και στη συνέχεια
εντάχθηκε στους Christine Chatman's Orchestra ως πιαντιστα οπου
και έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις
με μαζί τους το 1944 αλλα και με τους Tiny
Bradshaw's Orchestra 1947-1950 .
Σαν Mabel Smith κάνει
το ντεμπούτο της ,για την King Records το 1947
με μικρή αρχική επιτυχία.Το
1952 υπογραφεί στην Okeh Records , οπου ο
παραγωγός Fred Mendelsohn τη βαφτίζει Big
Maybelle . Η πρώτη ηχογράφηση της για Okeh ,
ειναι με το κομματι " Blues Gabbin” που
πάει no3 στο Billboard R & B charts ,ακολουθούν
τα " Way Back Home" και " My Country Man" το
1953.
Το 1955 ηχογραφεί
το " Whole Lotta Shakin ' Goin On" , με παραγωγό
τον Quincy Jones. Οι περισσότερες επιτυχίες
ακολούθησαν καθ 'όλη τη δεκαετία του
1950 κυρίως για το label Savoy , που κάτω από
αυτό το label κάνει μια απ τις επιτυχίες
που την απογειώνουν το " Candy " ( 1956
) με φοβερές πωλήσεις.
Παίρνει μέρος
σε διάφορα μεγάλα φεστιβάλ όπως το 1958
Newport Jazz Festival στο Jazz on a Summer's Day το 1959 μαζί
με Mahalia Jackson , Dinah Washington , Gerry
Mulligan , Anita O'Day ,Eric Dolphy,Art Farmer και άλλους
το οποίο και βιντεοσκοπήθηκε .
Αρχές του
1960 έχοντας περάσει από αρκετές εταιρείες
αρχίζει η κατιούσα.
Συνεχίζει
να εμφανίζετε σε διάφορα Clubs αλλά ο
εθισμός της στα σκληρά ναρκωτικά
δημιουργεί προβλήματα υγείας αλλά και
προβλήματα στη δουλειά της . Το τελευταίο
hit single της ήταν το 1967 με την διασκευή του
" 96 Tears" των Question Mark & the Mysterians.
Η
Big Maybelle πέθανε το 1972 στο Κλίβελαντ του
Οχάιο. Τελευταίο άλμπουμ της το “Last of
Big Maybelle” όπου κυκλοφόρησε μετά θάνατό
το 1973.
Booker T. and The MG - Green Onions / Behave Yourself 1962 (Stax)
Οι Booker T. and The MGs ήταν για περισσότερα από δέκα χρόνια το βασικό συγκρότημα της Stax Records. Φυλετικά ανομοιογενές σύνολο (οι Donald "Duck" Dunn και Steve Cropper ήταν λευκοί και οι Booker Τ. Jones και ΑΙ Jackson μαύροι), αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο του σφριγηλού και αι- σθαντικού ήχου της Stax, ενώ παράλληλα βοήθησε στην εμπορική επιτυχία της εταιρείας.
Η στενή αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών, οι δανεισμένες από τα blues κιθαριστικές φράσεις του Cropper και η επικράτηση του μπάσου επί των ντραμς έγιναν συνώνυμα με τον "Southern Soul" ήχο της Stax. Η πρώτη τους επιτυχία ήρθε το 1962 με το χαρακτηριστικά επίμονο και ευφυές "Green Onions", που ξανάγινε επιτυχία σε επανέκδοση στη Βρετανία το 1979.
Άλλες επιτυχίες τους περιλαμβάνουν τα "Chinese Chockers" (1963), "Hip Hug Her" (1967), καθώς και την ινστρουμένταλ διασκευή του "Soul Limbo" (1968) των The Rascals. To 1969 υπέγραψαν την ηχητική επένδυση του θρίλερ "Upright". Ως συνοδευτική μπάντα συνεργάστηκαν με τους William Bell, Otis Redding, Wilson Pickett, Albert King και Rufus Thomas, μεταξύ αρκετών άλλων.
Ο Jones συνεργάστηκε με τον Bell στα "Everybody Loves A Winter", "Private Number", "Tribute To A King" κ.ά.
To 1971 οι Booker Τ. διαλύθηκαν, αλλά δύο χρόνια αργότερα οι Jackson και Dunn ανασυγκρότησαν το γκρουπ μαζί με τους Bobby Manuel και Carson Whitsett Jackson, για να δουλέψουν με τον ΑΙ Green και τον Syl Johnson. Ο Cropper έστησε την ετικέτα ΤΜΙ, ενώ συνάντησε ξανά τον Dunn μαζί με τον ντράμερ Willie Hall και τον Jones για την κυκλοφορία του "Universal Language". Ο Cropper και ο Dunn έκαναν επίσης μια εμφάνιση-έκηληξη στην κινηματογραφική επιτυχία του 1980 "The Blues Brothers". To 1992 έγιναν μέλη του "Rock 'n' Roll Hall Of Fame", ενώ το 1994 οι Cropper και Dunn ηχογράφησαν το πρώτο νέο τους άλμπουμ ("That's The Way It Should Be") σε διάστημα δεκαεπτά ετών.
Bill Justis - Alley Cat / Green Onions 1962 (Smash)
Justis γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ , Αλαμπάμα , αλλά μεγάλωσε στο Μέμφις του Τενεσί και σπούδασε μουσική στο Christian Brothers College και στο Πανεπιστήμιο Tulane στη Νέα Ορλεάνη. Ως τρομπετίστας και σαξοφωνίστας στο πανεπιστήμιο που σπουδάζει γίνεται βασικός μουσικός σε διάφορα τοπικά jazz και dance συγκροτήματα .
Το 1954 επιστρέφει στο σπίτι του στο Μέμφις και αναλαμβάνει από τον Sam Phillips "Sun Records" να ηχογραφήσει μουσική για τον εαυτό του καθώς και για άλλους καλλιτέχνες της εταιρείας όπως ο Jerry Lee Lewis , Roy Orbison , Johnny Cash και ο Charlie Rich . Τον Νοέμβριο του 1957, κυκλοφορεί το τραγούδι «Raunchy » ήταν το πρώτο του rock and roll instrumental κομμάτι , οπου έφτασε στο # 2 στο αμερικανικό Billboard από 3 διαφορετικούς καλλιτέχνες ( Ernie Freeman για Imperial , και Billy Vaughn για Dot ) και # 11 στο UK Singles Chart.
Το 1961 μετακομίζει στο Nashville, όπου έγινε ένας επιτυχημένος παραγωγός και ενορχηστρωτής σε δυο διαφορετικά label στη Monument και στη Mercury Records. Παίζει σαξόφωνο το 1964 στο soundtrack “Kissin' Cousins” με πρωταγωνιστή τον Elvis Presley και την ίδια χρονιά αναλαμβανει manager στους Ronny & the Daytonas.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παρήγαγε μια επιτυχημένη σειρά instrumental άλμπουμ για τη Smash Records.Δυο απο αυτα το φοβερο "Alley Cat / Green Onions" και το "Telstar / The Lonely Bull" .Ο Justis έγραψε επίσης τη μουσική για πολλές ταινίες του Hollywood όπως το Smokey and the Bandit το Hooper του 1978 με τον Burt Reynolds . Πέθανε από καρκίνο στο Νάσβιλ το 1982 , στην ηλικία των 55 ετών.
