Ναι, υπήρχαν τέτοιες μπάντες στην
Ελλάδα. Τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν μεταξύ 1987 και 1990. Ανέκδοτο τρίτο
album των Jack Of All Trades. Ό,τι και να πω θα μεροληπτήσω.
Jack Of All Trades - Around and Away
Οι Universe217 πραγματοποίησαν το
δισκογραφικό τους ντεμπούτο το 2007 με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Μια
μπάντα που κινείται στον χώρο του doοm metal με αρκετά ψυχεδελικά
ξεσπάσματα. Η φωνάρα της Τάνιας αλλά και τα συμπαγή (άρτια τεχνικά)
παιξίματα της μπάντας είναι εντυπωσιακά. Το «Ministry» είναι ένα κομμάτι
που προμηνύει βαρυχειμωνιά ελπίζοντας σε κάποιες ηλιόλουστες μέρες.
Universe217 - Ministry
Για τους Porcupine Tree δεν χρειάζεται
να πω κάτι. Το «Deadwing» κυκλοφόρησε το 2005 και είναι απ” τους
τελευταίους τους δίσκους. Μέσα στις 15 versions ξεχωρίζουν αυτή με το
κόκκινο βινύλιο, που η αξία της ξεπερνά τα 1500 ευρώ, για να ακολουθήσει
αυτή με το μπλε βινύλιο όπου η τιμή του δίσκου φτάνει και τα 600 ευρώ.
Το «Lazarus» είναι το κομμάτι που ακούς μέσα στο αυτοκίνητό σου
πηγαίνοντας ταξίδι ενώ έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει.
Πρέπει καποια στιγμή η ιστορια μου να γραφτεί οπως πραγματικά ειναι. Μου ειπε ο Steve Gemos
(α.κ.α Σωτηρης Κοματσιουλης). Απ την Ελλάδα του 70 με τους Lovers τους
Καστορες στην Αγγλία με τον Robert Wyatt των Soft Machine στην Jamaica
με τον Bob Marley τους Third World και ξανα στην Αγγλία με τους 10cc τον
Gary Moore τον Phil Lynott τον Rory Gallagher ως την Ελλάδα το 2015 και
τον Mr Gieneman.
P.s Aφορμη για την συνεντευξη το καινουργιο 45αρι του Σωτηρη Κοματσιουλη στην Mr. Genie records του Λαμπρου
Παπαλαμπρου με παραγωγο τον JimDiamond.
-Η Τζαμάικα ήταν φανταστική. Ήταν 1977 όταν την επισκεφτήκαμε. Τις τρεις
πρώτες μέρες λιώναμε, μαζί με τον Πασχάλη, σε παραλίες τρώγοντας ψάρια
σε μπανανόφυλλα. Την τρίτη μέρα, αν θυμάμαι καλά, ζήτησε να μας δει ο
Marley.Η συνεχεια εδω....
P.s Aφορμη για την συνεντευξη το καινουργιο 45αρι του Σωτηρη Κοματσιουλη στην Mr. Genie records του Λαμπρου
Παπαλαμπρου με παραγωγο τον JimDiamond.
Πρέπει καποια στιγμή η ιστορια μου να γραφτεί οπως πραγματικά ειναι. Μου ειπε ο Steve Gemos
(α.κ.α Σωτηρης Κοματσιουλης). Απ την Ελλάδα του 70 με τους Lovers τους
Καστορες στην Αγγλία με τον Robert Wyatt των Soft Machine στην Jamaica
με τον Bob Marley τους Third World και ξανα στην Αγγλία με τους 10cc τον
Gary Moore τον Phil Lynott τον Rory Gallagher ως την Ελλάδα το 2015 και
τον Mr Gieneman.
P.s Aφορμη για την συνεντευξη το καινουργιο 45αρι του Σωτηρη Κοματσιουλη στην Mr. Genie records του Λαμπρου
Παπαλαμπρου με παραγωγο τον JimDiamond.
