«Εδώ Δεν Υπάρχει Booklet» (κατεβάστε το ελεύθερα).

Το φιλμ: «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο» είναι έτοιμο. Κάποιοι το είδαν στο πλαίσιο του «17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης» . Περισσότεροι θα το δουν σε επιλεγμένες αίθουσες, κατ’ αρχήν της Αθήνας, τον Σεπτέμβρη. Δεν τελειώνουμε όμως εδώ. Οι συντελεστές της ταινίας είχαν μια ιδέα. Σε κάθε προβολή, πριν τα φώτα σβήσουν , να μοιράζουν στο κοινό ένα booklet, 24 σελίδων, που θα παρουσιάζει με λέξεις και φωτογραφίες ιδέες, σκέψεις αλλά και τις ζωές των συγκροτημάτων που στάθηκαν αφορμή έμπνευσης να γίνει ένα φιλμ (ντοκιμαντέρ με μυθοπλασία) που θα παρουσιάζει την punk και post – punk σκηνή της Αθήνας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Πριν μπείτε σε εκείνη την αίθουσα που θα προβάλει την ταινία, που στέκεται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και την μυθοπλασία, είστε ελεύθεροι να κατεβάσετε το booklet που ετοίμασαν οι άνθρωποι του «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο» για την δουλειά τους.

Αφού «Εδώ Δεν Υπάρχει Άσυλο» μήπως «εδώ» υπάρχει δημιουργία; By Γιαννης Παναγοπουλος

 Taset :

 NO ASYLUM HERE PROMO TEASER

Download  booklet by Fractalart.gr

By Electric Looser

Bob Dylan το Λευκωμα και 8 δισκοι.

Στα τελη του 1960 , ένας δεκαεννιάχρονος κιθαρίστας και τραγουδιστής της folk ονόματι Μπομπ Τσίμερμαν παράτησε το κολέγιο και την πατρίδα του τη Μινεσότα, και τράβηξε για την Ανατολική Ακτή. Πριν ξεκινήσει, φρόντισε να εφοδιαστεί με καινούργιο όνομα και καινούργια ταυτότητα.

Ξανάχτισε το παρελθόν του, στο οποίο περιέλαβε περιόδους όπου περιπλανιόταν στη χώρα σαν ορφανεμένος τροβαδούρος και δούλευε σε ενα περιοδεύον λούνα παρ κ- κατασκεύασε και μερικά συναρπαστικά ανέκδοτα για να εξωραΐσει την ιστορία του, για όποιον ήθελε λεπτομέρειες. Και με την ανεμελιά και τη φιλοδοξία της νιότης, ανέτρεψε τις πιθανότητες που είχε ένας νεαρός από το Μίντγουεστ να πετύχει στον ανελέητο κόσμο της Νέας Υόρκης, τον τελικό προορισμό του. Ο Τσίμερμαν όμως είχε ένα πλεονέκτημα: η μοίρα δεν υπόκειται στο νόμο των πιθανοτήτων. Και μερικές φορές, στο κάλεσμα της απαντούν οι πιο απίθανοι χαρακτήρες.

Ο Μπομπ Τσίμερμαν πέτυχε το στόχο του να γίνει τραγουδιστής της folk, να βγάζει δίσκους και να παίζει μπροστά σε φανατικούς ακροατές. Ωστόσο, σύντομα η πραγματικότητα θα ξεπερνούσε τις νεανικές φιλοδοξίες του και ο ίδιος θα κατακτούσε μία από τις πιο σημαίνουσες θέσεις στο χώρο της pop. Σε λιγότερο από μια δεκαετία, ο Μπομπ, από ένα απλό παιδί που αγαπούσε τα blues και τα έπαιζε στην κιθάρα του. θα γινόταν ένας κορυφαίος συνθέτης και ερμηνευτής, ο οποίος θα επηρέαζε ολόκληρες γενιές ακροατών και καλλιτεχνών. Στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, έπαιζε και ερμήνευε τα τραγούδια των καλλιτεχνών που θαύμαζε. Δέκα χρόνια αργότερα, τα δικά του τραγούδια περιέγραφαν με τρόπο εντυπωσιακά πρωτότυπο έναν κόσμο βουτηγμένο στον παραλογισμό. Είχε γίνει ένας καλλιτέχνης αποφασισμένος να κυνηγήσει τη δική του προσωπική μούσα. Και πριν το συνειδητοποιήσει κανείς πίσω στην πατρίδα του, τη Μινεσότα, ο Μπομπ Τσίμερμαν έγινε Bob Dylan, και στη συνέχεια σκέτο... Dylan.

