Οι Kashmir συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1993 και αποτελούνταν από
τους Κώστα Καρυωτάκη (drums), Γιώργο Τσοπάνογλου (φωνή, φυσαρμόνικα),
Κωστή Σωτηρόπουλο (κιθάρες), Αχιλλέα Αναστασόπουλο (τρομπέτα), Στέργιο
Γιάννου (μπάσο), Στέφανο Λαζαρίνο (σαξόφωνο, πλήκτρα) και Δημήτρη
Μπαρλαγιάννη (τρομπόνι). Στα χρόνια της παρουσίας τους μεταβάλλονται
συνέχεια, δοκιμάζοντας μουσικά στιλ και χρησιμοποιώντας το μουσικό ύφος
ως πρόφαση για να πάνε παρακάτω. Rock, R&B, soul, funk και disco
στοιχεία, όλα μαζί, σε προσεκτικές δόσεις, στην υπηρεσία του ελληνικού
στίχου, επίσημα από το 2000, όταν ηχογραφούν και το πρώτο free CD που
"έκοψαν" σε ανεξάρτητη παραγωγή με την συνεργασία αλυσίδας καταστημάτων ειδών ομορφιάς "Body Shop" όπου μοιραζόταν με αγορά προϊόντων άνω των 10.000 δρχ . Πέρα από τις προσωπικές εμφανίσεις που
έχουν κατά καιρούς πραγματοποιήσει σε club και μουσικές σκηνές στη
Θεσσαλονίκη και αλλού, τους βρίσκουμε στον πρώτο πανευρωπαϊκό
διαγωνισμό European Rock Prize (Αθήνα 97), σε συναυλίες ως support group
(Dr. Feelgood-Θεσσαλονίκη ΄98, James Brown-Θεσσαλονίκη, Αθήνα ΄99) και
στο ΓΑΙΑ festival του Μύλου.
Με την διάλυση των
Kashmir ο κάθε μουσικός ασχολήθηκε με άλλες
μπάντες και με διαφορετικά μουσικά
είδη.Ο Αχιλλέας Αναστασόπουλος εμφανίζεται κάποια
στιγμή να περιοδεύει
με τους Dandy Warhols ενώ o Στέφανος Λαζαρίνος
εδώ και αρκετά χρονια είναι με τους
Επισκέπτες και τον Γιάννη Αγγελακα.
Ο τιτλος των κομματιων δεν ειναι σωστος και αυτο γιατι οι Kasmir δεν περιεχουν τους τιτλους των τραδουδιων στα οπισθοφυλλα των δυο cd's τους.
All the best Minnie Riperton tracks on one set – a beautiful
double-length package of tunes, hand-picked because of their lasting
importance to Minnie's fans in recent generations! The tracks on the
set span the gamut of Minnie's recording career, and have a focus on the
kinds of righteous and cosmically-grooving tracks that Minnie could do
better than anyone else.
O James Ramey, γνωστός και ως Baby Huey (όνομα παρμένο από το γνωστό cartoon της Paramount), υπήρξε ένας από τους καλλιτέχνες που επηρρέασαν όσο λίγοι την hip-hop μουσική. Γεννημένος στο Σικάγο στις 17 Αυγούστου του 1944, από νωρίς έδειξε δείγματα της προικισμένης από το Θεό φωνής του, με την συμμετοχή του σε εκκλησιαστικές κυρίως χορωδίες, μέχρι και τα 19 του χρόνια οπότε και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, συμμετέχοντας σαν τραγουδιστής σε διάφορες τοπικές μπάντες, με πρώτο σταθμό του τους Vets, μια σχολική μπάντα με την οποία έφτασε πολύ κοντα σε δισκογραφικό συμβόλαιο.
Εξαιτίας μιας ορμονικής διαταραχής ο Ramey ήταν πάντα σωματώδης, με το βάρος του να ξεπερνά τα 160 κιλά. Αν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πέσει θύμα πειραγμάτων και επιθέσεων στα σχολικά του χρόνια, ο ίδιος φρόντισε να το αντιμετωπίσει με χιούμορ, και όταν άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι υιοθέτησε το ψευδώνυμο Baby Huey, από την γιγαντιαία πάπια cartoon της Paramount Pictures. Η φωνή του ποτέ δεν περνούσε απαρατήρητη και έτσι το 1962 τον πλησίασαν ο πολυοργανίστας Melvyn Jones και ο κιθαρίστας Johnny Ross με σκοπό να τον εντάξουν στην μπάντα που θα δημιουργούσαν. Ένα χρόνο αργότερα οι Baby Huey & The Babysitters είναι γεγονός και μέσα σε μόλις τρία χρόνια (1964-1966) καταφέρνουν να γίνουν γνωστοί σε όλη την Αμερική κυκλοφορώντας 5 εξαιρετικά singles.
