Το τέλος των Μοντέρνων Ρυθμών (στις αρχες της δεκαετίας του
70), σήμαινε την άφιξη ενός νέου μουσικού περιοδικού στην ελληνική αγορά. Στις
23 Γενάρη του 1971, ήταν στα περίπτερα το πρώτο τεύχος του Σώου, με τους
Αιντολς στοεξώφυλλο. Ένα δεκαπενθήμερο
μουσικό περιοδικό που και αυτό ως εκδότη είχε τον Θανάση Τσόγκα. Στο Σώου
συνυπήρχαν ως συνεργάτες οι Γιάννης Πετρίδης, Θόδωρος Σαραντής, Στέλιος
Ελληνιάδης (μετέπειτα εκδότης της Μουσικής Γενιάς και στις αρχές της δεκαετίας
τον 1980 εκδότης τον περιοδικού Ντέφι) Λευτέρης Κογκαλίδης κλπ. Η γραμμή της
θεματογραφίας του περιοδικού ήταν σαφώς πιο σκληρή από τους Μοντέρνους Ρυθμούς.
Για παράδειγμα στο περιοδικό υπήρχαν άρθρα για τους Free, Led Zeppelin, Eric
Burdon & War, Kinks, άρθρα για το blues, το underground, ύλη αδιανόητη για
το ελαφρό στυλ των Μοντέρνων Ρυθμών.
Το "Σώου" δεν μακροημέρευσε.
Εκδόθηκαν συνολικά τέσσερα μόνο τεύχη. Το περιοδικό στήριζε και τοελληνικό rock σχήματα της εποχής (Babylon,
Πελόμα Μποκιού, Sounds κλπ). Οι Babylon για παράδειγμα ήταν ένα από τα
παραγνωρισμένα σχήματα της εποχής. Τριμελές group με πολύ καλό ήχο και δύο
singles στο ενεργητικό τους (για λογαριασμό της Music Box).
Η σύνθεση του group ήταν: Αλέκος Γλύκας [πρώην Stormies.
κιθάρα]ο Εύρης Παριτσης [πρώην Juniors και Mgc - πέθανε σε τροχαίο το 1985 -
μπάσο, πλήκτρα, τραγούδι) και Λευτέρης Τζήμας (πρώην Σολίστες, τύμπανα).
Engineering student at Centrale Paris (he received the degree in 1966), an unhappy love affair with the sister of a student at the Ecole Centrale take the song and he has had critical success with his song European highway number 4, recorded in October 1965. He was French answer to Donovan and Dylan. His style of protest song and loner lyrics will be of interest to the folk rock fan. He goes on television for the first time the night of the presidential election of November 1965 and met a huge success in 1966 with "Les Élucubrations d'Antoine" (the rantings of Antony), however, launched against the advice of his producer Christian Fechner and the entire team Disk Vogue.
Maurice Chevalier said then: "Never has an artist as soon reached the summit of success, " about to be taken by the European version of Time magazine. It is then accompanied by "Les Problemes" which later became "The Charlots". by point blank play
Taste :
Antoine Rencontre Les Problèmes - Je Ne Vois Plus Rien
Antoine Rencontre Les Problèmes - Si C'Est La Nuit
Johnny “Hammond” Smith – Organ
Dan Morgenstern – Liner Notes
Ed Michel – Producer
Eddie McFadden – Guitar
Houston Person – Tenor Sax
Jamie Putnam – Art Direction
Ken Deardoff – Photography
Leo Stevens – Drums
Les Davis – Liner Notes
Linda Kalin – Design
Orrin Keepnews – Producer
Phil DeLancie – Remastering
Ray Fowler – Engineer
Seldon Powell – Tenor Sax
As you listen to this album by Johnny “Hammond” Smith, you will very
probably be struck, as I was, by its remarkably relaxed, really pleasant
overall mood. It’s noticeable even when the tempo goes way up, and it’s
especially apparent when the group gets into an easy-cooking blues
groove, as they do right at the start on “Black Coffee” (which was a
Peggy Lee hit a few years back). At any tempo, you can have no doubt
that everyone was feeling at ease, comfortable and happy about the whole
thing.
