Γερμανική krautrock μπάντα
που σχηματίστηκε το 1968 στην Κολονία από
τους Irmin Schmidt (κιμpορντς) Michael Karoli (κιθάρα,
βιολί, φωνητικά), Holger Czukay (μπάσο) και JakiLiebezeit (τύμπανα, φωνητικά). Σε επιδραστικοτητα
και υστεροφημία οι Can υπολείπονται μόνο
έναντι των Kraftwerk. Στο "Monster Movie"
(1970) συμμετείχε ο βοκαλιστας Malcolm Mooney,
τον οποίο αντικατέστησε ο Ιάπωνας Damo
Suzuki γιο τα "Tago Mago" (1971), "Ege Bamyasi"
(1972) και "Future Days" (1973). To "Landed"
(1975) ήταν το πρώτο από μια σειρά πιο
επιτυχημένων εμπορικά δίσκων που
κυκλοφόρησαν στην ετικέτα της Virgin.
Σύνολο επιδραστικό για το new wave (ο Pete
Shelley των Buzzcotks έγραψε τα σχόλια στο
εξώφυλλο μιας συλλογής τους) και ακόμη
περισσότερο για μουσικούς όπως ο Bowie
και ο Εnο. Αντιπροσωπευτικό άλμπουμ: "Future Days" (1973).
To Opener ειναι ενα best των Can που κυκλοφορισε το 1976.
Οι ταινίες επιστημονικής
φαντασίας που προέρχονται απ το πρώην
ανατολικό μπλοκ συμβάλλουν σε μια έκρηξη
ταινιών με ορόσημα τα ουτοπικά διηγήματα
του Stanislaw Lem η τις ταινίες του Andrei Tarkowski
" Stalker " και "Solaris". Αυτό που
είναι λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός
ότι οι ταινίες του ανατολικού μπλοκ
προσιδιάζουν με αυτές του Hollywood,όσον
αφορά τις παραγωγές ή με τις σειρές
της δυτικογερμανικής τηλεόρασης όπως
τα "Raumpatruille" και "Star Maidens".
Ρίχνοντας μια ματιά
στην ιστορία του κινηματογράφου γίνεται
φανερό ότι το υλικό της επιστημονικής
φαντασίας περιλαμβάνει διάσημους
ηθοποιούς και σκηνοθέτες που προέρχονται
από την DEFA (Deutsche Film Aktiengesellschaft). Είναι
γεγονός ότι την περίοδο εκείνη υπήρχε
αρκετός χώρος για σοσιαλιστικές αλλά
και για καπιταλιστικές κοινωνίες στο
διάστημα. Σύμφωνα με τις τεράστιες
προσπάθειες της Σοβιετικής Ένωσης στον
τομέα της διαστημικές τεχνολογίας, οι
παραγωγές ταινιών της Ανατολικής
Γερμανίας ακολουθούσαν τα χνάρια του
Yuri Gagarin και επικεντρώθηκαν σ´ ένα
γεγονός,την κατάκτηση του
διαστήματος μέσα από επιστήμονες με
σοσιαλιστική εκπαίδευση. Οι ταινίες αυτές διέφεραν
στον ρυθμό την αφήγηση και στον στόχο
σε σχέση με τις ταινίες της δυτικής
κοινωνίας. Οι ταινίες "Der Schwagende Stem
"1960 και η "Im Staud Der Sterne" 1976
χαρακτηρίζονται από μια δυνατή αντί
δυτική στάση βγάζοντας απ έξω τις
αδυναμίες του Σοσιαλισμού και
επικεντρώνοντας στο πως οι σοσιαλιστές
δραστηριοποιούνται στο παρόν και πως
θα πρέπει στο μέλλον. Εννοείται πως όλο
αυτό είναι απόλυτα λογικό,αν αναλογιστουμε
ότι το ίδιο έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα όλα τα καπιταλιστικά κράτη.
Και φυσικα πάντα
ο κακός ήταν ενας καλα εκπαιδευμενος Ρωσος πράκτορας ή
τρομοκράτης ή πυγμάχος (Rocky) που ο καλός
Αμερικάνος με την ευλογιά του Προέδρου
τον εξουδετερώνει και ετσι το Αμερικάνικο
όνειρο συνεχίζεται για χάρη του
καπιταλισμού. Τελευταία συνηθίζεται ο
κακός να είναι Αφγανος,Ιρακινός αλλά αυτό είναι
μια άλλη ιστορία.