Ελάχιστοι μουσικοί κατάφεραν να επηρεάσουν τόσο αποφασιστικά τη μουσική και τον πολιτισμό, όσο ο Dylan το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα· μόνο ο Elvis Presley και οι Beatles μπορούν να διεκδικήσουν ανάλογες δάφνες. Ο Elvis μύησε τον κόσμο στον συναρπαστικό, σεξουαλικά φορτισμένο ήχο του rock'n'roll, ενός μουσικού είδους το οποίο σφυρηλάτησε την ένωση της μαύρης και της λευκής μουσικής, κιόλα αυτά σ' ένα έθνοςπου σπαρασσόταν από τις φυλετικές διακρίσεις. Οι Beatles έδωσαν στο rock'n'roll βρετανικό χρώμα και συγχρόνως εξερεύνησαν τις άπειρες δυνατότητές του και τελειοποίησαν τις προοπτικές που είχε ως μορφή τέχνης.

Ο Dylan όμως ήταν εκείνος ο οποίος έδωσε συνείδηση στο rock'n'roll και ανέδειξε τη δύναμη του να προκαλεί αλλαγές. Αναβάθμισε τη στιχουργική τέχνη με λέξεις και φράσεις που έρεαν σαν ποίηση. Πριν από τον Dylan, οι στίχοι των περισσότερων pop τραγουδιών ήταν χαριτωμένες εικόνες και ανούσια ευφυολογήματα. Στα τραγούδια του, έγιναν άρθρα της πίστης και μαρτυρίες της αλήθειας. Με τη βοήθεια της φωνής του που κουβαλούσε blues, country και παλιές folk αποχρώσεις, τα τραγούδια του Bob Dylan έγιναν το σύμβολο ενός νέου ρεαλισμού στην αμερικάνικη μουσική.

Ο Dylan γκρέμισε επίσης τα τείχη που είχαν υψώσει οι οπαδοί της παράδοσης, οι οποίοι πίστευαν ότι τα μουσικά είδη οφείλουν να είναι αυστηρά διαχωρισμένα, τόσο στα δισκάδικα όσο και στη σκηνή. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Dylan παρουσίαζε την εικόνα ενός folk τραγουδιστή, πιστού στην παράδοση του Woody Guthrie, της Odetta και του Pete Seeger. Εντούτοις, στα μέσα της δεκαετίας άλλαξε εξοπλισμό· έβαλε την κιθάρα του στον ενισχυτή και αγκάλιασε πάλι την πρώτη του αγάπη, το rock'n'roll. Στην πορεία, τα ερωτήματα του τύπου «Τι είναι folk;» ή «Τι σημαίνει rock;» έπαψαν να έχουν νόημα.

Η επιτυχία που γνώρισε ο Dylan ως συνθέτης και ερμηνευτής έγκειται εν μέρει στην απίστευτη ικανότητά του να επινοεί συνεχώς τον εαυτό του. Κατέφθασε στη Νέα Τόρκη ως τραγουδιστής της folk, φορώντας εργατικά ρούχα και έχοντας υιοθετήσει την απλοϊκή, μακρόσυρτη προφορά της Αγριας Δύσης. Έπειτα από μια περίοδο στο Γκρίνουιτς Βίλατζ κατά την οποία απορρόφησε οτιδήποτε είχε να κάνει με τη μουσική, την τέχνη και τη λογοτεχνία, διαβάζοντας τα πάντα, από Μπαλζάκ και Ρεμπό μέχρι τους Beat ποιητές, όπως τον Κόρσο και τον Γκίνσμπεργκ, άλλαξε πάλι ταυτότητα και υιοθέτησε την εικόνα του ποιητή της πόλης. Το 1965, την εποχή δηλαδή που εμφανίστηκε με ηλεκτρική κιθάρα στο Folk Φεστιβάλ του Νιούπορτ, ήταν ήδη η πεμπτουσία αυτού που λέμε κουλ.

