One of Johnny Griffin's hard blowing LPs as a leader for Jazzland –
recorded with a crack lineup that includes Blue Mitchell on trumpet,
Julian Priester on trombone, Wynton Kelly on piano, Sam Jones on bass,
and Albert Heath on drums! This is the kind of work that the term "hard
bop" was coined for – sharp-edged jazz at its best – informed strongly
by earlier bop and modern modes, but also played with a deeper dose of
soul overall. The six players come together perfectly throughout –
working with a tightness that matches most Blue Note work of the time –
and titles are a great set of tracks that includes 3 by Chicago pianist
Norman Simmons, and 1 by the great Babs Gonzales.
Από τις αρχές τις δεκαετίας του 70 ως και το 2000 στη Ελλάδα
γυρίστηκαν περισσότερες από 250 πορνογραφικές ταινίες. Οι περισσότερες ήταν “μαλακές”
στις οποίες βλέπαμε να πρωταγωνιστούνγνωστά ονόματα ηθοποιών του εμπορικού σινεμά και σχεδόν το ένα τέταρτο
από αυτές ήταν οι “σκληρές” με αγνώστους
μάγκες και άσημες μόρτισσες όπου χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμα. Υπήρξαν δε χρονιές
που οι ταινίες αυτές αποτελούσαν τη πλειοψηφία τις εγχώριας κινηματογραφικής
παραγωγής. Ένα παράδειγμα26 απ τις 38
ταινίες που κυκλοφορήσαν την περίοδο 75-76ήταν τέτοιες , ενώ δεν έλειψαν οι περιπτώσεις που ανέβηκαν μέχρι την
δεύτερη θέση του πίνακα των εμπορικότερων ταινιών της χρονιάς , με διαφορά
μόλις 11 χιλιάδες εισιτήρια απ το καλλιτεχνικό Χάππυ Νταίη που την περίοδο
76-77 βρισκόταν στηνπρώτη θέση.
Αυτό που πάντα μου προκαλούσε έκπληξη, ήταν το soundtrackη
το scoreσ αυτές τις ταινίες. Προσωπικά εγώ τα χωρίζω σε τρεις
κατηγορίες.
H
πρώτη είναι τα soundtracksταινιών που είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από επίσημες
κυκλοφορίες. Το “Αγκίστρι” η “Αναζήτηση”το “Σπίτι στους βράχους”το “Κυνηγημένοι
εραστές” “Τα παιδιά των λουλουδιών” “Εκείνο Το Καλοκαίρι” ‘Κατήφορος” "Οργια στην Κερκυρα"η κάποια κομμάτια σε συλλογές από την “Γυναικοκρατία”
“Ίλιγγος” “Εγωισμός” “Μεγάλος έρωτας” και
άλλα.
Μια δεύτερη κατηγορία είναι αυτά τα soundtracksπου
ποτέ δεν είδαν το φως της δημοσιότητας είτε γιατί δεν ενδιέφεραν κανέναν, είτε
γιατί χάθηκαν, είτε γιατί πάνω στις ταινίεςγραφτήκαν άλλα. Ελπίζω κάποια στιγμή να βρεθούν (ότι μπορεί να βρεθεί)
και να κυκλοφορήσουν.Κάποια από αυτά
είναι τα “Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα” “Κάνε με δική σου” “Το Κορίτσι και το
άλογο”, “ Μαύρη Αφροδίτη ” με
πρωταγωνίστρια την Ιταλίδα τρανςέξουαλ Ατζίτα Γουίλσον και με soundtrack (κατηγορίας Εκείνο Το Καλοκαίρι) γραμμένο από τον Γιάννη Σπανό (αυτό θέλει ένα ψάξιμο
αν τελικά ο Σπανός είχε γράψει το soundtrackη δεν ήταν “δανικά”τα κομμάτια που ακούγονται) το “Νησίτης Αμαρτίας” με την μουσική του Γιώργου Κριμιζάκη κ.α.
