Η ομάδα The Buttshakin' Conspiracyδημιουργήθηκε το 2015 από 4 φίλους με την ίδια αγάπη και μεράκι για την μουσική!
Όλα ξεκίνησαν σε ένα σκοτεινό υπόγειο μια νύχτα που έβρεχε. Γιατί έτσι; Γιατί έτσι ξεκινάει κάθε ενδιαφέρουσα ιστορία!
Στα σκονισμένα ηχεία ακούγονταν ο Curtis Mayfield και όλη αυτή δυναμική
αυτών των αγαπημένων ήχων χανόταν σε εκείνους τους 4 τοίχους. Οι 4
ήρωες της ιστορίας μας είχαν αγνοήσει την πρόσκληση για άλλη μία έξοδο
όπου ο κώλος τους δε θα άφηνε την καρέκλα. Αυτό είπε ο Mister Vagz και ο
ήχος από το "Move on up" του Curtis Mayfield ήρθε διαβολικά για να τον
κάνει να πεταχτεί από την καρέκλα του λέγοντας με στυλ "Αυτό
χρειαζόμαστε!". Μουσικές υπάρχουν και πρέπει να ακουστούν συμπλήρωσε
ο Alex. O Afrodelik με ενθουσιασμό είχε ήδη σηκωθεί και ετοιμαζόταν να
βάλει ένα από τα βινύλια που αγόρασε πριν κάποια χρόνια από Βραζιλία.
Ο ρυθμός ήταν χορευτικός αλλά έμειναν σιωπηλοί και η ατμόσφαιρα άρχισε
να ηλεκτρίζεται επικίνδυνα. Κάπως έτσι τότε οι 4 φίλοι κοιτάχτηκαν
συνωμοτικά και ήξεραν ότι έπρεπε να κάνουν κάτι ενάντια στην καρέκλα
"The butt was meant to shake" είπε ο Βαλάντης και κάπως έτσι οι "The Buttshakin' Conspiracy" οργανώνουν την πρώτη τους
όχι-τόσο-μυστική-συνάντηση. Η
επόμενη σκηνή είναι στο La Soiree De Votaniqueτην Παρασκευή 15
Απριλίου όπου θα βάλουν σε εφαρμογή όλα τους τα σχέδια για να σε
προκαλέσουν να χορέψεις.
Μουσικές αποκλειστικά από βινύλια και cd, όχι απο laptop.
Soul, Funk, Rhythm and Blues, Rare Grooves, Hammond Beat Essentials, Nu Funk.
Οι Buttshakin' Conspiracy είναι: Electric Looser Alex Flexible Sounds AfroDelik Mister Vagz
Marina Moran sings two refined tunes plenty of bossa-jazz flavours
"Un Desidero Per L'estate" and "Non Me Dire "Adeus" . The
first in Italian, the second in Brazilian. Arrangements and orchestra
Gianni Ferrio.The line-up features some important Italian jazzmen such
as Gino Marinacci on flute, Livio Cerveglieri on tenor sax, Enzo
Grillini on guitar, Biagio Marullo on trombone.
Taste :
Gianni Ferrio & Gino Marinacci - Non Me Dire "Adeus (feat.Marina Moran)
If any singular exponent of the powerful Turkish Anadolu Pop scene
could be described as eclectic it would have to be Ersen. His chameleon
image in Turkey has teetered on the edge of versatile and schizophrenic
over his 40-year sporadic career and his versatile talents as a vocalist
have served as a refreshing alternative to his contemporaries in one of
the most progressive musical micro-cultures in the history of rock
music. Catapulted into prominence by the first ferocious wave of the Anadolu
Pop scene alongside the true cognoscenti of the fledgling phenomenon,
Ersen would go-on to record a smash hit single and a string of
stylistically disparate records which entertained, inspired, confused,
rejuvenated and offend his divided audience in equal parts. By today’s
standards Ersen’s erratic creative tendencies makes him one of the
strongest Turkish rock contenders to transcend changing musical trends
and geographic territories. As a singer he has one of the most unique
softly spoken vocal deliveries on the Anatolian Rock scene and as a
composer his use of long heavy rhythmical passages punctuated by his
signature ‘panting’ vocalisations and throbbing basslines are
unmistakable. To fans of early Eastern psychedelic music it will make
sense that, although at times in his career Dinleten may have been
regarded as an outsider, many attributes of his unique sound are
accountable to his open armed acceptance by the originators of the
Anadolu Pop scene – primarily, and namely Mogollar and 3 Hurel.
As an artist who had started out playing the type of romantic ballads
which wouldn’t sound out place in your local Turkish restaurant, Ersen
had been transformed into a credible ambassador for the much publicised
Anadolu Rock phenomenon and, to some sceptics dismay, he had travelled
via rock ‘n roll, traditional folk and pop trends along the way. In some
senses the Anadolu rock scene mirrored the likes of Brazil’s Tropicalia
movement where social politics could potentially eclipse the music, so
when the likes of Ersen chose to remain apolitical he was often
criticised by the unduly disappointed radicals of young Turkey. Where
the vociferous Selda Bagcan could be compared to Os Mutantes’s Rita Lee,
Ersen took the role as a politically pedestrian Roberto Carlos.
