A stunner! The record has Coffey playing his trademark fuzzy guitar,
along with his early group that included the legendary Lyman Woodard on
organ and Andrew Davis on drums. As the title implies, some tracks are
versions of cuts from Hair – with great Galt MacDermot grooves like "Let
The Sunshine In", "Sodomy", and "Aquarius" – plus other excellent
covers and originals, like "Hair & Grits", "Hey Jude", "Do Your
Thang", "Iceberg's Thang", "It's Your Thang", and "Electric Thang".
Clearly, it's a very thang-heavy LP, with all the funkiness that might
imply! There's some excellent drum breaks, and more than a boatload full
of fuzzy guitar riffs to groove groove groove you away!
Edip Akbayram’s a frail guy who spent his childhood unable to walk, but
once he grew up he was on Istanbul TV in a whitey-fro and knee length
colored robes. Akbayram’s voice is big & open, and it took him all
across Turkey at the height of Anatolian psychedelia.By Vea
1973. Ο ιδιωτικός αστυνομικός Shafts σε νέες περιπέτειες, ταξιδεύει στην Αφρική για να επιβάλει με το δικό του τρόπο την τάξη, την ίδια εποχή που ο Youngblood Priest, για τις ανάγκες του "Superfly TNT", χαλάει τις διακοπές του στη Ρώμη για να στηρίξει μια εξέγερση. Πίσω στην πατρίδα, ο Μαύρος Καίσαρος αλωνίζει στους δρόμους του Χάρλεμ, σκορπώντας τον τρόμο και παίρνοντας εκδίκηση για την αναπηρία που του είχε χαρίσει σε παιδική ηλικία ένας μπάτσος, και ο... Savage, αρματωμένος από τ' αυτιά ως τις πατούσες, δοκιμάζει κάδε δυνατό μέσο για να δικαιώσει το όνομα και τη φήμη του.
Η Tamara Dobson με το όνομα Cleopatra Jones συνεργάζεται μυστικά με την κυβέρνηση για να καθαρίσει τη γειτονιά της από τους κακούς, ενώ η Pam Grier, λίγα χρόνια μετά τη συμμετοχή της στο "Beyond The Valley Of The Dolls", κάνει δυναμική επανεμφάνιση ως Coffy, νοσοκόμα που προσπαθεί να χτυπήσει ένα κύκλωμα εμπόρων ναρκωτικών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την εξάρτηση της αδερφής της από την ηρωίνη. Μέσα στην ανακατωσούρα ο Blackenstein βρίσκει την ευκαιρία να απαντήσει στον Blacula χωρίς να μιλήσει καν για το τι εστί πραγματική φρίκη. Αν δεν το καταλάβατε, μιλάμε για τη δεύτερη «φουρνιά» ταινιών blaxploitation, με ήρωες αφροαμερικανούς υπερανθρώπους... Την ίδια χρονιά ο Gordon επιστρέφει επιτέλους από το Βιετνάμ στο σπίτι του, στο Χάρλεμ, και βρίσκει τη γειτονιά του να έχει βουλιάξει στην πρέζα. Όταν η γυναίκα του τα τινάζει, μετά από μια θανατηφόρα δόση,ο Gordon μαζεύει μερικά καλόπαιδα και βγαίνει στους δρόμους για να πάρει εκδίκηση, ξεκινώντας ένα νέο πόλεμο. Σε σκηνοθεσία του Όσι Ντέιβις, που είχε κάνει το 1970 το "Cotton Comes To Harlem", μια από τις ταινίες προδρόμους του blaxploitation, το "Gordon's War", με πρωταγωνιστή τον Paul Winfield, προβλήθηκε στους αμερικανικούς κίνηματογράφους την ίδια εποχή με όλα τα παραπάνω.
Το σάουντρακ κυκλοφόρησε από την εταιρεία Buddha με κωδικό BDA 5137, σχεδόν ταυτόχρονα μ' αυτό του "Superfly TNT" [51 3ό]. Στο εξώφυλλο ο Gordon φαινόταν όχι απλώς θυμωμένος, αλλά εξοργισμένος με την επικρατούσα κατάσταση. Συνθλίβοντας μια σύριγγα με το παπούτσι του, τρίζοντας τα δόντια, σφίγγοντας τη γροθιά του και κρατώντας ένα πιστόλι, εφορμούσε εναντίον της διαφθοράς. Η μουσική ευτυχώς δεν ήταν τόσο επιθετική. Από τα δέκα κομμάτια του δίσκου, όλα ηχογραφημένα στη Νέα Υόρκη, σε τρία διαφορετικά στούντιο, τα επτά ερμηνεύονται από τους Badder Than Evil και ένα από τους [προφανώς ανύπαρκτους] Sister Goose & The Ducklings. Από τα υπόλοιπα δύο, που μάλλον είναι και οι πλέον αξιόλογες στιγμές του δίσκου, ένα είναι των New Birth "Come On And Dream Some Paradise", σε παραγωγή και ενορχήστρωση του Harvey Fuqua, ενώ το "Child Of Tomorrow", με το οποίο ανοίγει και κλείνει το άλμπουμ, της Barbara Mason. Το τελευταίο μάλιστα κατάφερε να κάνει και κάποια σχετική επιτυχία.