Σωτήρης Κοματσιούλης. Ο άνθρωπος που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει τη ζωή του (Μέρος Α’).
Ο Σωτήρης Κοματσιούλης είχε μία φιλοδοξία. Να ζήσει τη ροκ μουσική στο μάξιμουμ. Τα κατάφερε. Από κλαμπ στη Λάρισα, βρέθηκε στο Λονδίνο παντρεμένος, με κουμπάρο τον Robert Wyatt και, λίγο αργότερα, ταξίδεψε ως την Τζαμάικα για να τζαμάρει με τους καλύτερους μουσικούς της ζωής του.Η συνεχεια εδω....
Taste : Σωτήρης Κοματσιούλης - Σαν Τον 'Ανεμο (Το βιντεο ειναι εν συντομια η ιστορια του Σωτηρη Κοματσιουλη)
O γεννημένος στις 11 Απριλίου 1935 στη Λουιζιάνα, Richard Berry, πέρασε
το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Λος Άντζελες. Βρέθηκε εκεί σε
ηλικία ενός έτους. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα. Έπασχε από
πολιομυελίτιδα. Πάραυτα, την κλίση του στη μουσική την έδειξε από πολύ
μικρή ηλικία όταν σε κατασκήνωση ξεκίνησε να μαθαίνει γιουκαλίλι.Η συνεχεια εδω...
Ο Carlo και η Sabrina έχουν παντρευτεί εδώ και δέκα χρόνια. Έχουν έναν πετυχημένο γάμο.Ο Carlo εργάζεται στο τμήμα δημόσιων σχέσεων μεγάλης βιομηχανικής αλυσίδας. Τον ελεύθερο χρόνο του γραφεί ποιήματα. Η Sabrina, κόρη πλούσιου εμπόρου, απολαμβάνει μια ήσυχη ζωή στο πλευρό του συζύγου της.Μετά από έναν καυγά μεταξύ των δυο ο Carlo μπαίνει στο αυτοκίνητο του και πάει μια βόλτα για να ηρεμήσει. Εκεί, τυχαία, συναντάει την Monica. Μια 18χρωνη hippy – girl. Η ζωή της είναι εντελώς αντίθετη από εκείνη που έχουν ο Carlo και η Sabrina.Τα υπολοιπα εδω
Albert Verrecchia - Love Theme From 'Tecnica di un Amore'
Ήταν 12 Ιανουαρίου του 1959 όταν ο Berry Gordy, στιχουργός τραγουδιών
άγνωστων συγκροτημάτων, επένδυσε $800 στην αγάπη του για τη μουσική
ιδρύοντας την Tamla Records. Η έδρα της εταιρείας ήταν στο Detroit
Michigan (a pure motor city, εξ ου και το όνομα). Στο καταστατικό της
μπορούσε να βρει κανείς ονόματα όπως του πατέρα και της αδελφής του. Από
τους πρώτους καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με την Tamla και αξίζει να
αναφερθούν για ιστορικούς και όχι μόνο λόγους, ήταν η Marble John
(Αμερικανίδα μπλουζ τραγουδίστρια) και η Mary Wells (χαρακτηριστική
Soul-r&b φωνή, γνωστή από το hit «Μy Guy» που κυκλοφόρησε το 1964).Τα υπολοιπα εδω
Είναι μία εντελώς δική μου εμμονή που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.
Πολλές φορές τριγυρίζοντας σε διάφορες γειτονιές στην Αθήνα, την Πάτρα,
τον Βόλο, τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, την Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα, περνάω
από μέρη που παλιότερα υπήρχαν δισκάδικα και μέσα τους, κάποια στιγμή
στη ζωή μου, αγόρασα δισκάκια. Τα τελευταία 10 χρόνια, με το άνοιγμα
πολυκαταστημάτων, αρκετά από αυτά έκλεισαν. Άλλα προσπαθούν μέχρι και
σήμερα να επιβιώσουν. Το κάνουν με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με το
παρελθόν. Ποντάρουν στην ηχητική εξειδίκευση αλλά και την εμπορική
άνοδο του βινυλίου.Συνεχεια εδω...