Το μαύρο δερμάτινο σακάκι, τα σκούρα γυαλιά, το πουκάμισο με το γιακά κουμπωμένο ως πάνω και οι μυτερές μαύρες μπότες τού έδιναν την εμφάνιση πρωτοπόρου που δεν φοβάται να ρισκάρει ή να απομακρυνθεί απο το δίχτυ ασφαλείας. Η στάση του έδενε απόλυτα με την εικόνα του, και έπειτα από τη σύντομη εμφάνιση του στο Νιούπορτ εκείνη τη χρονιά, η μουσική του έβαλε τέλος σε μιαν ολόκληρη μουσική περίοδο και εγκαινίασε μιαν άλλη. Εντούτοις, όσο γρήγορα κι αν περνούσε ο Dylan από τη μια μουσική ταυτότητα στην άλλη, το κοινό και οι κριτικοί κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν για λίγο και να του φορτώσουν τον αμφίβολο τίτλο του «εκπροσώπου της γενιάς του». Ο Dylan αιφνιδιάστηκε από την αβάσταχτη πίεση που συνεπαγόταν ένα τόσο εντυπωσιακό και βαρυσήμαντο αξίωμα. Δεν βρήκε το ρόλο του γούστου του, και αυτό φάνηκε.

Οι καιροί ήταν εξαιρετικά δύσκολοι για να χριστεί κανείς με τον τίτλο του pop ποιητή της εποχής. Το Αμερικάνικο Όνειρο είχε αρχίσει να ξεφτίζει για τα καλά. Στους δρόμους των πόλεων μαινόταν ο αγώνας για φυλετική ισότητα. Στην Ουάσινγκτον και στα πανεπιστήμια απ' άκρη σε άκρη της χώρας, πλήθαιναν οι διαμαρτυρίες κατά του επικείμενου πολέμου στο Βιετνάμ. Οι πολιτικές δολοφονίες είχαν αφήσει άναυδη την παγκόσμια κοινότητα. Μια νεανική αντικουλτούρα είχε αρχίσει να

αναπτύσσεται, αμφισβητώντας την ίδια την ουσία της εξουσίας. Μέσα σ' αυτόν το σάλο, λοιπόν, ο Dylan έκανε το μόνο που μπορούσε: άφησε τη μουσική του να μιλήσει εξ ονόματος του. Το Λεύκωμα τον Bob Dylan καταγράφει το πώς ο Dylan κατάφερε να εξελιχθεί σε έναν από τους σπουδαιότερους τραγουδοποιούς και ερμηνευτές παγκοσμίως, που επηρέασε με το έργο του όλους σχεδόν τους μεταγενέστερους ομότεχνούς του. Το βιβλίο καλύπτει τα πρώτα χρόνια της καριέρας του: την κρίσιμη δεκαετία 1956-1966.

Αν και διαπραγματεύεται μία μόνο φάση της σταδιοδρομίας του Bob Dylan, η οποία διανύει αισίως την πέμπτη δεκαετία της, η ιστορία της νιότης του καλλιτέχνη είναι τόσο πλούσια και ουσιώδης, ώστε να δικαιολογεί τη συγγραφή ενός βιβλίου αφιερωμένου αποκλειστικά σε αυτήν. Όντας άτομο αινιγματικό και σχεδόν πάντοτε απρόβλεπτο, η απήχηση του Dylan στην pop κουλτούρα μπορεί να παρεξηγήθηκε μερικές φορές, σπάνια όμως υποτιμήθηκε. Ο Bruce Springsteen το διατύπωσε άψογα στην ομιλία του για την ένταξη του Dylan στο Rock and Roll Hall of Fame, το 1988: «Όπως ο Elvis απελευθέρωσε το σώμα μας, ο Bob απελευθέρωσε το πνεύμα μας». Bob Dylan: μια φωνή μοναδική.

