One of the greatest soundtracks ever from the legendary Ennio Morricone –
a real standard-setting record that's one of the top choices we go to
again and again to illustrate the genius of his music! The score is a
fantastic mix of the two best sides of Morricone's work – the kind of
light, lilting melodies that are schooled in bossa, but turned loose on
their own devices – and the darker, more atonal passages that would come
to play more strongly during the 70s. The light wins over the darkness
in most of the record – especially the tracks that feature the sublime
wordless vocals of Edda Dell'Orso, which swell and fall with the
movement of the strings and keyboards.
Ξεκίνησε τις σπουδές του από το Ωδείο Αθηνών και εν συνεχεία από το 1957 μαθήτευσε στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Μονάχου δίπλα στους Καρλ Ορφ και Γκέντσμερ.[1]. Οι αρχικές του αναζητήσεις αφορούσαν στην ανανέωση του ηχοχρώματος και τις δομικές και ρυθμικές σχέσεις που βασίζονται σε αριθμητικές αναλογίες, τόσο με βάση τα δυτικά πρότυπα, όσο και με αναφορές στη δημοτική μας μουσική, κυρίως της ιδιαίτερης πατρίδας του. Συνέπεια αυτής της αναζήτησης ήταν η χρήση στα έργα του διαφόρων δημοτικών οργάνων (κρητική λύρα, σαντούρι, κ.ά.) ή αντίθετα η χρήση και μόνο της ηχητικότητάς τους χωρίς αυτά καθ' εαυτά τα όργανα.
Από τα γνωστότερα έργα του είναι: Αναρχία για κρουστά και ορχήστρα, Σενάριο για δύο αυτοσχέδιους τεχνοκρίτες για ενόργανο σύνολο, ταινία και σκηνική δράση, Παραστάσεις για φλάουτο, φωνή και σκηνική δράση, Μουσική για τέσσερεις πρωταγωνιστές, Κασσάνδρα, Ερωτόκριτος, μουσική για τον Πλούτο του Αριστοφάνη, Τριττύς, Τετρακτύς, Εγκώμιο στο Ν. Σκαλκώτα και πρόσφατα, η σύγχρονη όπερα Οδύσσεια (βασισμένη στο ομώνυμο έπος του Νίκου Καζαντζάκη.
Έγραψε μουσική για τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως: Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η νεράιδα και το παλικάρι, Η αρχόντισσα και ο αλήτης (όλες του Ντίνου Δημόπουλου), Λούφα και παραλλαγή, Άρπα-κόλλα, Βίος και Πολιτεία (του Νίκου Περάκη), Η λεωφόρος του μίσους (του Νίκου Φώσκολου) και πολλά άλλα. Τον Απρίλιο 1997 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το τρίπρακτο λυρικό έργο του «Όπερα των σκιών» (εμπνευσμένο από το θέατρο σκιών) σε λιμπρέτο του Νάσου Θεοφίλου. Εδώ ένα απ τα ωραιότερα του soundtrack. H "Μια Ιταλίδα απ την Κυψέλη" με την εξαιρετική αλλά και χαρακτηριστική του λαϊκό-bossa nova "Σκληρό μου Αγόρι" σε στίχους Ντίνου Δημόπουλου.
Είναι γνωστό πως πολλές ελληνικές ερωτικές ταινίες κατά την διάρκεια τις δεκαετίας του 60 και 70 έφευγαν απ την χώρα μας. Συνήθως οι ταινίες που θα παίζονταν στο εξωτερικό ήταν με άλλο τίτλο και με αλλαγμένα τα ονόματα των ηθοποιών καθώς επίσης περιλάμβαναν και σκληρές ερωτικές σκηνές. Αυτό γίνονταν γιατί δεν έπρεπε να εντοπίζονται από Έλληνες του εξωτερικού. Οι ίδιες ταινίες που θα προβάλλονταν στην Ελλάδα ήταν φυσικά με άλλο τίτλο και με κομμένες τις σκληρές ερωτικές σκηνές.