Το φιλμ: «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο»
είναι έτοιμο. Κάποιοι το είδαν στο πλαίσιο του «17ου Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης» . Περισσότεροι θα το δουν σε επιλεγμένες
αίθουσες, κατ’ αρχήν της Αθήνας, τον Σεπτέμβρη. Δεν τελειώνουμε όμως
εδώ. Οι συντελεστές της ταινίας είχαν μια ιδέα. Σε κάθε προβολή, πριν τα
φώτα σβήσουν , να μοιράζουν στο κοινό ένα booklet, 24 σελίδων, που θα
παρουσιάζει με λέξεις και φωτογραφίες ιδέες, σκέψεις αλλά και τις ζωές
των συγκροτημάτων που στάθηκαν αφορμή έμπνευσης να γίνει ένα φιλμ
(ντοκιμαντέρ με μυθοπλασία) που θα παρουσιάζει την punk και post – punk
σκηνή της Αθήνας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Πριν μπείτε σε εκείνη την αίθουσα που θα προβάλει την ταινία, που
στέκεται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και την μυθοπλασία, είστε ελεύθεροι να
κατεβάσετε το booklet που ετοίμασαν οι άνθρωποι του «Εδώ Δεν Υπάρχει
Άσυλο» για την δουλειά τους.
Αφού «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο» μήπως «εδώ» υπάρχει δημιουργία; By Γιαννης Παναγοπουλος
Δεν είμαι ειδικός με το hip–hop. Δεν πιστεύω ότι το εκπροσωπούν οι
χρυσές καδένες, τα πανάκριβα αυτοκίνητα, τα ξυρισμένα στήθια, τα
μπετομένα μούσκουλα και οι σιλικονάτες κοπέλες που ποζάρουν προκλητικά
σε video–clips. Έχω καλούς λόγους να λέω πως
το hip-hop είναι η ονομασία μίας ολόκληρης στάσης ζωής που υιοθέτησε
αρχικά η νεολαία της καταπιεσμένης μαύρης κοινότητας. Τότε και τώρα
«οπλοστάσιό» της ήταν τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια, το graffiti, η
soul-jazz μουσική, το breakdance, οι τσάρκες σε clubs, το DJ-ing.
Δηλαδή, στο σύνολό τους, όλες οι εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνικής,
υποκουλτούρας. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μία μορφή σύγχρονης ποίησης
μέσα από έξυπνες ρίμες και μοναδικά samples ορίζουν τη μουσική του
δρόμου. Ο Νικόλας είναι από το Αιγάλεω. Και τριγυρνά στη hip–hop σκηνή
της Αθήνας ως «Ghetto Rock» παρεα με τους Voodootricks, Think Twice και Nικήτα Κλίντ . Οι λέξεις που αντάλλαξα μαζί του με έπεισαν
πως το παιδί «ζει» όσα λέει εδώ και στα τραγούδια του.Συνεχεια εδω...
Το 2000 για πρώτη φορά συναντήθηκα με τον Αλέξανδρο a.k.a
Νofunkydrummer,
στον «Rock Fm» Βόλου. Κάναμε εκπομπές σε διαφορετικές
ώρες. Μέσα από το ραδιόφωνο προκύπτουν καλές φιλίες. Ο Αλέξανδρος και ο
τραγουδιστής των Frantic V, Χρήστος Κυριαζής a.k.a CKSoulBro ήταν δύο
από αυτές. Την ίδια χρόνια είδα το συγκρότημά τους για πρώτη φορά live
στον Βόλο. Έπαθα πλάκα! Η μπάντα έβγαζε τρομερό groove και το κοινό που
την άκουγε γούσταρε και χόρευε. Θυμάμαι κάποια στιγμή ο Χρήστος πάνω απ
το stage να πέταγε στον κόσμο γλειφιτζούρια! Η Συνεχεια εδω...