The recent resurgence in Ersen’s music amongst DJs and record
collectors and the recent commercial re-appropriation of his tracks via
advertising and sampling stands is testimony to his misplaced
accessibility. The A-side to Ersen and Dadaslar’s third single ‘Gafil
Gezme Saskin’ (Don’t Wander Heedless, Bewildered)
was recently sampled
by American Hip-Hop producer ‘OH-NO’ as part of Los Angeles based Stones
Throw collective who have embraced the resurgence of Anatolian Pop with
open arms. Recent joint DJ sessions with label boss Eothen Alapatt and
Finder Keepers have witnessed packed dancefloors rocking-out to dozens
of rare and unknown Turkish 45s while auction site eBay plays host to
hoards of frenzied bidders hoping to secure original copies of Turkish
LPs at inconsistent and regularly inflated prices. In 2007 traditional
English footwear brand Clarks went to great cross-continental lengths to
license the track ‘Gunese Don Cicegim’ for a national TV advertisement
which prompted heavy debates on internet forums amongst hungry vinyl
junkies trying to identify the mystery track.
Batshit crazy funk from Egypt. This banger will make your neck hurt!
Magdy el Hossainy is an egyptian keyboardist who played with Abdel
Halim Hafez and Om Kalthoum. Music de Carnaval is a crazy psychedelic
funk track blended with oriental rhythms & arabic influences. This
tune was recorded in 1972 during a one shot jam session in Cairo.. B
side is a re-drum version by Steven J (half of Creative Swing Alliance)
who added a heavy beat on the track that will for sure please the
wordlwide B-Boys & headstrong funk dj’s..
Αθήνα , Λονδίνο , Τζαμάικα και ξανά Λονδίνο και ξανά Ελλάδα και ξανά επιστροφή στο Λονδίνο ,στούντιο, μπάντες, jam με τον Bob Marley τον Phil Lynott τον Grary Moore τον Rory Gallagher ηχογραφήσεις με τους 10cc παντρεμένος με την Μαρία Βασιλείου (τη γνωστή Ευδοκία) και κουμπάρο τον Robert Wyatt….
Μια απίθανη ιστορία του Σωτήρη Κοματσιούλη που ξεκάνει το 1955 στη Καστοριά φτάνοντας σήμερα στην Αθήνα 61 χρόνια μετά.
Ήταν 1967 12 χρονών όταν κατέβηκε στη Λάρισα. Εκεί ζούσαν οι γονείς του. Ο πατέρας του είχε γουναράδικο. Έχοντας κάπου να μείνει άρχισε να ψάχνει παιδιά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να στήσει μπάντα. Βρήκε κάτι μουσικούς που έπαιζαν στη φιλαρμονική της πόλης.
Οι Lovers, το πρώτο συγκρότημα του Σωτήρη Κοματσιούλη είναι γεγονός . Έτσι με τους με τους Βαγγέλη Μηνά (πλήκτρα-τρομπέτα ), Χρήστο Αυγερινό (μπάσο-σαξόφωνο), που είχε το ψευδώνυμο «Βοσκόπουλος», Τάκη Μαριέτο (τενόρο σαξόφωνο), Σάκη Βασιλείου (κιθάρα), που μετά τον αντικατέστησε ο Παναγιώτης Οικονομίδης, Λάκη Κορδέλα (μπάσο-κιθάρα), που αργότερα τον αντικατέστησε ο Πέτρος Μέλιος, Στέφανο Ναούμ (τύμπανα),που μετά τον αντικατέστησε ο Τόλης Πιπεράς και αργότερα ο Γιώργος Μηνάς και, τέλος, ο Φόρης Σαμπάνης (τρομπέτα) ξεκινούν τις πρόβες και παράλληλα κλείνουν κάποιες εμφανίσεις σε διάφορα μικρά clubs μέχρι και στο μεγάλο nightclub «Αλκαζάρ» όπου εκείνη την περίοδο το είχε αναλάβει ο Τάκης Μπάμπαρης.
Έπαιζαν από Rocky Roberts, Otis Redding, James Brown μέχρι Animals, Rolling Stones, Jimi Hendrix και τραγούδια του Σωτήρη.
Το 1968 κερδίζει 150.000 δραχμές στο λαχείο όπου με τους Lovers παίρνουν το πρώτο τρένο για την Αθήνα. Ήθελαν να ηχογραφήσουν. Έκλεισαν ένα studio κάπου στην οδό Καραγιώργη Σερβίας. Σε εκείνη την ηχογράφηση, κάποια από τα μέλη των Lovers δεν ήρθαν στην Αθήνα λόγω προσωπικών κωλυμάτων κι έτσι στα πλήκτρα επιστρατεύεται ο Σούλης Κουερίνης, (σ.σ οργανίστας των Sover Group) Στέφανος Ναούμ (ντραμς), Σάκης Βασιλείου (κιθάρα), Βαγγέλης Μηνάς (τρομπέτα).