To ρεύμα της εποχής τους επηρρέασε σημαντικά και έτσι το 1968 κάνουν στροφή στον ήχο τους και μετατρέπονται σ' ένα μουσικό σχήμα ψυχεδελικής soul. Κάπου εκεί αρχίζει και το ταξίδι του Huey στον κόσμο της ηρωίνης και τον ψυχοτρόπων ουσιών, που έκανε το πρόβλημα των κιλών του ακόμα εντονότερο (λίγο πριν τον θανατο του έφτασε στο σημείο να ζυγίζει 180 κιλά), αλλά και την συνεργασία του με τους υπόλοιπους στην μπάντα αρκετά προβληματική.
Το 1969 ο μάνατζερ τους Marv Heiman κανονίζει audition για την μπάντα για λογαριασμό της Curtom Records, με τον υπεύθυνο της Donny Hathaway να εντυπωσιάζεται τόσο πολύ από την ερμηνεία του Huey, που έφτασε στο σημείο να καλέσει τον πολύ για την εποχή Curtis Mayfield να τον ακούσει. Ο Μayfield εντυπωσιάζεται και προτείνει στον Huey, αλλά όχι και στην μπάντα του, την ηχογράφηση ενός άλμπουμ.
Το 1970 ξεκινούν οι ηχογραφήσεις του Living Legend, αρχικά με τα μέλη των Babysitters να συμμετέχουν κανονικά στα recording sessions. Το άλμπουμ περιέχει αρκετές συνθέσεις του ίδιου του Mayfield, μια εξαιρετική διασκευή στο "A Change Is Gonna Come" του Sam Cooke, αλλά και δύο συνθέσεις του Huey από τα πρώτα χρόνια ενασχόλησης του με την μουσική. Παρά το γεγονός ότι ο Huey εισάγεται σε κλινική αποτοξίνωσης, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με το ποτό και τις ουσίες τον οδηγούν σε οριστική ρήξη με τους Babysitters, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τη συνέχιση των ηχογραφήσεων με session μουσικούς που ανήκαν στο δυναμικό της Curtom Records.
Λίγες εβδομάδες πριν την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, και πιο συγκεκριμένα στις 28 Οκτωβρίου του 1970, ο James Ramey βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο κάποιου Motel στο Σικάγο. Αιτία θανάτου μια καρδιακή προσβολή σχετιζόμενη με υπερβολική δόση ναρκωτικών. Η ολοκλήρωση και κυκλοφορία του άλμπουμ του μένει μετέωρη. Με απόφαση του Mayfield αλλά και του μάνατζερ του Ramey, στα ήδη ηχογραφημένα τραγούδια προστίθενται και κάποια intrumental tracks και έτσι συγκεντρώνεται ο απαραίτητος αριθμός τραγουδιών για την κυκλοφορία. Δυστυχώς εκτός άλμπουμ μένουν demo ηχογραφήσεις και μελλοντικά singles, όπως τα "Beg Me", "Monkey Man", "Messin' with the Kid" και "Just Being Careful".
Το Living Legend βγαίνει στην αγορά στις 9 Φεβρουαρίου του 1971 και παρά τις μεγάλες προσδοκίες οι πωλήσεις που σημειώνει είναι πολύ χαμηλές. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80 ο δίσκος παραμένει αγνοημένος. Είναι η εποχή που διάφοροι hip-hop παραγωγοί αρχίζουν να χρησιμοποιούν samples από τραγούδια του Huey όπως τα "Hard Times", "Listen to Me", και "Mighty Mighty Children" ενώ ο ίδιος χαρακτηρίζεται σαν ένας από τους πλέον επιδραστικούς στιχουργούς του ghetto. Στα μέσα πλέον της δεκαετίας του '90 το Living Legend έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου με τους μουσικοκριτικούς να το χαρακτηρίζουν άλμπουμ σταθμό για τον ψυχεδελικό funk/soul ήχο, ενώ άλλοι το χαρακτηρίζουν σαν την απαρχή του hip-hop.Αναδημοσιευση απο ΣΥΤΑ.