O Βαγγέλης Φωκάς, a.k.a Mr Vagz, είναι ένας πολυπράγμων άνθρωπος.
Γραφίστας, ιδρυτής και μουσικός παραγωγός του ιντερνετικού ραδιοφώνου
Milk n Chocolate, Dj , μουσικός. Κοινός τόπος για κάθε μία από τις
παραπάνω πράξεις του είναι το πάθος που θρέφει για τη «μαύρη» μουσική. Η Συνεχεια εδω...
Zac F. Ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ’80,
παίζοντας μουσική σε γνωστά κλαμπ Αθήνας και Σαντορίνης. Σύντομα, το
D.J.ing τον οδήγησε στην παραγωγή μουσικής και remixing. Το 2005 ξεκινά
τη συνεργασία του με την δισκογραφική φίρμα «Planetworks» γράφοντας
κομμάτια που μπορείς να βρεις σε συλλογές όπως: «La Suite», «Sunset
& Sunrise», «Remix», «Enigma Wet», «Seduction». Το 2007 κυκλοφόρησε
το ντεμπούτο του άλμπουμ: «A Night At The Port» και το 2011 επέστρεψε
με το δεύτερο: «A Night At The Port II”, και τα δύο για την εταιρεία
Sound Of Everything. Το 2014 συνεργάζεται με τον διάσημο διεθνή οίκο
καλλυντικών «Napoleon Perdis» για τη διαφημιστική καμπάνια του ως
αποκλειστικός μουσικός του παραγωγός. Η Συνεχεια εδω...
Taste : Zac F - I Love U More When It's Raining (Zac F Rain Mix)
H G.O.D records είναι ένα νέο, αθηναϊκό ελληνικό ανεξάρτητο δισκογραφικό label με «κόλλημα» στις progressive, psychedelic, space rock και garage μουσικές. Ως σήμερα, το βιογραφικό της στολίζουν 31 κυκλοφορίες. Το «ρεπερτόριό» της περιλαμβάνει νέες μπάντες με καινούριες δουλειές αλλά και δυνατές συλλογές με ξεχασμένα μουσικά «διαμάντια». Για εμάς, η G.O.D. records μοιάζει με καλοφροντισμένο κήπο που φιλοξενεί λίγα, αλλά αναπάντεχα, όμορφα χρωματιστά λουλούδια. Το λέμε έτσι γιατί τα άλμπουμ βινυλίου που «κόβει» είναι πάντα αριθμημένες κόπιες των 300-500 αντιτύπων και έγχρωμα.Ο Μιχάλης Ματθαίου, δημιουργός τής Garden Of Dreams Records (G.O.D.), πέρασε χρόνο απαντώντας ερωτήσεις μας γύρω από τη μουσική και τη ζωή του εντός της. Ανακαλύψτε τον. Η Συνεχεια εδω...
Επιμέλεια: Βαλάντης Τερζόπουλος (a.k.a. Electric Looser)
Κείμενο: Μάρκος Ψυχάρης
Ο Analock σχεδιάζει dark-electro μουσική από τις αρχές του ’80. Η
συνέντευξή του διαβάζεται σε λιγότερο από δύο λεπτά. Αν ακούσεις και τα
links, στο φινάλε του κειμένου, θα χρειαστείς πολλά περισσότερα.Η Συνεχεια εδω ..
Στην αρχή ήταν ντουέτο. Μετά έγιναν κουαρτέτο. Οι Barbara’s Straight Son
είναι punk–funk, είναι funk–punk, είναι electro–jazz–punk, είναι
jazz–punk–electro. Μας έδωσαν συνέντευξη. Θα την διαβάσεις σε λιγότερο
από τρία λεπτά. Ο χρόνος μετράει από τώρα! Η συνεχεια εδω
Την Τετάρτη 15 Απριλίου, οι Barbara’s Straight Son, οι Duoyu και οι Violent Cartoons θα μοιραστούν τη σκηνή του «Death Disco». Λένε πως θα στήσουν ένα μουσικό ντελίριο με δυνατούς ρυθμούς, εκστατικά ξεσπάσματα και ατμοσφαιρικές μελωδίες. Τους πιστεύουμε.