Κάπως έτσι συμβαίνει με αυτή την ταινία. Στην Ελλάδα ο τίτλος της ταινίας είναι “''Ερωτας δίχως σύνορα” ενώ στην Ιταλία πήγε με τον τίτλο “Lesbo”. Σε κάποια φόρουμ πριν χρόνια είχα διαβάσει ότι η Ιταλική version περιεχέι αρκετές σκληρές ερωτικές σκηνές. Δεν ξέρω... Στην Ιταλική version η παραγωγή ανήκε στην εταιρία Cineproduzioni Associate και διανομή είχε αναλάβει η Filmar, ενώ στην Ελληνική version τη παραγωγή είχε αναλάβει ο Καραγιάννης Καρατζόπουλος μαζί με τον James Paris, (σ.σ πραγματικό όνομα: Δημήτρης Παρασχάκης σπούδασε στην Σχολή Κινηματογράφου της 20th Century Fox χάρη στον οποίο η έννοια της υπερπαραγωγής έγινε γνωστή στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο ) σενάριο Πάνος Κοντέλης (σ.σ "Διωγμός" 1964 "Ο 13ος" το 1967 και άλλα) σκηνοθεσία Ερρίκος Ανδρέου (πάνω στον δίσκο αναφέρει σκηνοθεσία τον Edoardo Mulargia a.k.a Edward G. Muller στο IMDB και το σεναριο )με πρωταγωνιστές τους Κώστα Πρέκα (σ.σ ισως αυτος να ειναι ο Peter Howells στο IMDB) ,Γκιζέλα Ντάλι την Ιταλιδα Carla Romanelli τον Στέφανο Ρέπα? (σ.σ ισως αυτος ειναι ο Steven Tedd που αναγράφεται στην ιταλική αφισα) την Λια Μάλτα (σ.σ Μις Ελλάς 1968) και με μια έκτακτη συμμετοχή ο Γιάννης Βόγλης. Μπορεί αρκετοί να μην πιστεύουν πως υπάρχει μια δεύτερη version με σκληρές ερωτικές σκηνές έστω και εμβόλιμες.
Το 76 όμως συναντάμε τη Ντάλι πλάι στον Γιώργο Μούτσιο την Ντόρα Δούμα και τον Νίκο Κόκκινο (σ.σ ο γνωστός οπερατέρ) στην ταινία “Σεξ στο Νησί του έρωτα” τη σκληρή εκδοχή της ταινίας “Η σπηλιά της αμαρτίας” όπου μπορεί μεν για την γνησιότητα των σκληρών σκηνών της Γκιζέλα να εγείρονται έντονες αμφιβολίες, αλλά , αντίθετα δεν εγείρεται καμιά για τις ανάλογες σκηνές του Νίκου Κόκκινου.
Σίγουρα όμως η ταινία
Lesbo είχε προκαλέσει ενδιαφέρον γιατί
την συναντάμε και στο ιταλικό cinesex-περιοδικό της εποχής με σκηνές μέσα
απ την ταινία και με τους διαλόγους σε
λεζάντα.
Τη μουσική τώρα στην ελληνική version την υπογράφει κάποιος Μάριο Ματτέι!!! Επίσημα όμως το soundtrack ανήκει στους Francesco De Masi & Alessandro Alessandroni όπου και κυκλοφορισε το 1969 στην Ιταλική Cam. Και εκει είναι το ερώτημα, γιατί δεν αναφέρονται οι δημιουργοί τους soundtrack και αναφέρετε ο άγνωστος (για μένα τουλάχιστον) Μάριο Ματτέι? Ισως αυτό δεν πρόκειται να το μάθουμε ποτέ. Ακόμα και στο cd της Beat Records Company που ειχε κυκλοφορήσει με περισσότερα μουσικά θέματα απ την ταινία δεν αναφέρει κάποιες πληροφορίες. Ο δίσκος όπως είπα κυκλοφόρησε το 1969. Πρόκειται για ένα Lp με δυο διαφορετικά soundtracks.
Στην πρώτη πλευρά περιεχέι το “Lesbo” των De Masi και Alessandroni και στην δεύτερη πλευρά το soundtrack από άλλη μια Ιταλική ερωτική ταινία “L´amore Questo Sconosciuto” του E.Winkel (σ.σ Coriolano Gori) με το οποίο θα επανέλθω προσεχώς.