I hardly have to tell you that this is not true of all recordings.
Many of the performances you hear are the final results of painful hours
of takes and retakes, sweat and tears. And a good many of them sound
that way. Recording in a club can be more relaxing, but it offers a good
deal less control of the situation than a studio date; and the
knowledge that each note is being set down for posterity is enough to
freeze some musicians.
But Johnny’s group has been doing much of its playing at an easygoing
club in New Haven that’s like home to them. (For that matter, the
organist’s actual home these days sis no more than a couple of blocks
away from the club.) It was A&R man Orrin Keepnews’s suggestion that
Smith’s first album for Riverside be an on-the-job date, and it was the
leader’s feeling that this was the only place to do it. The audience at
the Monterey knows the group well, accepts them, loves them… so that
while recording they were actually able to stop and begin a number over
again when they didn’t like the way it was going, or to repeat a tune
immediately when they felt they had almost got it the first time. And
the crowd, digging the idea of being part of a recording session, ate it
up, just as they enjoyed hearing each set played back over the
loudspeakers of the portable equipment. So the group was able to have
all the benefits of recording in front of a live audience, without any
of its usual drawbacks.
The Smith trio is a tight-knit unit, with a good deal of experience
together. The decision to add a horn for most numbers on this date
obviously did not disrupt this unity; for not only is Seldon Powell a
fine man to have around at any time, but there is also a longstanding
mutual respect and affection between Johnny and the tenorman. It was
Johnny’s idea to call Powell for the date, and Seldon responded with
enthusiasm.
Two selections here are originals by the leader. “Monterey Theme” is
an upbeat, nicely-defined piece, happily underlined by the full sound of
the organ. It is, of course, named for the club. As for who or what
“Rufus Toofus” is named for, I wouldn’t know – but what a wild title!
I’d like to think of it as the name of a special shaggy dog that someone
in the group knows. But be that as it may, on this number Powell
forevermore proves, to my satisfaction, just how well he can take care
of business. Partial Liner Notes
Ξεκίνησαν στα μέσα των sixties στο Βερολίνο παίζοντας ένα
είδος beat αλλά διαφορετικό απ ότι τ' άλλα συγκροτήματα του είδους. Ο δικός τους
ήχος ακούγονταν πιο προσεγμένος και αυτό
το 'χαν καταλάβει οι νέοι μετιςγραβάτες καιτα ζιβάγκο που
στριμωχνόντουσαν στο Liverpool - Hoop - Club, του Βερολίνου, για να τous δουν.
Αποτελούνταν απότους Ulli Grun γεννημένοςστις 26 Ιανουαρίου του 1945,και τα ακούσματα του
ήταν οι folk και jazz ήχοι με μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Bob Dylan και τον Sammy
Davis αλλά και με αγάπη σταΕγγλέζικα ενδύματα.Ο Bob Bresser, φοιτητής εκείνη την εποχή αλλά και
ο αρχηγός τns μπάντας γεννημένος στην Ολλανδία στις 06 Ιανουαρίου του 1944 έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στον Oscar Brown και τον Jet Harris αρέσκεταινα ακούει R'n'B και jazz. Σε
δηλώσει του είχε πει ότι του αρέσει να έχει μούσι κάτι που δεν επέτρεπε το
prestige της μπάντας.
Ο Werner
Krabbe,που έπαιζε φυσαρμόνικα και τραγουδούσε, γεννήθηκε στιs
20 Φεβρουαρίου του 1944 και ως χόμπυ του είχε τη ζωγραφική, τη βιολογία,τα δηλητηριώδη
φίδια και τα κορίτσια. Αγαπημένοι του καλλιτέχνες ήταν ο Ray Charles και η Nina
Simone.Αξίζει να σημειωθεί πως σε νεαρή ηλικία πέρασε μια περίοδο όπου είχε
πολύ κοντά μαλλιά! Ο Jorg Schulte - Eckel, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε.Γεννημένος
στις 18 Δεκεμβρίου του 1945, ξεκίνησε ως πωλητής βιομηχανικώνπροϊόντων!Του
άρεσε να ακούει R'n'Β
και αγαπημένες του ασχολίες ήταν τα γρήγορα
αυτοκίνητα και τα κορίτσια.Πάντα περηφανευόταν για το προσεγμένο του
παρουσιαστικό.Ο Heinz Hoff, έπαιζε τύμπανο και γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου
του 1943.Συλλέκτης έργων τέχνης και ένα από τα χόμπυ του ήταν η
ζωγραφική. Στις ελεύθερες του ώρες όταν
δεν ακούει Art Blakey, του αρέσει να κοιμάται αλλά και να περηφανεύεται για το υγιές
παρουσιαστικό του.