Barbara's Straight Son - Free will kicked in
Για περισσότερα γύρω από την μπάντα δείτε – ακούστε:
Ο Νίκος Σάρρος χρειάστηκε 8 χρόνια για να γράψει το μεγαλύτερο ρεπορτάζ
της ζωής του. Οι 340 σελίδες του βιβλίου του με τίτλο «Τα ελληνικά
συγκροτήματα των 60s» είναι δομημένες πάνω σε δύο αξίες. Την εκτόνωση
της, σκέτα, έντονης επιθυμίας του να καταγράψει την ιστορία μουσικών
γκρουπ που σχηματίστηκαν στην Ελλάδα (όχι μόνο Αθήνα – Θεσσαλονίκη), στη
διάρκεια της δεκαετίας του ’60. Την ιδέα να χαρτογραφηθεί η ποπ –
μουσική – κουλτούρα της χώρας σε μία περίοδο που η νεολαία της εποχής
κόχλαζε από ανάγκη για δημιουργία. Ο Σάρρος παρουσιάζει κάτι που πριν
γράψει άκουσε, διασταύρωσε, έζησε. Σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις του
από ένα ταξίδι που ξεκίνησε το 2008 και, απ’ ό,τι φαίνεται, συνεχίζει να
απολαμβάνει ακόμα. Η συνεχεια εδω
Το βιβλίο «Τα ελληνικά συγκροτήματα των 60s» θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Vinil is back».
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να κάνω συστάσεις. Για όσους ακούν νέο ψυχεδέλια τους γνωρίζουν. Για όσους πάλι δεν τους ξέρουν με ένα απλό search στο google μπορούν να βρουν πολλές πληροφορίες για τους My drunken haze.
Έιναι μεγάλη μου τιμή που κάποιοι μουσικοί,μπάντες φίλοι η λιγότερο φίλοι μου ζητούν να πω τη γνώμη μου για τις μουσικές τους δουλειές.
Όχι δεν είμαι μουσικoκριτικός καθώς η επαγγελματική μου ιδιότητα είναι άλλη αλλά ούτε και κάποιος γκουρού μουσικών γνώσεων. Αισθάνομαι όμως τυχερός που ο Spir Frelini (leader της μπάντας) μου εμπιστεύτηκε να ακούσω και να του πω τη γνώμη μου σε προσωπικό επίπεδο για τη πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του album τους στην Inner Ear. Εγω πάλι επέλεξα να πω τη γνώμη μου δημόσια (χωρίς να υπάρχει κάποιο πρόβλημα απ τη πλευρά του Spir) και χωρίς να του έχω πει ακόμα τη γνώμη μου για το τελευταίο δισκογραφικό τους εγχείρημα.
Ακούγοντας με προσοχή το album σαν ένας απλός ακροατής διαπιστώνω ότι έχουμε να κάνουμε με εννιά μικρά κομψοτεχνήματα που ακροβατούν με απόλυτη ισορροπία πάνω σε ψυχεδελικά σκοινιά σαν να είναι προέκταση του σώματος τους. Το σώμα δε αποτελούμενο από 60's sike pop και indie μέλη στέκεται με απόλυτη ακρίβεια και περπατάει με μεγάλη άνεση. Ναι για τους My Druken Haze μιλάω.
Θα μπορούσα με μεγάλη ακρίβεια να καταγράψω τις επιρροές τους αλλά δεν θα το κάνω. Και αυτό γιατί όταν άκουσα το άλμπουμ δεν έκατσα να σκεφτώ τη κρύβεται πίσω απ αυτό - δεν θέλησα να λύσω κανένα αίνιγμα η κάποιο σκοτεινό γρίφο τύπου σφίγγας.