Taste :
De Masi & Alessandro Alessandroni - Qualsiasi Cosa
De Masi & Alessandro Alessandroni - Sesso In Controluce
O Carlton Basco γεννήθηκε στη Λουιζιάνα
το 1944 και πέθανε στις αρχές του 2004. Tο
“Don't chain my soul” είχε κοπεί
στο δικό του στούντιο το 71 καθως και στη δική του
εταιρία «Freedom Records". Τα πρώτα αντίτυπα
που κυκλοφορήσαν ήταν λίγα και αυτό
οδήγησε μια ευπρόσδεκτη επανέκδοση
πριν από μερικά χρόνια στην ετικέτα
«Tramp" (αν κοιτάξετε τις δύο ετικέτες
είναι σχεδόν πανομοιότυπες, εκτός από
το όνομα).
Tο “Don't chain my
soul” είναι ένα βαρύ funk. Τα τύμπανα και
το Hammond οργιάζουν κάνοντας
το biggest dance floor destroyers. Πιθανώς ένα απ
τα καλύτερα funk 45's που ηχογράφησε ποτέ
λευκή μπάντα!!So turn up the volume and get ready
to boogie!!
It was recorded at Le Poste Parisien Studio in Paris on December 4 and 5, 1957. The album features the musical cues for the 1958 Louis Malle film Ascenseur pour l'Échafaud. Jean-Paul Rappeneau, a jazz fan and Malle's assistant at the time,
suggested asking Miles Davis to create the film's soundtrack - possibly
inspired by the Modern Jazz Quartet's recording for Roger Vadim's
Sait-on jamais (Does One Ever Know), released a few months earlier in
1957.
Davis was booked to perform at the Club Saint-Germain in Paris for November 1957. Rappeneau introduced him to Malle, and Davis agreed to record the music after attending a private screening. On December 4, he brought his four sidemen to the recording studio without having had them prepare anything. Davis only gave the musicians a few rudimentary harmonic sequences he had assembled in his hotel room, and, once the plot was explained, the band improvised without any precomposed theme, while edited loops of the musically relevant film sequences were projected in the background.
The soundtrack was not released on it's own in the USA but ten songs from this soundtrack was released as one side of the album Jazz Track which received a 1960 Grammy nomination for Best Jazz Performance, Solo or Small Group.
A masterpiece of exotica! Ritual Of The Savage is one of those
must-have albums from the 50s – a super-huge record upon its initial
release, and an album that pushed the genre of exotica far further than
most others at the time! Before this record, most attempts at exotica
were simple instrumental pop, colored with slight worldly
instrumentation – or too-dreamy recordings, putting over a sleepy
version of life on the islands. Enter Les Baxter, who had an amazing
ear for sounds, rhythms, and arrangements – one that was the first to
record this sort of music in a way that was sonically evocative, and
could stand on its own without other referents. Instrumentation is
often conventional, but used oddly here – and Baxter's original
compositions are all pretty darn great – playful without being goofy,
and nicely mixing Latin and Pacific rhythms at the bottom.
Ναι, υπήρχαν τέτοιες μπάντες στην
Ελλάδα. Τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν μεταξύ 1987 και 1990. Ανέκδοτο τρίτο
album των Jack Of All Trades. Ό,τι και να πω θα μεροληπτήσω.
Jack Of All Trades - Around and Away
Οι Universe217 πραγματοποίησαν το
δισκογραφικό τους ντεμπούτο το 2007 με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Μια
μπάντα που κινείται στον χώρο του doοm metal με αρκετά ψυχεδελικά
ξεσπάσματα. Η φωνάρα της Τάνιας αλλά και τα συμπαγή (άρτια τεχνικά)
παιξίματα της μπάντας είναι εντυπωσιακά. Το «Ministry» είναι ένα κομμάτι
που προμηνύει βαρυχειμωνιά ελπίζοντας σε κάποιες ηλιόλουστες μέρες.
Universe217 - Ministry
Για τους Porcupine Tree δεν χρειάζεται
να πω κάτι. Το «Deadwing» κυκλοφόρησε το 2005 και είναι απ” τους
τελευταίους τους δίσκους. Μέσα στις 15 versions ξεχωρίζουν αυτή με το
κόκκινο βινύλιο, που η αξία της ξεπερνά τα 1500 ευρώ, για να ακολουθήσει
αυτή με το μπλε βινύλιο όπου η τιμή του δίσκου φτάνει και τα 600 ευρώ.
Το «Lazarus» είναι το κομμάτι που ακούς μέσα στο αυτοκίνητό σου
πηγαίνοντας ταξίδι ενώ έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει.