Εδώ θα ασχοληθούμε με το πρώτο Ι.ρ. του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε από την Telefunken records το
1966και είναι από τα καλύτερα δείγματα
του beat που έχει να επιδείξει η Γερμανία μιας και υπήρχε
ολόκληρη σχολή σ’ αυτό το είδος στη χώρα.
Το Lpμπαίνει με το "she'saboutamover"των
SirDouglasQuintetκαι
συνεχίζει με το "mama keep your big mouth
shut" των PrettyThings.
Απίθανη εκτέλεση και του "Gloria"κάτι που θα ζήλευε και ο VanMorrisonκαι βέβαια η εκτέλεση των "itain'tnecessarilyso“ butyourneverdoitbabe”
“babypleasedon'tgo” και η διασκευή στο κομμάτι
των SmallFaces“ whatcha gonna do about it”. Αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής κομμάτια σαν τα “enchantedsea” και “walkin' inthesand” που βγάζουν την πιο moodyεκδοχή
της μπάντας.
Οι Bootsεκτός του συγκεκριμένου έχουν κυκλοφορήσει και ένα ακόμα lpμε
τον τίτλο “ BeatwiththeBoots”εξίσου δυσεύρετο το originalσήμερα.
London-born bassist Danny McCulloch got his first big break while
still in his teens, as a member of Screaming Lord Sutch’s backup band.
In late 1965, after Eric Burdon had disbanded what was left of the
original group the Animals, McCulloch was taken aboard as the first new
member of what became Eric Burdon & the Animals. He was also
responsible for bringing lead guitarist John Weider into the group,
having crossed paths with him before Burdon had begun auditioning people
for the spot, and Weider, in turn, was responsible for the recruitment
of fellow guitarist Vic Briggs.
McCulloch was a singer as well as a bassist, and extended the group’s
range with his ability to backup Burdon’s lead vocals. In the summer of
1968, McCulloch and Briggs were both fired from the group; McCulloch
turned right around and embarked on a solo career, cutting an album,
Wings of a Man, produced by Briggs, for Capitol Records. In the decades
since, McCulloch has only turned up intermittently, playing bass on Reg
King’s 1971 solo LP and releasing a second album of his own, entitled
Beowulf and featuring an all-star array of talent (including guitarist
Chris Spedding), in 1995. (Bruce Eder, All Music Guide)
Gorgeous first ever reissue of this rare Spanish band's LP from 1971. Great West Coast influenced guitar sounds, progressive Hammond grooves, nice soft pop vocal harmonies (reminiscent of CSN&Y), and cool folk inspired acoustic guitars melt on the sources of the ultra rare LP of the band originally released on the Palobal label from Barcelona.
This LP and two 45s, including the mega rare non LP single "Toma tu parte de felicidad"/"Triste y solo" whose B-side, a killer version of Garden Odyssey Enterprise's "Sad and Lonely", makes original copies raise up to the 500 / 600 euros tag among mod/garage/freakbeat DJs and collectors, were their only releases under the Mi Generación name (although the band is also known for his studio work on the cover albums "Sonido Eléctrico" and "Sonido acústico," issued by the Joint label.)
The Mi Generación LP is a killer gem that will please anyone into the cool sounds of the late sixties and early seventies. But for those who want more, they'll get it : for the first time in many years, here's a chance to get the mega rare "Triste y solo" picture sleeve 45 for far less than the 500 euros you will have to pay on the collector's market. Get that top version of "Sad & Lonely" you've danced at parties, which by the way surpasses the original in your vinyl collection!