Και να σας πω και κάτι ; Εγώ είδα το κίτρινο μπαλόνι (Yellow Balloon) μέσα στο σαλόνι μου, έπιασα την άκρη του σκοινιού του, χόρεψα μαζί του και με πέρασε μέσα από μαγικά μονοπάτια και ιστορίες χωρίς τέλος (Endless Fairytale) που συνδέουν το παλιό με το καινούργιο...... Σπουδαίο ε; Μπράβο στα παιδιά!!!!
Το άλμπουμ κυκλοφορεί στης 3 Νοεμβρίου απ την Inner Ear. Τους My Drunken Haze θα τους δούμε ζωντανά αυτό το Σάββατο 1Νοεμβρίου στο Fuzz παρουσιάζοντας ολόκληρο το lp τους και ανοίγοντας για δεύτερη φορά τους Καλιφορνέζους Allah-Las.
Μέσα από ρεπορτάζ που γράφτηκε το 1971, ανακαλύπτουμε πως υπάρχουν
ζητήματα γύρω από την Ελληνική ποπ – μουσική – σκηνή που είναι
διαχρονικά. Enjoy @ Fractal
Η Έρρικα και η Μαργαρίτα Μπρόγιερ υπήρξαν ένα από τα καλύτερα και
δημοφιλέστερα ντουέτα στην νυχτερινή Αθήνα της δεκαετίας του ’60.
Εμφανίστηκαν σε πολλές Ελληνικές ταινίες της εποχής δίνοντας μ” αυτό τον
τρόπο το στίγμα τους για το πώς διασκέδαζαν οι νέοι. Το συγκεκριμένο
single κυκλοφόρησε το 1965 από τη δισκογραφική εταιρεία Philips και οι
δύο «πλευρές» του εμφανίζονται στην ταινία «Teddy Boy αγάπη μου» του
Γιάννη Δαλιανίδη, σε μια συμπαραγωγή των Θ. Δαμασκηνός – Β. Μιχαηλίδης
και της Φίνος Φιλμ, της ίδιας χρονιάς. Η Έρρικα υπήρξε παντρεμένη με τον
ηθοποιό Κώστα Βουτσά και γι” αυτό τα «ναζάκια» του ηθοποιού, που
διακρίνουμε κατά την άφιξή της στην πίστα, τη στιγμή που αρχίζει το
«Little Kiss», της πρώτης πλευράς, ίσως ένα από τα πιο ολοκληρωμένα
κομμάτια της εγχώριας pop σκηνής, με τη συνοδεία των Charms, στην
κινηματογραφική του, αλλά και τη studio version. Τα κομμάτια έγραψε αλλά
και σύνθεσε ο Μίμης Πλέσσας.
Οι Μπρόγιερ δεν είχαν τραγουδήσει πολλά κομμάτια στα Αγγλικά και για να
γίνουμε πιο σαφείς, εκτός του συγκεκριμένου ακόμη ένα, το «My Boy
Lollipop». Στη δεύτερη πλευρά, το «Teddy Boy’s shake» που ακούγοντάς το
πάντα θα μας έρχεται, σαν εικόνα, η σκηνή όπου ο Κ. Βουτσάς με την Ζ.
Λάσκαρη μπαίνουν σε κάποιο club της συμπρωτεύουσας και τα “δίνουν”
κυριολεκτικά και βέβαια άξιο προσοχής οι χορευτικές φιγούρες της
μελαχρινής κοπέλας, στην άκρη αριστερά της πίστας, αλλά και η ατάκα:
“Παιδιά, στην άκρη, solo ο Άρης και η ντάμα του!’.
Οι Μπρόγιερ δεν είχαν τραγουδήσει πολλά κομμάτια στα Αγγλικά και για να
γίνουμε πιο σαφείς, εκτός του συγκεκριμένου ακόμη ένα, το «My Boy
Lollipop». Στη δεύτερη πλευρά, το «Teddy Boy’s shake» που ακούγοντάς το
πάντα θα μας έρχεται, σαν εικόνα, η σκηνή όπου ο Κ. Βουτσάς με την Ζ.