Taste :

Bob Dylan and Van Morrison in Greece - Crazy Love (Athens 1989)

Bob Dylan - Mr. Tambourine Man

By Electric Looser

Dora Hall... "Enjoy the experience"

Dora Hall loves to sing. It's as plain and simple as all that and there are a lot of people who love to listen to her. She gives us the music that has always made Americans, and for that matter, people everywhere feel happy and just perhaps a bit brighter for the listening. What can you say about Dora Hall? You could say that she's one of the rare ones, an entertainer whose star would shine bright whenever she took the stage. You could say she's got the magic gift of making people happy; if ever there was a time when that gift was needed, it's today. You could say that she's an entertainer for all seasons, a star whose captivating charm reaches parents and children alike. You could say she's the star of a scintillating, sparkling new television special, ONCE UPON A TOUR, and you could say that her talents, along with her guests, Phil Harris, Frank Sinatra, Jr., Oliver, Rich Little, Ben Blue, and Rosey Grier, light up the little screen in a way that's impossible to forget. You could say that she'll soon be on many other shows, and you'd undoubtedly be right. But, in the end, there's only one thing to say about Dora Hall, and here it is: LISTEN!

The Solo Cup Company, located in Urbana, Illinois, is quite possibly the world's leading manufacturer of plastic cups and plates. In fact, it is likely that if at any given time all the Solo cups in use were to suddenly disappear, literally millions of innocent folks would find themselves with a lapful of liquid. Fortunately, the cups are quite sturdy, and any cup-disappearing scenario must be considered pure fiction.

In addition to making plastic into cups, for at least 20 years Solo has also been making plastic into phonograph records, namely the records of Miss Dora Hall. Dora is an unforgettable entertainer. She is an elderly woman who loves to dress up in hobo's clothing, or in a bright plaid suit and tie, and sing the songs of yesteryear (as well as '60s hits like "Satisfaction" and "Daydream"). Initially you may be repelled by Dora's very special presence and her magical voice. But don't worry, it will grow on you. As evidence, we present several quotes about Dora Hall, taken from the many album covers she has issued, which should help clue you in as to her extreme talent. Solo, in what must be considered the greatest act of corporate generosity of all time, gives the records, tapes, and videocassettes of Dora Hall away, just for sending in a proot-of-purchase. (You need two p.o.p.'s to get the videos). Run down to your local store and pick yourself up a package (yes! now!). Send in those p.o.p.'s. Get yourself the "Once Upon A Tour video or LP and you are in for a treat. Dora is joined by Frank Sinatra Jr. Oliver, Phil Harris, Rosey Grier, and Rich Utile in a 1-hour special that is out of this world. 

A pair of female twins dressed m yellow lingerie dance in a yellow room with balloons while Dora and the gang sing a medley of songs with "street" in their titles. ™' performs "Six Days On The Road" in front of a grainy old Drivers Education film. Rich Little sings "Rocky Raccoon. Frank Sinatra Jr. does a cute little hop while performing Happy Together. Dora puts on a glitzy men's suit and sings an old show tune in front of a weird psychedelic backdrop (it looks like the inside of a defective kaleidoscope). Oliver sings "I Can Remember “ while women sitting on race cars flare their nostrils occasionally interrupted by stock footage of a drag race. You must see this film! When ordering, be sure and mention that you want the full 1 – hour  version, as Solo has been known to sometimes send out an edited, 30-minute version that lacks many of the key scenes.

And after this introduction, you'll soon be hooked, buying plastic cups daily to complete your collection of Dora Hall LPs and videotapes. (If only the cups were biodegradable, it would be the ultimate purchase.) Solo has also begun offering, in addition to their Dora Hall titles, stuff by Puck Springfield, Hall and Oates (that's Daryl Hall, not Dora), and even Elvis Presley. But before you try your luck with these inferior titles, you'll want to collect Dora's 12 LPs and 7 videotapes. Recommended for beginners: the "Once Upon A Tour" soundtrack, "Travelin’  with Dora Hall," "Dora Hall Sings Swing Jazz," and the soundtrack to "Dora's World," a sadly semi-autobiographical TV special featuring a track called "Poor Dora".From the book "Enjoy The Experience – Homemade Records 1958-1992".

Taste :  

 Dora Hall - These Boots Are Made For Walkin

By Electric Looser

Τζενη Βανου ... η Μουσα.

Η Τζένη Βάνου υπήρξε, δίχως άλλο, η τραγουδιστική μούσα του Μίμη Πλέσσα. Την πρωτάκουσε όταν η Τζένη ήταν μόλις δώδεκα ετών, όταν την έλεγαν Ευγενία Βραχνού και ανήκε στην παιδική χορωδία Ελληνίδων που είχε ιδρύσει ο καθηγητής του γυμνασίου, ο κύριος Παναγιωτόπουλος.