Η τρίτη κατηγορία είναι τoscoreη αλλιώς η μουσική επιμέλεια.Νομίζω ότι αυτή η κατηγορία κερδίζει κατά
κράτος τις δυο παραπάνω .Έτσι λοιπόν
καλούνταν ο μουσικός επιμελητής (μπορούσε να ήταν ο οποιοδήποτε από την ομάδα
παραγωγής)να ντύσειμε ότι μουσική ήθελε
την ταινία φτάνει μόνο η μουσική να ανταποκρινόταν στις αντίστοιχες σκηνές
(φαντάζομαι) και στο περιεχόμενο αυτών. Φυσικά δεν ήταν πάντα πετυχημένες.
Για παράδειγμα στην ταινία “Ανώμαλοι έρωτες στη Σαντορίνη” σε
μια καυτή σκηνή στην ακροθαλασσιά ακούς “Poussez - Come on and do it” η στο “Γυναίκες που ζητούσαν τον έρωτα” σε
σωστή σκηνή ακούς το LonelyDaysτου PaulMauriat.
Στο “Έξι διεστραμμένες ζητούν δολοφόνο” η Σπάθη μαστιγώνει την Αντα
Βαρθολομαίου υπό τους ήχους του “AnnieBelle” (FrancoBixio)
και σε πιάνουν γέλια . Στο“Οι νονοί της
νύχτας” σε καυτή ερωτική σκηνή ακούς “OliverSain - GoinBackToMemphis”
η στην αγαπημένη μου “Νεφέλη” ξεκινάει με το βασικό θέμα απ την ταινία “Τα
παιδιά του Διαβόλου” με την φωνή τηςΜίλλη Κάραλη για να συνεχίσει παρακάτω με μιαφοβερή loungeκιθαριστική διασκευή στο κομμάτι “Το
παλιό ρολόι”που τραγούδησε ο Γιάννης Καλατζής.
Είναι τόσα πολλά που μπορώ να γράφω σελίδες ολόκληρες.
Η αφορμή για το ψάξιμο στο “Μέλι το κορμί της” ήταν ότι το βασικό
θέμα της ταινίας είναι το “EvenIfYou’reNotTheFirstOne” (το οποίο είχα στην δισκοθήκη μου) από την
ταινία “LosAmigos”
1973. Στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο “Το Πέμπτο Έγκλημα” σε σκηνοθεσία του Πάολο
Καβάρα και την μουσική του Daniele Patucchi . Την μουσική είχε επιμεληθεί (όχι μόνο
για αυτήν την ταινία) ο γνωστός σκηνοθέτηςΒαγγέλης Φουρνιστάκης, ο οποίος υπήρξε
ιδιοκτήτης της εταιρίας παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών & βιντεοταινιών "Ανδρομέδα
Φιλμ" .
Το… “Μέλι το κορμί της” η με τον δεύτερο τίτλο “Παράλογοι
Πόθοι” 1975(σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου και
παραγωγής “Ανδρομέδα Φιλμ") , είναιη μοναδική φιλμική υπεράσπιση του Μυλωνάκου, για τηνγυναικεία ομοφυλοφιλία , έστω κι αν ο λόγος
της διέπεται από την συντηρητική ηθική του 70,που δεν επιτρέπει στις δυο
ηρωίδες (Τίνα Σπάθη και Μάγδα Μακρή) να δουν τον ερώτα τουςνα ανθίζει. Είχαμε βέβαια προγενέστερη, αντίστοιχης
υπόθεσης τον “Λεσβιακός Αύγουστος” 1974
η αλλιώς “Οι Λύκαινες” τουΕρρίκου
Ανδρέου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία που θα την πούμε κάποια
άλλη στιγμή.
Από κει και πέρα για μένα, ξεκινά μια πραγματική περιπέτεια
με ώρες ψαξίματος και ακροάσεων μέχρι να φτάσω (ενάμιση χρόνο μετά), στην ολοκλήρωση
αυτού του score. Ελπίζω
να το απολαύσετε! Καλή ακρόαση!
Σημείωση 1 : Οι τίτλοι των κομματιών είναι δικιάς μου
εμπνεύσεως.
Σημείωση 2 : Υπάρχει
μέσα στο scoreκαι ένας Armando Trovajoli με το κομμάτι “MoonOverParaggi” (ο δικός μου τίτλος “The
Foor”) το οποίο μπήκε στην ταινία “Luna di miele in tre” του 1976.