Λάσκαρη μπαίνουν σε κάποιο club της συμπρωτεύουσας και τα “δίνουν”
κυριολεκτικά και βέβαια άξιο προσοχής οι χορευτικές φιγούρες της
μελαχρινής κοπέλας, στην άκρη αριστερά της πίστας, αλλά και η ατάκα:
“Παιδιά, στην άκρη, solo ο Άρης και η ντάμα του!’.
E. & M. Μπρόγιερ – Little Kiss
M. Πλεσσας – Teddy Boy Shake
Συνειρμικά αν το πάρουμε, τα κομμάτια που ανακαλούνται στη μνήμη μας
όταν μιλάμε για ελληνικό κινηματογράφο στα sixties είναι αρκετά. Δύο
τρία απ” αυτά όμως ξεσηκώνονται αμέσως από την ασπρόμαυρη ή έγχρωμη
οθόνη του συνειδησιακού λαβυρίνθού μας. Μεταξύ αυτών και ένα από τα
καλύτερα θέματα το «Crazy Girl / 007 Shake» με τα δύο κομμάτια να
περιλαμβάνονται σε δύο διαφορετικές ταινίες. Το μεν «Crazy Girl» στο
«Θαλασσιές Οι Χάντρες» (Φίνος Φιλμ 1967) και το δε «007 Shake» στο
αρχικα στα «Ο Ξυπολητος Πριγκηψ» (Φίνος Φιλμ 1966) και αργότερα στο
«Μαριχουάνα Στοπ» (Φίνος Φιλμ 1971). Και αυτα τα δύο οφείλουν την ύπαρξη
τους στον Μίμη Πλέσσα. Χιλιοπαιγμένο χιλιοτραγουδισμένο μα πάνω απ” όλα
χιλιοειδωμένο το «Crazy Girl» ακούγεται από την αιθέρια φωνή της Νέλλης
Μάνου ενώ το all girl group της Ζωής Λάσκαρη παίζει play-back επί
σκηνής τον τόσο απλό μα ξεσηκωτικό shake ρυθμό.
«Οι θαλασσιές οι χάντρες»
Κοφτά κιθαριστικά ακόρντα, τα τύμπανα να δίνουν το ρυθμό κι ένα
βιμπράφωνο να παιχνιδίζει ανέμελα με την farfisa κάπου σ” ένα υπόγειο
club της Πλάκας. Το συγκεκριμένο εκτός από τη δισκογραφική Zodiac
κυκλοφόρησε και από την Philips, σε δύο εκτελέσεις, όπου η μία είναι
λίγο πιο αργή σε ρυθμό, όμως με διαφορετικό flip side με τη φωνή της
Αλέκας Κανελλίδου (πάλι στη Philips), που σε μια συνέντευξή της
υποστήριξε ότι η δική της φωνή είναι εκείνη που ακούγεται στην ταινία.
Το «007 shake» άλλο ένα instro shake-άκι απ” αυτά που ανασύρουν αμέσως
στη μνήμη μας τον αείμνηστο Β. Σειληνό και τις groovy dance φιγούρες του
στο «Ο Ξυπολητος Πριγκηψ» ενω ανοίγει το 1971 την ταινία «Μαριχουάνα
Στοπ» με τη χορευτική παρέα του Σειληνού να χορεύει σε κάποιο Πλακιώτικο
στενό καθώς ο ρυθμός της κιθάρας απογειώνεται από τα πνευστά.
Όνειρα από celluloid και βινύλιο…
Αλέκα Κανελλίδου – Crazy Girl
M.Πλεσσας – 007 Shake
Σημείωση: Κομμάτια απ το κείμενο προέρχονται απ το fanzine «Belle Vue τεύχος 4 2004″