Παρατηρώντας ταινίες
επιστημονικής φαντασίας της DEFA (Deutsche
Film Aktiengesellschaft) αλλά και άλλων χορών σήμερα
βλέπουμε ότι αποτελούνται από κωμικές
κοινοτοπίες και χαριτωμένα b εφέ. Στις
ταινίες της DEFA υπάρχει μια διακεκομμένη
αφήγηση. Το σημαντικότερο όμως είναι
κάποια επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά
οπως, η ανθρώπινη κοινότητα που έγινε
κομμουνιστική και τα μέλη της ζούνε
ειρηνικά μεταξύ τους όπου έρχονται
αντιμέτωπα με το αφιλόξενο διάστημα.Σίγουρα οι παραγωγές αυτών των ταινιών αντανακλούν
την πολιτική κατάσταση της εποχής, αλλά είπαμε..
Στην αρχή τον μέλλον
αντιμετωπίζεται αισιόδοξα και δεν
αλαζει ως στο τέλος στη ταινία “Der
Schweigende Stern”. Το “Signale” επηρεάστηκε
εμφανώς από το 2001 του Kubrick αναδεικνύοντας
τη γοητεία και την ομορφιά των αβαρων
κινήσεων στο διάστημα.
Στο "Eolomea" το
διάστημα καταντά ρουτινα για τον Manfred
Krug (εκτος από ηθποιος και φωναρα)
και στο "Im
Staub Der Sterne" η αποικια μετατρεπεται σε εναν συγχρονο ναο της Μπουρζουαζίας,το διάστημα γίνεται
φανερά όλο και περισσότερο δυσκολο αλλα η lounge αισθητικη παραμενει.
Ο δίσκος “Kosmos” είναι
μια συλλογή που περιέχει μουσικά θέματα και διαλογους από τέσσερις ανατολικό γερμανικές
ταινίες.“Der Schweigende Stern (The Silent
Star) 1960” “Signale 1970” “Eolomea 1972” και “Im
Staub Der Sterne (In the Dust of the Stars)1976”.
Σε αυτές τις ταινίες
όπως και σε αρκετές ακόμα την δεκαετία
του 70 τα soundtracks γράφτηκαν από τους δυο
πιο σημαντικούς συνθέτες στην Ανατολική
Γερμανία τον Karl Ernst Sasse και τον Gunther
Fischer. Στο soundtrack “Der Schweigende Stern” κυριαρχούν
οι ηλεκτρονική ήχοι και ήχοι που
προέρχονται από την αβαντ γκαρντ ορχήστρα
του Πολωνού συνθέτη Andrzej Markowski. Αυτοί οι
ηλεκτρονικοί ήχοι έπαιξαν αποφασιστικό
ρόλο και στη διαστημική περιπέτεια
"Signale". Ο Karl Ernst Sasse ηχογράφησε αυτά
τα κομμάτια με subharcord (συνθεσάιζερ
παρόμοιο με το trautonium) το οποίο ανήκε σε
κινηματογραφικά studios της Δρεσδης και
με τη βοήθεια μερικών γεννητριών εφέ
και αναλογικών φίλτρων που δανείστηκε
από το τοπικό πανεπιστήμιο θέλοντας να
πετύχει μια αντίθεση χρησιμοποίησε και
ήχους πιάνου.
Ο Gunther
Fischer για το μουσικό background στη ταινία
“Eolomea” χρησιμοποίησε ρομαντικά βαλς
και jazz ήχους σε αντίθεση με το ”Im Straub
der Sterne” όπου προσφέρει μια μεγαλύτερη
ποικιλία από μουσικά είδη ακόμα και
ψυχεδελικά κομμάτια με στίχους γραμμένους
από τον Gottfried Kolditz (ανατολικογερμανος
ηθοποιός και σκηνοθέτης) το φοβερό “Das
Licht (part 1)”. Μεσα στα 17 tracks του δίσκου
υπάρχουν και κάποιοι αξιομνημόνευτοι
διάλογοι και κάποια bonus tracks και από μια αλλη
συλλογη με τιτλο “Die Erde Dieht Sich Linksherum”
Amiga 1978.