Ο Jose Feliciano γεννήθηκε τυφλός τον Σεπτέμβριο του 1945 στο Puerto Rico. Ήτανε ένα από τα 11 αγόρια μιας φτωχής οικογένειας η οποία μετανάστευσε στην νέα Υόρκη όταν ήταν 5 ετών. Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε το ταλέντο του στη μουσική. Δάσκαλοι του ήταν οι δίσκοι οπου ακούγοντας τους έκανε πρακτική για 14 ώρες τουλάχιστον. Ξεκίνησε παίζοντας γνωστά κομμάτια με δικό του όμως προσωπικό στυλ έχοντας επιρροές από την αμερικανική jazz. Πολύ γρήγορα έγινε το teen idol εκείνης της εποχής,διάσημος στην Νότια και Κεντρική Αμερική στο Μεξικό και στην Καραϊβική. Στα 23 του είχε ήδη προταθεί για 5 Grammy και είχε κερδίσει τα 2 για το άλμπουμ του "Feliciano", το οποίο το ηχογράφησε σε 4 γλώσσες.
Το Hi-Heel Sneakers ανήκει στον Tommy Tucker 1963. Πρόκειται για ένα κομμάτι που έχει διασκευαστεί πάρα πολλές φορές από Beatles,Rolling Stones,Chuck Berry, Stevie Wonder,Searchers,Sammy Davis Jr., Janis Joplin, Buddy Guy & Junior Wells, Tom Jones, John Lee Hooker, Pharoah Sanders είναι μερικές απ αυτές. Μια ακόμα κορυφαία των Who στη ταινία Quadrophenia. Εδώ ο Jose το διασκευάζει σε ενα latin jazz δείχνοντας μας στα 23 του χρόνια τις jazz καταβολές του.
Οσο για το Hitchcock Railway ο Jose το απογειώνει με το hammond τα πνευστά τα
bongos και την ερμηνεία του κάνοντας το ενα soul groovy διαμάντι.Μερικά
χρόνια αργότερα 1970 διασκευάζεται και απ τον Joe Cocker.
Γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1945 στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας και ήταν γόνος οικογένειας που είχε παράδοση στα blues. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του για να φτιάξει τους Them, με τους οποίους στα 19 του είχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία με το "Gloria", ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια του λευκού r&b. Πιστοποιώντας ήδη από τότε τα χαρακτηριστικά που τον έκαναν το cult αίνιγμα που είναι σήμερα, ο Van Morrison από την πρώτη στιγμή φάνηκε να εμφυσήσει τον ποιητικό λυρισμό των στίχων του σε blues, jazz, rock 'η' roll και κέλτικους παραδοσιακούς ρυθμούς με ευαίσθητα, γλυκόπικρα τραγούδια που έχουν την αυρα του κλασικού. Η βραχνή φωνή του με το ερμηνευτικό εύρος, την εκφραστικότητα και την ορμή της τίμησε το είδος όσο και αυτή του Eric Burdon.
To 1967 άφησε τους δημοφιλείς Them για να ακολουθήσει σόλο καριέρα, στα πλαίσια της οποίας κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Blowin' Your Mind!" (1967) "Astral Weeks" (1968), "Moondance" (1970), "Common One" (1980) και αργότερα τα "Poetic Champions Compose" (1987), "Avalon Sunset" (1989) και "Enlightenment" (1990). Αλλά και σε νεότερες κυκλοφορίες του, όπως το "The Healing Game" (1997), το "Back On Top" (1999) και το "What's Wrong With This Picture?" (2003), ο Ιρλανδός καλλιτέχνης φάνηκε να διανύει την πλέον ώριμη φάση της καριέρας του, βγαίνοντας κερδισμένος από τις δημιουργικές διαδρομές και τις αναμετρήσεις δεκαετιών και φανερά ανανεωμένος τόσο συναισθηματικά όσο και μουσικά. Το 2005 ακολούθησε το "Magic Time", μια επιστροφή στις blues και soul ρίζες των πρώτων ημερών και το 2006 το "Pay The Devil" ένα αφιέρωμα στην country. Οπαδός της παράδοσης αλλά και νεωτεριστής, σταθερός αλλά ποτέ επακριβώς προβλέψιμος μύστης και επιστήθιος φίλος, ο Morrison παρουσιάζει στη μουσική του καραβοτσακισμένα blues, βελούδινη pop, υποβλητική soul, jazz περιπάτους, σφιχταγκαλιάζοντας στίχους που έχουν από μόνοι τους λογοτεχνική αξία. Για πενήντα σχεδόν χρόνια παραμένει ένας από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς, όχι μόνο για τη μουσική της πατρίδας του, της Ιρλανδίας, αλλά και για τη διεθνή jazz και rock σκηνή.