Έφτασε μέχρι το No 79 των rhythm 'n' blues τσαρτ, σώζοντας κατά κάποιο, έμμεσο τουλάχιστον, τρόπο το γόητρο του όλου εγχειρήματος και ανταμείβοντας για τους κόπους τους τον ΑΙ Elias και τον Andy Badale, οι οποίοι είχαν γράψει όλα τα κομμάτια και είχαν επιμεληθεί τις ηχογραφήσεις.
Η ταινία, όπως και η μουσική της, σύντομα ξεχάστηκε, για να ξαναβρεθεί στην επικαιρότητα μαζί με όλες τις συγγενείς της από εκείνη την εποχή χάρη στο "Jackie Brown" του Κουέντιν Ταραντίνο, το 1998. Τα ίχνη του ΑΙ Elias, αν ήταν αυτό το πραγματικό του όνομα, επίσης χάθηκαν, όχι όμως και αυτά του συνεργάτη του.
Δεκατρία χρόνια μετά το "Gordon's War", ο Andy Badale, έχοντας προφανώς αποκηρύξει το παρελθόν του, υπέγραψε με άλλο ονοματεπώνυμο μια πολύ διαφορετική μουσική για μία πολύ διαφορετική ταινία: ήταν 1986 όταν γινόταν γνωστός με το "Blue Velvet" ως Angelo Badalamenti.
Οι Kashmir συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1993 και αποτελούνταν από
τους Κώστα Καρυωτάκη (drums), Γιώργο Τσοπάνογλου (φωνή, φυσαρμόνικα),
Κωστή Σωτηρόπουλο (κιθάρες), Αχιλλέα Αναστασόπουλο (τρομπέτα), Στέργιο
Γιάννου (μπάσο), Στέφανο Λαζαρίνο (σαξόφωνο, πλήκτρα) και Δημήτρη
Μπαρλαγιάννη (τρομπόνι). Στα χρόνια της παρουσίας τους μεταβάλλονται
συνέχεια, δοκιμάζοντας μουσικά στιλ και χρησιμοποιώντας το μουσικό ύφος
ως πρόφαση για να πάνε παρακάτω. Rock, R&B, soul, funk και disco
στοιχεία, όλα μαζί, σε προσεκτικές δόσεις, στην υπηρεσία του ελληνικού
στίχου, επίσημα από το 2000, όταν ηχογραφούν και το πρώτο free CD που
"έκοψαν" σε ανεξάρτητη παραγωγή με την συνεργασία αλυσίδας καταστημάτων ειδών ομορφιάς "Body Shop" όπου μοιραζόταν με αγορά προϊόντων άνω των 10.000 δρχ . Πέρα από τις προσωπικές εμφανίσεις που
έχουν κατά καιρούς πραγματοποιήσει σε club και μουσικές σκηνές στη
Θεσσαλονίκη και αλλού, τους βρίσκουμε στον πρώτο πανευρωπαϊκό
διαγωνισμό European Rock Prize (Αθήνα 97), σε συναυλίες ως support group
(Dr. Feelgood-Θεσσαλονίκη ΄98, James Brown-Θεσσαλονίκη, Αθήνα ΄99) και
στο ΓΑΙΑ festival του Μύλου.
Με την διάλυση των
Kashmir ο κάθε μουσικός ασχολήθηκε με άλλες
μπάντες και με διαφορετικά μουσικά
είδη.Ο Αχιλλέας Αναστασόπουλος εμφανίζεται κάποια
στιγμή να περιοδεύει
με τους Dandy Warhols ενώ o Στέφανος Λαζαρίνος
εδώ και αρκετά χρονια είναι με τους
Επισκέπτες και τον Γιάννη Αγγελακα.
Ο τιτλος των κομματιων δεν ειναι σωστος και αυτο γιατι οι Kasmir δεν περιεχουν τους τιτλους των τραδουδιων στα οπισθοφυλλα των δυο cd's τους.
O James Ramey, γνωστός και ως Baby Huey (όνομα παρμένο από το γνωστό cartoon της Paramount), υπήρξε ένας από τους καλλιτέχνες που επηρρέασαν όσο λίγοι την hip-hop μουσική. Γεννημένος στο Σικάγο στις 17 Αυγούστου του 1944, από νωρίς έδειξε δείγματα της προικισμένης από το Θεό φωνής του, με την συμμετοχή του σε εκκλησιαστικές κυρίως χορωδίες, μέχρι και τα 19 του χρόνια οπότε και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, συμμετέχοντας σαν τραγουδιστής σε διάφορες τοπικές μπάντες, με πρώτο σταθμό του τους Vets, μια σχολική μπάντα με την οποία έφτασε πολύ κοντα σε δισκογραφικό συμβόλαιο.