Im Staub Der Sterne
Το ομότιτλο “Kosmos”
εμφανίζεται για πρώτη φορά και ανοίγει
τη πρώτη πλευρά του δίσκου συνεχίζοντας
με το κοσμικό swing “Signale – b-alarm” το
ψυχεδελικό πανέμορφο “Das licht (part 1) το
επιβλητικό “Sklaven-ballet” το “Orbit Swing” που
θα ζήλευε και ο Bob Crewe (Barbarella) το μελαγχολικό
“Χατζιδακικο θα έλεγα” “Eolomea”
ολοκληρώνοντας με το “Luna 3 ruft Kosmokrator”.
Ολα αυτά σε συνδυασμό με διαλόγους και
μικρά μουσικά θέματα.
Signale
Το “Party TEM 4 (part3)” ανοίγει
τη δεύτερη πλευρά του δίσκου. Πρόκειται
για ένα κομμάτι με ωραία μπασογραμμη
και wah wah κιθάρες όπου παρουσιάζεται και
αυτό για πρώτη φορά και συνεχίζει με τα
αλλά Morriconne “Blues” “Schluss” το εξαιρετικο
αστρικό jazz “Finale” και άλλους διαλόγους
και άλλα μικρά μουσικά θέματα φτάνοντας
σε disco αλλά Giorgio Moroder “In Den Kosmos” “Hoch Im
All” ολοκληρώνοντας με το kraut
“Kosmoslied” του Hansi Klemm.
Eνα εκπληκτικό potpouri
διαλόγων και Ανατολικό Γερμανικής
rock,jazz,psych,disco,experimental electronica μουσικής.Το ιδιο ομως συμβαινει και στη συλλογη "Die Erde Dreht Sich Linksherum" με
θέμα το κοσμικό ταξίδι του Sigmund Jahn (1978) το οποίο έθεσε όλο το έθνος σε μια
εφορικη διάθεση ή στο “Severino”του Claus Dobberke σε μουσικη του Gunther Fischer (επισης κατάλληλο για διαστημική ταινία)
όπου χρησιμοποιηθηκε για μια πομπωδη
προπαγανδα. Αλλά όπως είπα και παραπάνω προσωπικά αυτά τα θεωρώ απολύτως
λογικά για την εποχή εκείνη.Και σήμερα
το ιδιο δεν γινεται ;
Ο δίσκος “Kosmos - Soundtracks
Of Eastern Germany's Adventures In Space ” κυκλοφόρησε
το 2001 και σίγουρα αποτελεί ένα ακομα
ντοκουμέντο στις ταινίες επιστημονικής
φαντασίας της DEFA αναδεικνύοντας μέσα
από το ηχητικό υλικό την ποπ σοσιαλιστική
κουλτούρα την περίοδο του ψυχρού πολέμου. Εεεεε Κοσμοναύτες
.....; η γη σας χαιρετά.
Taste :
Im Staub der Sterne- Trailer
Signale - Trailer
Der Schweigende Stern - Trailer
Eolomea (η μουσικη δεν εχει σχεση με τη ταινια)
Karl Ernst Sasse - B Alarm
Günther Fischer - Blues
Ruth Hohmann & Erbe-Chor - Im Staub Der Sterne - Das Licht (Part1)
The legendary Brain label was set up in 1971 as a sub-label of Hamburg-based record label Metronome. The German rock music scene was just evolving at that time, and the goal of the Brain label was to further talents in this field. Apart from top selling acts it also signed on bands that may not have got much attention from the broad public but nevertheless have to be counted among the most remarkable and outstanding bands of their times. Among them is Electric Sandwich, a jazz rock/fusion band from the city of Bonn, who released their only, self-titled album in 1973 (Brain catalogue number 1018).
Electric Sandwich were formed in late 1969 out of a loose formation of session musicians. Instead of working out a standard repertoire, they agreed early on to just start playing whatever came to mind. Having fun was the motto of the hour. Out of these sessions, a steady line-up slowly evolved with a complete programme of arranged pieces that left lots of room for improvisation and showed a high degree of vitality, especially on stage.