Brown Eyed Girl : Σε μια από τις λίγες προσπάθειες που έκανε ο Van Morrison για να δημιουργήσει ένα σινγκλ, μας χάρισε το Brown Eyed Girl. Ένα τραγούδι που αποτελεί κόσμημα της βρετανικής ποπ στη δεκαετία του '60 και αναδύει μια αθωότητα που γρήγορα θα εξαφανιζόταν από την καθημερινή ζωή. Είχε περάσει μόνο ένας χρόνος από την αποχώρησή του από το συγκρότημα των Them, ήταν τότε μόλις 22 ετών, και μας έδινε τα πρώτα δείγματα της λεγόμενης blue-eyed σόουλ.
Taste :
Van Morrison - Brown Eyed Girl (from Blowin' Your Mind!)
Van Morrison - The Way Young Lovers Do (from Astral Weeks)
Γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1944 στο Cleveland του Ohio από 10 ετών
βοηθούσε τα αδέλφια του στο συγκρότημα Womack Brothers κάνοντας φωνητικά
στον gospel ήχο τους.
Το 1956 τους ανακάλυψε ο Sam Cook, άλλαξε το όνομά τους σε Valentinos και έδωσε στο συγκρότημα πιο Soul κατεύθυνση που τους χάρισε επιτυχίες όπως τα Lookin' For Love και It's All Over Now που διασκεύασαν με επιτυχία οι Rolling Stones. Το 1964 με τον ξαφνικό θάνατο του Sam Cooke, διέλυσαν. Σκανδαλώδης χαρακτηρίστηκε από τον τύπο της εποχής ο γάμος του με τη
χήρα του Cooke τρεις μόλις μήνες μετά τον θάνατο του θρύλου της σόουλ.
Στις αρχές του '70, ο Womack έπαιξε σε ηχογραφήσεις ονομάτων όπως οι Rolling Stones, Aretha Franklin, Wilson Pickett, Sly Stone κα.Έπειτα από μερικές επιτυχίες της δεκαετίας του ’70 όπως το ‘It’s All
Over Now’ και το ‘Across 110th Street’, ο Womack, αντιμετωπίζοντας
περιπέτειες εθισμού κι υγείας, περιήλθε για τουλάχιστον δύο δεκαετίες σε
δημιουργικό τέλμα. Στον νέο αιώνα συμμετείχε σε τραγούδι των Gorillaz και κυκλοφόρησε ένα πολύ καλό προσωπικό άλμπουμ. Είχε ετοιμάσει υλικό για ένα νέο άλμπουμ με τίτλο The Best Is Yet To Come με συμμετοχές όπως λέγεται από ονόματα όπως οι Ron Isley, Stevie Wonder, Rod Stewart και Snoop Dogg.
Το 2009 μπήκε στο Rock and Roll Hall Of Fame.
Taste :
Bobby Womack - And i love her (from lp Understanding 1972 )
Bobby Womack - Everything is beautiful (from lp Communication 1971 )
Bobby Womack - Across 110th Street (from soundtrack Across 110th Street 1972)
Bobby Womack - The Look Of Love (from lp Facts Of Life 1973)
Bobby Womack - Git It (from lp I Don't Know What The World Is Coming 1975)
Μπορεί να είσαι στο κήπο σου και να ποτίζεις τα λουλούδια με φιγούρες αλλά.... James Brown. Δεν είναι αστείο,έχει συμβεί αυτο ακουγοντας τη Ντορα !!!!.