Σημείωση 3 : Το
κομμάτι “Club Background Source” δεν περιέχεται στην ταινία.
A mastermind thief known as Kriminal narrowly escapes execution. He
always manages to stay one step ahead of the law with each new crime he
commits. Will Kriminal be able to pull of his ...
A fantastic funky theme to the groovy film Kriminal – served up here with romping orchestrations that have the best sort of hip 60s Italian feel – mod and jerking in the groove, and with some very cool Hammond organ sounds in the middle.
Λίγα λόγια για την ταινία:
Μια υπόθεση πολλών καρατίων και ακόμη
περισσότερων κινδύνων,περιμένει με τη μορφή λείαςτον
περιβόητο μασκοφόρο ληστή “Kriminal”. Τα διαμάντια μπορεί να λάμπουν για πάντα,
αλλά καλόείναι να τα ελέγξει κανείς, ως προς την αυθεντικότητα τους... Καθώς
το κουβάρι του νήματος αρχίζει να περιστρέφεται με ταχύτητα, οι πιθανοί κάτοχοι
τουςαλλάζουν διαρκώς,οι παγίδες παίρνουν γυνακείες μορφές και ένας φίλος
από τα παλιά διεκδικεί το δικό του τρόπαιο: το τομάρι του Kriminal!Ο
επίλογος θα παιχτεί στην Κωνσταντινούπολη και, θα έχει γεύση από μπαχαρικά της
Ανατολής...
Είδος Ταινίας: Adventure, Crime
Έτος: 1966Διάρκεια: 1h 38minΣκηνοθεσία: Umberto LenziΣενάριο: Umberto Lenzi
(story), Umberto Lenzi (screenplay)Ηθοποιοί: Glenn Saxson,
Helga Liné, Andrea BosicΓλώσσα: English /
Εξωτερικοι Υποτιτλοι
Experiment in Terror. Ένας τίτλος που είναι πάντα επίκαιρος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία όμως. Με έξοχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, ρεαλιστική σκηνοθεσία σε φυσικούς χώρους και μουσική από τον Henry Mancini μόνιμο συνεργάτη του Μπλέικ Έντουαρντς, το Experiment in Terror είναι μια ταινία που δεν έχει υπερβολές, παλικαρισμούς και περιττούςδιαλόγους. Δημιουργώντας ωστόσο ένα σωστό ψυχολογικό προφίλ του επίδοξου τρομοκράτη.H Lee Remick Με κίνδυνο την ζωή της απειλείται από έναν άγνωστο τύπομέσα στο ίδιο της το σπίτι ο οποίος της ζητά να ληστέψει η ίδια την τράπεζα πουδουλεύει. Αυτή θα ειδοποιήσει το FBI και ο αστυνομικός Glenn Ford θα αναλάβει την υπόθεση. Η αναζήτηση του δράστη με δόλωμα την Remick στο Σαν Φρανσίσκο της δεκαετίαςτου '60 έχει αρχίσει. Η κλιμάκωση της αγωνίας γίνεται σε μια κορυφαία σεκάνς μέσα στο στάδιο κατά τη διάρκεια του αγώνα μπέιζμπολ.
As the grammatically befuddling title might allude, English is not Paul
Bryan's native tongue, in fact Bryan is a Brazillian folk songwriter
whose real name is Sergio Sa. He assumed this faux-Anglo alter ego as an
outlet for his English language recordings made in 1973, inspired by
British and American acts like The Beatles and Stevie Wonder. Given how
accustomed we might have become to recent Brazillian reissues focussing
on tropicalia or bossa nove, these compositions do strike you as
incredibly 'westernised' in their presentation: the kinds of rhythms
associated with indigenous latin American musics are all but absent from
Listen Of, instead the arrangements take on a Burt Bacharach-like
syrupy richness, with only smatterings of incredibly technical
Brazillian folk style guitar playing giving the game away on occasions.
Given the warmth and richness of the string arrangements and the
ballad-heavy tone of the writing, you might expect this album to be
somehow schmaltzy in tone, or in some way excessively sentimental. Far
from it though, Bryan comes across as incredibly genuine and heartfelt,
responsible for music that's as beautifully recorded as it is melodic
and memorable.