Αν και η Νina Records (σ.σ αποκλειστική αντιπρόσωπος της Decca εκείνη την εποχή) είχε πληρώσει το studio, ο ιδιοκτήτης της είχε κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με τα back-vocals των κομματιών. Οι Lovers επέμεναν ότι: «Είναι καλά». Και όταν οι πρόσκαιρες διαφωνίες ξεπεράστηκαν, ο ιδιοκτήτης ζήτα χρήματα για να κυκλοφορήσει τη δουλειά τους. Υπήρχαν τα χρήματα του λαχείου ,όμως για ηθικούς λόγους δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Κόπηκαν δυο 45αρια (test press) από εκείνη την ηχογράφηση.
48 χρόνια μετά και αφού έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου ο Σωτήρης Κοματσιούλης με την βοήθεια του Θανάση Ξανθάκη βρίσκει τα δύο test-press 45αρια. Ήταν στη κατοχή των Χριστόφορου (σ.σ συλλέκτης) και Βασίλη Τζόμαλο (σ.σ συλλέκτης). Με αυτά τα δυο 45αρια σχεδόν αμέσως ξεκινούν οι κουβέντες για επίσημη κυκλοφορία των κομματιών. Αρχικά ήταν να γίνει μια απομαγνητοφώνηση των τραγουδιών απ τα δισκάκια και να κυκλοφορήσουν σε 45αρι. Σίγουρα η ποιότητα δίχως την σωστή επεξεργασία δεν θα ήταν αυτή που θα μπορούσε να ικανοποιήσει ακροατή και δημιουργό.
Η Ιστορία του Σωτήρη Κοματσιούλη όμως τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να γίνεται γνωστή στον κόσμο μέσα από δημοσιεύσεις σε blogs , Fanzine, ιντερνετικά περιοδικά και εβδομαδιαίο τύπο. Διαβάζοντας κάποιες δημοσιεύσεις ο Σεραφείμ Αναστασιάδης (σ.σ συλεκτης λαικων δισκων) έρχεται σε επικοινωνία με τον Σωτήρη Κοματσιούλη.
Ο Σεραφείμ Αναστασιάδης ήταν ο μοναδικός κάτοχος της μπομπίνας. Το ενδιαφέρων των εγχώριων δισκογραφικών εταιριών για τον ποιος θα αναλάβει την κυκλοφορία των τεσσάρων χαμένων τραγουδιών του Σωτήρη Κοματσιούλη και των Lovers από μεγάλο γίνετε ακόμα μεγαλύτερο.
Τελικά αναλαμβάνει η νεοσύστατη εταιρία του Λάμπρου Παπαλάμπρου (Mr. Genie Records). Αγοράζει την μπομπίνα και από κει στέλνετε για απομαγνητοφώνηση και επεξεργασία στο στούντιο RTI της Καλιφόρνιας. Το artwork επιμελείται Νίκος Παπαχρηστος κάτω απ την επίβλεψη του Λαμπρού Παπαλαμπρου.
Η καλοσύνη η απλότητα και η αξία κάποια μέρα ανταμείβονται... Tωρα ήρθε η ώρα της δικαίωσης. Ο Σωτήρης Κοματσιούλης με τους Lovers προσθέτει ένα μικρό λιθαράκι που έλειπε από την ελληνική μουσική των 60s, με τα χαμένα τραγούδια του!
Τα τέσσερα μοναδικά κομμάτια του είναι γεγονός. Καλορίζικα
Grits and Soul album finds James Brown in serious Ray Charles mode, drawing inspiration from Charles' big band and organ playing. The results are pure James Brown, of course; his personality has always been too strong to allow any one influence to achieve top billing. Like Brother Ray, the band is razor sharp, no doubt from the endless one-nighters, and the strong hand of their leader.
The jazz backgrounds of most of the players are in evidence here, especially on their steady if unspectacular take of Lee Morgan's "Sidewinder." Where they really shine is on "Grits," a slow, throbbing, burbling blues that continually threatens to boil over before simmering down. Guitarist Les Buie's tasteful solo acts as a counterpoint to the wild organ solo by Alvin "Fats" Gonder. James Brown also plays organ on Grits and Soul, but this solo seems almost refined when compared to Brown's individualistic take on the instrument. This is a strong representation of the band, including many of the players soon to be name-checked during the "Soul Brother Number One" career phase who are present here, including Bernard Odum, Maceo Parker, and his brother Melvin. "Grits & Soul" was also a slick way for Brown to sidestep his contractual obligations with King Records, as there are no vocals on this release.
Taste :
James Brown At The Organ And His Orchestra - Who's Afraid Of Virginia Woolf
James Brown At The Organ And His Orchestra - Devil's Hideaway