Mixtape με blaxploitation επιλογές απ το τρελοκόριτσο που τις Παρασκευές το απόγευμα την ακούς στο milk & chocolate.
Ντεμπούτο για μια κυρία στο Spychedelic Sally.Ερχονται και άλλες.....
Track List :
1.Nico Fidenco - Thoughtless 2.Hair - The Flesh Failures (Let the Sunshine In) 3.Jean-Pierre Festi & Yvon Ouazana - Exciting Mrs. Brown 4.Barry White - Somebody's Gonna off the Man 5.Francis Lai - I don't know why 6.Georges Garvarentz - Haschisch Party 7.Adrian Younge - Black Dynamite Theme 8.Alan Moorhouse - That's Nice 9.Roy Ayers - King George 10.Gianfranco & Gian Piero Reverberi - Le malizie di Venere Seq.3 11.Astrud Gilberto - Zigy Zigy Za 12.Femina Ridens Song (Canta Olimpia) 13.Luis Enriquez Bacalov - Samba 14.Willie Hutch - Theme of the Mack 15.Nico Fidenco - Make Love on the Wing
Εξαιρετικό crossover northern
soul που όταν εμφανίζεται "σπανίως"
η τιμή του μπορεί να αγγίξει και τα 2500
ευρώ ανάλογα τη κατάσταση του. Το 2012
τυπώνεται για πρώτη φορά σε 7'' split με
μπλε ετικέτα ενώ στη άλλη πλευρά περιέχει
το "I'm Gonna Change" των Velours. Αν και
reissue η τιμή του έχει σχεδόν διπλασιαστεί
απ την αρχική του φτάνοντας σε action bit στο ebay και τα 35 ευρώ.
Πριν μερικούς μήνες ξανατυπώνετε αυτή
τη φορά με την αρχικη λευκη ετικέτα περιέχοντας
το "What More Do You Want" και στις δυο
πλευρές. Το original φυσικά πραγματικό
αντικείμενό πόθου για αρκετούς συλλέκτες.
Electrecord is a Romanian record label founded in 1932. It served as the only record label in Communist Romania. It was then transformed into the national recording company, following the centralization-oriented socialist doctrine. Electrecord has survived until today and, in spite of its reduced popularity, it is still releasing a number of records every year.
In order to avoid disc importing from Western Europe and U.S., Electrecord was often demanded to release copies of some of the discs released abroad (just as recording companies in U.S.S.R. were doing themselves). Even today it is the subject of many anecdotes complaining about the bad quality of Romanian discs; a comparison between an import and a local copy would be the most eloquent proof.
All in all, Electrecord had a very difficult task to maintain a good balance between the government's demands and that of the artists and listeners. Despite the bad quality of recordings and lack of information with disk covers (regarding line ups and personnel), Electrecord proposed a number of collection discs, of which the most successful were those of the Formaţii de muzică pop & Jazz series. One must keep in mind that even the word rock was a concept very difficult to accept by the regime!)
Aura Urziceanu - Seara de Jazz cu 1974 (Electrecord)
Here is a vocalized song from 1974 by beautiful Romania's greatest singer, Aura Urziceanu.
Aura
Urziceanu (aka Aura Rully, Aura Borealis) was born in 1946 in Bucharest
in a family of musicians. She started studying the violin with her
father when she was 5 and singing when she was 16 years old. In 1969,
after being awarded the second prize at the National Festival in Mamaia,
she left for a long tour in Canada and USA, where she appeared on stage
together with Duke Ellington and Ella Fitzgerald.
Back in the old
Continent for a short time, she represented Romania at the International
Festival of Knokke, Belgium, in 1971. She won the "European Cup" with
the Romanian team and, together with the European team, the long
wished-for "World Cup", in a strong contest with the USA team. She was
also awarded the Press prize for the best interpreter of the Festival
and, as unprecedented event in the 13 years of existence of this
competition, she received mark 10 from all the members of the jury. In
1972 she made her first appearance at the famous New York (Newport)
Festival, together with Duke Ellington. She has toured in the USSR,
France, Germany, Italy, the UK, Poland, Bulgaria, Brazil, Portugal,
Japan and Australia. She has still toured with Quincy Jones, Thad Jones,
Mel Lewis, Dizzy Gillespie, Ahmad Djamal, Bill Evans, Paul Desmond,
Hank Jones, Art Hampton, Joe Pass. Aura still performs and is at ease as
well with jazz as with classical music and folklore.