The band initially consisted of four musicians, all of whom had already played with other bands: bass player Klaus Lormann, a law student, had been playing with "Chaotic Trust"; lead guitarist Jorg Ohlert studied physics and used to be with "Slaves of Fire"; drummer Wolf Fabian, the founder of the band, had been touring with a band called "Muli and the Misfits", and singer Jochen "Archie" Carthaus sang with the "Flashbacks". Fabian confessed: "We were fed up with playing other people's songs so we immediately started to play our own material. Jochen and Jorg were responsible for texts and compositions, but our music is always constructed in such a way that we have to play together. If one of us is missing, we cannot go on stage."
It was Brain's product manager Gunther Korber who discovered Electric Sandwich on a nation-wide talent festival organised by German TV guide magazine, "Hor Zu", which took place in the Niedersachsenhalle in Hannover. The band had applied to take part in the competition. but did not make it into the final round of the contest. In spite of not being invited and not having rehearsed, the four musicians appeared at the festival and convinced the organiser to let them play - the jury voted them second best band. That same evening, Ohlert, Fabian, Lormann and Carthaus signed a contract with Brain for a trial recording session. The people in charge at Metronome were enthusiastic about the results of that session, and in 1972 Electric Sandwich signed a contract with Hamburg-based Rudolf Slezak Musikverlag (which held the song rights for works by Jane and Epitaph to name but a few). They went into the Dieter Dirks-Studio in Stommeln to record their debut album, which was released in early 1973, comprising seven songs somewhere between jazz, blues, rock and psychedelic rock.
The track "China", for example, (released not only on the album, but as a single B-side to "On my mind" [Brain 507] as well) showed strong influences from German fusion stars like Xhol or Kollektiv and impressed through a wonderful saxophone. Singer Jochen Carthaus sang in a blues-like style that gave the songs their unique touch.
What's so fascinating about "Electric Sandwich" is the fact that each of the seven songs is different from the rest even though the band developed a homogeneous sound concept. Asked about the diversity of styles his band toyed around with, songwriter Ohlert replied: "Electric Sandwich are not limited to one single style of music. We change styles, even in the middle of a song, because we want our music to be alive." To achieve this goal the band not only rehearsed every week but also reserved one evening of the week to discuss their respective creative visions. The lyrics deal with stories that complete a full circle from birth to death. In "Nervous Creek", for example, Electric Sandwich tell the story of a river eventually flowing into the sea. "Material Darkness" deals with the life of a city dweller. In the release information, Wolf Fabian comments: "We deliberately like to create an intellectual attitude. We try to design our lyrics in a way that allows a listener with poor knowledge of English to understand them."
Following the release of their album, Electric Sandwich went on a radio and press tour through Germany. They appeared on the "Saturday Show" on BFBS, and a 45-minute special was shot for the ARD programme, "Rhinozeros". The band then took aboard Ralf Kroczek, an organist and choir leader at the Cologne college of music, and toured with acts like British rock stars Uriah Heep. Kroczek helped fill the gap that saxophone player Carthaus created when his army duty did not allow him to attend a concert. Starting in late 1973, Electric Sandwich worked on their follow-up album which unfortunately was not finished. Disputes over the future direction of the band (Fabian: "Jorg Ohlert wanted the band to become more jazz-oriented whereas I was a committed rock drummer.") and the desire to finish their various career studies led to the split-up of Electric Sandwich.
Today, drummer Wolf Fabian runs a company and a recording studio in Bonn and works as a teacher. Singer Carthaus has a farm in the Eiffel where he breeds horses. Bass player Klaus Lormann is a government official in Cologne, guitar player Jorg Ohlert a senior consultant living close to Lake Constance and organist Ralf Kroczek still works as a music teacher.
Electric Sandwich's only album had a most outstanding opening track, the 8 minute instrumental "China", with a repetitive, percussive rhythm and fuzzy wah-wah guitar. Other tracks had an impressive electronically treated sax style reminiscent of Ian Underwood. The guitar work was fine, but the creaky vocals less impressive! Fortunately, large parts of the album were instrumental. "Devil's Dream" and "Nervous Creek" had a slight blues feel and loud rock arrangements. Side two mellowed a bit, with softer jazz and slow boogie blues styles. Again this was a Dieter Dierks production, and one you should check out! It was released on the green Brain label in 1972 in a funny fold-out cover, picturing a fancy, electric sandwich! The quintet was from Bonn. They were: Jorg Ohlert (guitar, organ, mellotron), Klaus Lormann (bass), Jochen Carthaus (vocals, sax, harmonica) and Wolf Fabian (drums).