Όταν, σε μια ηχογράφηση για έναν δίσκο 78 στροφών του Νίκου Γούναρη, έπρεπε να τραγουδήσει και η χορωδία των Ελληνίδων το τραγούδι «Θυμήσου», ο Μίμης Πλέσσας, μέσα σε όλα τα κορίτσια, ξεχώρισε τη μικρή Ευγενία που τότε ήταν λίγο παχουλή και είχε τα μαλλιά της πλεγμένα κοτσίδες. 

Την πλησίασε και της είπε:

- Εσύ, μαυροτσούκαλο, πού ξέρεις να τραγουδάς τόσο όμορφα;

- Μου αρέσει, κύριε, του είπε. Τραγουδάω όλη την ημέρα στο σπίτι μου, στις φίλες μου και στη γειτονιά μου.

- Μπράβο σου, να συνεχίσεις να τραγουδάς,γιατί τραγουδάς σαν αηδόνι, θέλω να έρθεις να με βρεις, για να σε στείλω να δώσεις εξετάσεις στη ραδιοφωνία.

Αυτό, δεν το ξέχασε ποτέ από εκείνη την ημέρα η Ευγενία, που όμως ήταν πολύ μικρή για να πάει μόνη της και να βρει τον άνθρωπο που της είπε τόσο όμορφα λόγια για τη φωνή της.

Αυτή η συνάντηση μπορεί να άργησε τρία ολόκληρα χρονιά, όμως πραγματοποιήθηκε.

Την Ευγενία, που είχε μεταμορφωθεί σε μια λεπτή μελαχρινή δεσποινίδα την πήγε ο οικογενειακός τους φίλος, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κολοκοτρώνης, στα «Ταλέντα» του Γιώργου Οικονομίδη, που τότε ήταν η πιο δημοφιλής εκπομπή του ραδιοφώνου. Ως γνωστόν, στην εκπομπή, έπαιζε ο Μίμης πιάνο, κι έκανε σκετς η Ρένα Ντορ. Η Ευγενία τραγούδησε καταπληκτικά και όλοι έμειναν με το  στόμα ανοιχτό. Περισσότερο όμως απ' όλους ο Μίμης, που ξαναθυμήθηκε το μαυροτσούκαλο από την παιδική χορωδία Ελληνίδων.

Τότε της έδωσε το τηλέφωνο του Γεράσιμου Λαβράνου ώστε να κάνει κάποιες πρόβες και να την συνοδεύσει στο πιάνο, για να πάει επειγόντως να δώσει εξετάσεις στην ελληνική ραδιοφωνία. Της είχε διαλέξει δυο τραγούδια, η Τζένη τα ετοίμασε, και η μέρα των εξετάσεων έφθασε. Λίγο πριν μπουν όμως μέσα, γύρισε ο Λαβράνος και της είπε:

- Βρε κορίτσι μου, πώς θα δώσεις εξετάσεις με από το όνομα; Βραχνού, δεν σου ταιριάζει καθόλου. Εσύ έχεις φωνή πεντακάθαρη. Πρέπει να βρούμε ένα άλλο όνομα!

- Τι όνομα, δηλαδή;

- Εντάξει, το μικρό το κάνουμε από Ευγενία, Τζένη. Αλλά το επίθετό σου; Λεν μου αρέσει καθόλου το «Χι» που έχει μέσα. Δεν είναι εύηχο!

- Και πώς πως γίνει, δηλαδή;  Ρώτησε  με απορία. Βρανου. 

- Όχι,δεν μου αρέσει. Αν βγάλουμε και το «ρο», θα γίνει Βανού. Αλλά αν αλλάξουμε και τον τόνο; θα γίνει Βάνου. Τώρα νομίζω ότι μ’ αρέζει, εσύ τι λες;

- Δεν ξέρω! Νομίζω ότι είναι καλύτερο από το προηγούμενο, απάντησε εκείνη με κάποια οι δειλία.

- Μη στενοχωριέσαι καθόλου θα πεις στην επιτροπή πως σε λένε Τζένη Βάνου και θα πετύχεις. Εντάξει; 

-Εντάξει του απάντησε.