Εξαιτίας μιας ορμονικής διαταραχής ο Ramey ήταν πάντα σωματώδης, με το βάρος του να ξεπερνά τα 160 κιλά. Αν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πέσει θύμα πειραγμάτων και επιθέσεων στα σχολικά του χρόνια, ο ίδιος φρόντισε να το αντιμετωπίσει με χιούμορ, και όταν άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι υιοθέτησε το ψευδώνυμο Baby Huey, από την γιγαντιαία πάπια cartoon της Paramount Pictures. Η φωνή του ποτέ δεν περνούσε απαρατήρητη και έτσι το 1962 τον πλησίασαν ο πολυοργανίστας Melvyn Jones και ο κιθαρίστας Johnny Ross με σκοπό να τον εντάξουν στην μπάντα που θα δημιουργούσαν. Ένα χρόνο αργότερα οι Baby Huey & The Babysitters είναι γεγονός και μέσα σε μόλις τρία χρόνια (1964-1966) καταφέρνουν να γίνουν γνωστοί σε όλη την Αμερική κυκλοφορώντας 5 εξαιρετικά singles.
To ρεύμα της εποχής τους επηρρέασε σημαντικά και έτσι το 1968 κάνουν στροφή στον ήχο τους και μετατρέπονται σ' ένα μουσικό σχήμα ψυχεδελικής soul. Κάπου εκεί αρχίζει και το ταξίδι του Huey στον κόσμο της ηρωίνης και τον ψυχοτρόπων ουσιών, που έκανε το πρόβλημα των κιλών του ακόμα εντονότερο (λίγο πριν τον θανατο του έφτασε στο σημείο να ζυγίζει 180 κιλά), αλλά και την συνεργασία του με τους υπόλοιπους στην μπάντα αρκετά προβληματική.
Το 1969 ο μάνατζερ τους Marv Heiman κανονίζει audition για την μπάντα για λογαριασμό της Curtom Records, με τον υπεύθυνο της Donny Hathaway να εντυπωσιάζεται τόσο πολύ από την ερμηνεία του Huey, που έφτασε στο σημείο να καλέσει τον πολύ για την εποχή Curtis Mayfield να τον ακούσει. Ο Μayfield εντυπωσιάζεται και προτείνει στον Huey, αλλά όχι και στην μπάντα του, την ηχογράφηση ενός άλμπουμ.
Το 1970 ξεκινούν οι ηχογραφήσεις του Living Legend, αρχικά με τα μέλη των Babysitters να συμμετέχουν κανονικά στα recording sessions. Το άλμπουμ περιέχει αρκετές συνθέσεις του ίδιου του Mayfield, μια εξαιρετική διασκευή στο "A Change Is Gonna Come" του Sam Cooke, αλλά και δύο συνθέσεις του Huey από τα πρώτα χρόνια ενασχόλησης του με την μουσική. Παρά το γεγονός ότι ο Huey εισάγεται σε κλινική αποτοξίνωσης, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με το ποτό και τις ουσίες τον οδηγούν σε οριστική ρήξη με τους Babysitters, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τη συνέχιση των ηχογραφήσεων με session μουσικούς που ανήκαν στο δυναμικό της Curtom Records.
Λίγες εβδομάδες πριν την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, και πιο συγκεκριμένα στις 28 Οκτωβρίου του 1970, ο James Ramey βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο κάποιου Motel στο Σικάγο. Αιτία θανάτου μια καρδιακή προσβολή σχετιζόμενη με υπερβολική δόση ναρκωτικών. Η ολοκλήρωση και κυκλοφορία του άλμπουμ του μένει μετέωρη. Με απόφαση του Mayfield αλλά και του μάνατζερ του Ramey, στα ήδη ηχογραφημένα τραγούδια προστίθενται και κάποια intrumental tracks και έτσι συγκεντρώνεται ο απαραίτητος αριθμός τραγουδιών για την κυκλοφορία. Δυστυχώς εκτός άλμπουμ μένουν demo ηχογραφήσεις και μελλοντικά singles, όπως τα "Beg Me", "Monkey Man", "Messin' with the Kid" και "Just Being Careful".