Mitty first started
out recording gospel – and later went back to it – but this excellent
album for Chess features Mitty stepping out in a deep soul style that's
different than some of the other Chicago singers of the 60s. There's
certainly a gospel finish to the work – as Mitty's vocal range is
incredible, and steeped in a spiritual approach to the material – but
the arrangements also have a classy touch to them, and almost push Mitty
into uptown soul territory, making for a really compelling mix of
styles.
Ο Don Van Vliet (Captain Beefheart) γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1941 στην Καλιφόρνια. Το 1964 σχημάτισε για πρώτη φορά τη Magic Band, το συνοδευτικό του γκρουπ, έπειτα από μια συνάντηση με τον Frank Zappa. Η σύνθεση της υπήρξε μεταβλητή.
Το 1967, με συνεργάτες τους Ry Cooder (κιθάρα), John "Drumbo" French (τύμπανα), "Antennae" Jimmy Semens (κιθάρα) και Herb Bermann (μπάσο), κυκλοφόρησε το πρωτοπόρο "Safe As Milk", κερδίζοντας άμεση αναγνώριση ως μέντορας της underground σκηνής. Το διπλό "Trout Mask Replica" (1969) πέρασε στην ιστορία ως μία από τις πιο ακραίες avant-garde εκφράσεις της ψυχεδέλειας, ενώ για άλλες δουλειές, όπως το "Spotlight Kid" (1972), του καταλογίστηκε "εμπορικότητα".
Από το 1982 εγκατέλειψε οριστικά τη μουσική (τελευταίο του άλμπουμ ήταν το "Ice Cream for Crow") για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική.
Το 1993 έγινε γνωστό ότι ο αινιγματικός και χαρισματικός Captain πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Ανθολογίες όπως το πενταπλό box-set "Grow Fins" (1999) και το διπλό CD "The Dust Blows Forward” (1999) διατήρησαν την αειθαλή μουσική του στο προσκήνιο της μουσικής επικαιρότητας ως το τέλος του 17 Δεκεμβρίου 2010.
Taste :
Captain Beefheart And His Magic Band – Zig Zag Wanderer
Some of the funkiest female soul ever recorded – the near-complete work
of James Brown diva Vicki Anderson, compiled here officially for the
first time ever! Vicki was one of the first female singers to work with
James – replacing the sweeter style of vocalist Anna King in the James
Brown Revue of the late 60s, and setting the stage for better-known hard
soul singers Marva Whitney and Lyn Collins in years to come! Vicki
recorded some excellent singles with James and the band backing her up –
but never actually cut a full LP, which is why this overdue set is so
essential. Vicki's got a socking-hard sound that worked equally well
with the early funk sound of the James Brown Band of the late 60s, as it
did during her later recordings with the JBs and Bobby Byrd.
The
collection brings together 17 of Vicki's recordings under the James
Brown umbrella – including a number that we'd never heard before, some
duets with James and Bobby Byrd, and a few of her singles recorded under
the name of Myra Barnes. And you can take our word for it that you
won't find a better collection of funky female soul – because this one's
hard-stepping and massively grooving all the way through!
What can we say? We've heard this one a million times, it sold over a
million copies – but it's still incredible! The record is Roberta's
first, and it features her in a mellow trio format, augmented by some
occasional larger arrangements by William Fischer. At most points,
though, the sound is incredibly spare – with vocals that are much more
soulful than any of Roberta's other records, and a sound that hints at
Nina Simone, but which has it's own jazzy groove and deep sense of
feeling. Includes the classic funky version of "Compared To What". Enjoy....
One of the hippest albums of the British jazz rock generation -- a set that stretches out in ways the definitely live up to the "open mind" in the title! Bob Downes heads up the group on vocals and saxes -- and he's working here with a great array of players who include Kenny Wheeler, Harry Beckett, and Ian Carr on trumpets; Chris Spedding and Ray Russell on guitars; and the great Latin player Robin Jones on percussion!