Έτσι, λοιπόν, η Ευγενία  Βραχνού, βαφτίστηκε Τζένη Βάνου λίγο πριν από τις εξετάσεις  της. Νονός  της ο Γεράσιμος Λαβράνος. Η Τζένη, όμως, ήθελε να δώσει κι εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, για μαθηματικός. Αλλά τα θετικά αποτελέσματα της ραδιοφωνίας, άλλαξαν τα σχέδιά της μια για πάντα. Έγινε η αγαπημένη τραγουδίστρια του Γιαννίδη,του Καπνίση, του Μωράκη, αλλά και του Πλέσσα. Ο Μίμης την έβαλε πρώτος και τραγούδησε με τη συνοδεία της μεγάλης ορχήστρας του ΕΙΡ. 

Εκεί ηχογράφησε καταπληκτικά τραγούδια, που, δυστυχώς, πολύ  λίγα έχουν σωθεί σήμερα.

Κατόπιν, την πήρε και τραγούδησε το «Λα, λα, λα» στο δισκάκι του Δημήτρη Χορν, με το τραγούδι «Ξέρω κάποιο αστέρι ».Μετά, η μια επιτυχία διαδέχεται την άλλη, και το δέσιμο τους είναι ανεπανάληπτο. Εκείνος λατρεύει τη φωνή της, που πιστεύει ότι όμοιά της δεν έχει ξαναπεράσει από την Ελλάδα. Κι εκείνη, βρίσκεται κοντά σε έναν συνθέτη με βαθιά γνώση της μουσικής. Εκείνος της μαθαίνει να τραγουδάει σωστά, ορθοφωνικά, να διορθώσει την έκφραση της, την τεχνική της, τις δυνατότητές της. Γίνεται ο δάσκαλός της, αλλά και η οικογένειά της. Τραγουδάει μοναδικά, το «Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου», «Είμαι μόνη καλαμιά», το «Τώρα», το «Πέρασε ήλιε», το «Απόψε», το «Τι κρίμα», και τόσα άλλα.

Όμως, ήρθε η στιγμή που εκείνη κάνει στροφή στην καριέρα της, με λίγο πιο λαϊκότροπα ακούσματα, αφού η εποχή το επιβάλλει. Αυτή τη στροφή της, την χρωστάει στον Τόλη Βοσκόπουλο, που της έδωσε πρώτος το τραγούδι «Αγόρι μου». Τα πιο λαϊκά τραγούδια σε αυτό τον πρώτο  μεγάλο δίσκο, έγιναν όλα μεγάλες επιτυχίες. Και, βέβαια, ο Πλέσσας της ξαναέγραψε και λαϊκά, σε αυτή τη φάση, της δεύτερης πολύ πετυχημένης καριέρας της, που όλα έγιναν μεγάλα σουξέ και έγραψαν τη δική τους ιστορία. Μερικά από τα τραγούδια αυτά της δεύτερης συνεργασίας Βάνου - Πλέσσα, είναι το «Χίλιες βραδιές», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Σταγόνα, σταγόνα» και άλλα.

Για τον Μίμη Πλέσσα, η Βάνου υπήρξε η τραγουδίστρια που τον ενέπνεε περισσότερο απ' όλους τους άλλους τραγουδιστές.Ήταν η μαγική φωνή, που σφράγισε με τη δική της ερμηνεία όλα τα τραγούδια που τραγούδησε, τόσο, ώστε δύσκολα μπορείς να τ ακούσεις από άλλες φωνές του σήμερα. Απόσπασμα απ το βιβλιο " Μιμης Πλεσσας Ενας Δρομος ,Χιλιες Νοτες"

P.s Εδω παλιότερη ανάρτηση

Taste: 

Τζένη Βάνου - Τώρα

Τζένη Βάνου - Αποψε

  

Τζένη Βάνου - Αν είναι η αγάπη αμαρτία

By Electric Looser

Funk & Soul Covers (Taschen Book)

Joaquim Paulo, Julius Wiedemann
Softcover with flaps, 24 x 24 cm, 432 pages
Following the success of Jazz Covers, this volume features over 500 legendary covers from the golden era in black music that have conquered the world. From Marvin Gaye to Michael Jackson, the Temptations to Earth, Wind & Fire, and James Brown to Prince, Funk & Soul Covers portrays the often breathtaking album art that helped make these essentially African-American musical forms both world famous and massively influential, and an essential part of 20th century music history. Featuring interviews with key industry figures—including performers, producers, and writers—Funk & Soul Covers also provides cultural context and design analysis for many of the record covers.