Although many tracks have a rock-like structure and composition, there's also a fair bit of jazzy influences going on here too -- especially on the album's funkier moments, which often mix some great work from the larger horn section from tighter rhythms at the core of the ensemble. Downes handled all arrangements, and often shows a vision that's not unlike that of Johnny Cameron at the time on similar projects. Groovers include the jazzy "Dawn Until Dawn", the Latiny groover "West II", the guitar/drum workout "Go Find Time", and the modal "Crush Hour" -- plus "Don't Let Tomorrow Get You Down", "In Your Eyes", and "Gonna Take A Journey".
The Casuals were born accidently one spring evening in 1965. Ejected from a house party in Northwest, DC, Skip and his fellow over imbibers sought solace under the proverbial street lamp. A passing car, blasting Billy Stewart's "I Do Love You" prompted then 15-year old Mahoney to pipe the tune a cappella. Stunned by their hood mate's s sudden burst of raw talent, the fellas (George Norris, James Morse, Franklin Radcliff and Morris Moore ) quickly chimed backing vocals. The birth was quick and painless. Several sessions later, swelling with confidence, the group adopted the The Casuals as their moniker.
The original Casuals included George Norris (from the original a cappella group on the street corner), Roger Chapman and Billy Jones (Skip's cousin). Players stepped forward offering to audition for membership in the backing band. The dream was taking shape. What followed was many years of toil, triumph, sweat and tears. Casuals keyboardist, James Purdie began constructing chords to match lyrics written by Skip. But it was group roadie, Sonny Jones who unwittingly provided fodder for the first record by Skip Mahoney and the Casuals (the name was changed because of another group by the name The Casuals).
Jones complained of a girlfriend and her "funny moods." In 1973, finally recording for D.C. International Records, a local indie in search of the Next Big Thing, "Your Funny Moods" b/w "I Need Your Love" was released. Local radio programmers familiar with the group, provided air play for both sides of the 45. It was the B-side "I Need Your Love" which lit up the radio request lines and gave the group a Washington/Baltimore hit. An album, also titled Your Funny Moods, sold over 100,000 copies in it's hometown but did not find a substantial national audience.
Land of Love is a trademark LP for connoisseurs of falsetto based sweet soul music of the mid-'70's. It stands the test of time and represents the best the period offered. Dazzling vocals, unexpected hooks and a solid false tenor propelled the drop-dead gorgeous "Bless My Soul" into the R&B Top 40 for 15 weeks in September '76. "Wherever You Go" has its own tale to tell. The song would become a Boston/Cambridge classic of a 10 year period as DJ Arthur Kempton played it weekly as a sign off song for his Sunday radio show.
Taste :
Mahoaney Skip & The Casuals - I Need For Love
Mahoaney Skip & The Casuals - Town Called No-Where
The Radiant
Carol Woods is Quite conceivably the most stunningly, dynamic, talented and
beautiful new singer on the scene today. She is no less forceful on recordings
than she is on stage as witnessed by some 7000 people who cheered her British
concert debut recently at London's New Victoria Theatre where she was introduced by America's superstar.
Glen Campbell who joined in the acclaim. I First met Carol on one of those
evenings in New York when even your best friend (in this case my lawyer) insist
he has that something special in the way of a restaurant, which just
co-incidentally features a future star.
We drove some 30 miles to Long Island and immediately I heard Carol’s strong,
sensual voice, I decided that I just had to record her I got that same
spine-tingle that. I had when i first heard and agreed to work with then
unknowns like Glen Campbell, Chad and
Jeremy ,Desmond Dekker and others who are now stars whom I had the good fortune
to help on their way.
Listen to
any part of this Lp and in particular "The Woods Are Full" and her
fantastic performance or the sock – it – to – em blast of "Can You
Remember?". She is equally at home in the tender "Why You Wanna
?". Carol is a future star - and she has something to say and has the voice
and style and heart and the guts to say it. She is a bundle of sensuous joy controlled ferocity that is beautiful to behold.
A black bombshell lovely to look at, delightful to hear, who is going to find
fame and fortune.By Jeffrey S Krugger (Ember records)
One of the rarest funky records of all time – the hard-to-find second
album by Beginning Of The End! This West Indian combo hit it big with
their first album on Alston, but this second set, for some strange
reason, never really got distributed – which is a damn shame, because
it's every bit as funky as their first!
The uniquely choppy rhythms of
the group's first album are every bit as great here as on the first set –
and if anything, the band's instrumentation is even better, especially
on the guitar, which is wickedly tight, and played with a super-dope
flanged-out approach on the solos. Vocals are great too, maybe even
more soulful than before, especially on the album's few midtempo cuts –
and the album's a must-have for any fan of the group's funky sound!
Between 1965 and 72, James Royal (Real name Nairn) released 16 singles on three separate labels. The first credited the Hawks as backing band; the last, Two of Us, was a duet with Liz Christian. All intervening releases were billed as solos. Three follow-ups to She's About A Mover – Work Song, Call My Name and It's All in the Game – all featured on the Radio London playlist, but it was the third release, the soulful Call My Name, that fared best in the Big L Fab Forty, peaking at #13 on February 12th, '67.
Although never featuring at all in the UK Nationals, it went on to be a huge success on the continent. The song was penned by Ralph Murphy, giving him his first songwriting success and launching an illustrious career in the music business. (NB: Call My Name is not the song of the same title by Them (written by Tommy Scott) that had already entered the Fab Forty in March '66.)
The history of James Royal, his backing band and his solo career, as it
appears on various internet sites, is fraught with conflicting and
confusing information.
The trendily-monikered James Royal Set (sometimes billed - perhaps erroneously - as James Royal and the Royal Set) played both London's Marquee and Dunstable's California Ballroom during 1966, and toured with Johnny Cash and Carl Perkins in 1968. Rick Wakeman's keyboard talents were employed for the first of the Beeb sessions. His personal website dates the recording as 1966, but says it was for Radio One, which is not possible, as the station was not on the air till 30th September 1967. (Any sessions laid down prior to that would have been for the Light Programme.) A more probable recording date would be late '67 or '68.
In a Penny Valentine interview on the Yes website yesmuseum.org, Rick Wakeman recalls that the highlight of his week (the year is unspecified) were the rocking sessions at the Red Lion, Brentford, where jammers included, "John Entwistle, James Royal, Nick Simpler, Mitch Mitchell – everyone turned up for these incredible rock and roll evenings, and I was really honoured to be there playing with these great musicians." By Radiolondon.uk.
Import collection from the 'first family of Soul' containing their
complete Curtis Mayfield-related recordings on one disc. The Five
Stairsteps set the bar with their unique brand of dance and harmonies
that would be emulated by all future young acts and in particular the
Jackson 5.
A pair of killer albums from The Five Stairsteps – 1967's self-titled
set for Windy C – plus '68's Love's Happening by The Five Stairsteps
& Cubie – together with bonus track on this great set from Outta
Sight UK! The Five Stairsteps album is a landmark batch of sweet soul –
recorded by the still youthful group that included a 13 year old Kenny
Burke! The kids were brought together by their parents Clarence and
Betty Burke, but it was Curtis Mayfield who really gave them a push – as
he discovered them, produced them, and wrote some excellent songs for
them during their best early years.
Mayfield's sweet soul style forged
with The Impressions runs through most of these tracks – and although
the group is young, they really do a fantastic job with the material,
and infuse it with a soulfulness way past their years. Titles include
"Danger She's A Stranger", "World Of Fantasy", "Ooh Baby Baby", "Don't
Waste Your Time", and "Behind Curtains". Love's Happening might be the
best record ever by this Chicago soul group! The record's got a full
batch of original tracks written and produced by Mayfield – including
their amazing, funk steeped version of "Don't Change Your Love", with a
breakbeat that lit up the sampler culture for years!
That raw drum
sound is in effect on even the more delicate numbers, and the lead
vocals and harmonies soar or sink deep to the soul, as the groove
demands. There's also some kind of tripped out touches in the
production in spots, making for a nice balance of sweet soul and
leftfield touches. Kind of an underappreciated effort in the grand
scheme of Curtis Mayfield productions, but wholly essential!
Eddie's masterpiece LP of late sixties soul, with the classic "Hey There
Lonely Girl", the title cut, and a lot of other great original
compositions. The sound on here is perfect, and nearly every cut
shines. There's almost no filler, and Eddie's voice is strong,
beautiful, and has a raspy edge that sounds great! We love this one to
death, and it's a surprisingly great album all the way through by a star
that you might mistake for a one-hit wonder.
.jpg)