Το Living Legend βγαίνει στην αγορά στις 9 Φεβρουαρίου του 1971 και παρά τις μεγάλες προσδοκίες οι πωλήσεις που σημειώνει είναι πολύ χαμηλές. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80 ο δίσκος παραμένει αγνοημένος. Είναι η εποχή που διάφοροι hip-hop παραγωγοί αρχίζουν να χρησιμοποιούν samples από τραγούδια του Huey όπως τα "Hard Times", "Listen to Me", και "Mighty Mighty Children" ενώ ο ίδιος χαρακτηρίζεται σαν ένας από τους πλέον επιδραστικούς στιχουργούς του ghetto. Στα μέσα πλέον της δεκαετίας του '90 το Living Legend έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου με τους μουσικοκριτικούς να το χαρακτηρίζουν άλμπουμ σταθμό για τον ψυχεδελικό funk/soul ήχο, ενώ άλλοι το χαρακτηρίζουν σαν την απαρχή του hip-hop.Αναδημοσιευση απο ΣΥΤΑ.
Johnny Jones and the King Casuals were a Nashville, Tennessee, rhythm and blues group active in the 1960s. They were regular performers at the North Nashville club district, Printer's Alley clubs, as well as often serving as the house band for the local television program, Night Train. The band, which was originally named 'The King Kasuals', was founded in 1962 by Jimi Hendrix and bassist Billy Cox in Clarksville, Tennessee, United States, after the two were discharged from the adjacent Fort Campbell Army post, and eventually relocated to Nashville. Johnny Jones (born John Albert Jones, August 17, 1936, Eads, Tennessee) moved to Chicago where he practised the blues with Junior Wells and others. He moved back to Nashville in the early 1960s to become a session musician, and eventually assumed leadership of the King Casuals, circa 1964, replacing Hendrix. The band recorded a portfolio of singles in later years. The final recording featuring Jones was his 2001 solo release, Blues Is In the House. "Purple Haze" by Johnny Jones and the King Casuals was a popular R&B single, played in the Northern soul clubs of the Midlands and the North of England during the late 1960s and early 1970s. Johnny Jones died on October 14, 2009, at age 73.
In 1967, a group called Five By Five, from Magnolia, Arkansas, signed with Paula. They were typical of the "cover bands" that played in clubs, doing the R&B dance songs popular at the time. Their first single was "Shake a Tail Feather" [Paula 261], issued in early 1967. They followed that with "Harlem Shuffle" [Paula 283] later that year. Although they were probably able to sell a number of copies to the folks who saw them appear live, there wasn't much interest outside the region. But in the summer of 1968, they covered a song, "Fire," off the Jimi Hendrix album Are You Experienced?. Since Hendrix' record company, Reprise, did not put the song out as a single, Five By Five was in luck. Theirs was the single version that was available when kids went to the store and asked for the song. The single entered the national charts in November, 1968 and made it up to #52.
Jimi Hendrix was scheduled to record with Gil Evans' Orchestra but died
before the session could take place. A few years later, Evans explored
ten of Hendrix's compositions with his unique 19-piece unit, an
orchestra that included two French horns, the tuba of Howard Johnson,
three guitars, two basses, two percussionists and such soloists as
altoist David Sanborn, trumpeter Marvin "Hannibal" Peterson, Billy
Harper on tenor, and guitarists Ryo Kawasaki and John Abercrombie.
Evans' arrangements uplift many of Hendrix's more blues-oriented
compositions and create a memorable set that is rock-oriented but
retains the improvisation and personality of jazz.
Μπορεί να είσαι στο κήπο σου και να ποτίζεις τα λουλούδια με φιγούρες αλλά.... James Brown. Δεν είναι αστείο,έχει συμβεί αυτο ακουγοντας τη Ντορα !!!!.
Mixtape με blaxploitation επιλογές απ το τρελοκόριτσο που τις Παρασκευές το απόγευμα την ακούς στο milk & chocolate.
Ντεμπούτο για μια κυρία στο Spychedelic Sally.Ερχονται και άλλες.....
Track List :
1.Nico Fidenco - Thoughtless 2.Hair - The Flesh Failures (Let the Sunshine In) 3.Jean-Pierre Festi & Yvon Ouazana - Exciting Mrs. Brown 4.Barry White - Somebody's Gonna off the Man 5.Francis Lai - I don't know why 6.Georges Garvarentz - Haschisch Party 7.Adrian Younge - Black Dynamite Theme 8.Alan Moorhouse - That's Nice 9.Roy Ayers - King George 10.Gianfranco & Gian Piero Reverberi - Le malizie di Venere Seq.3 11.Astrud Gilberto - Zigy Zigy Za 12.Femina Ridens Song (Canta Olimpia) 13.Luis Enriquez Bacalov - Samba 14.Willie Hutch - Theme of the Mack 15.Nico Fidenco - Make Love on the Wing
Πολλά wha-whas, moog, hammond και βαριές μπασογραμμές, από ενα 7ρακι κομμένο για πίστες και προερχόμενο από ένα διπλό Lp με δυο διαφορετικά projects από ίδιους ανθρώπους Resonance και The Peppers.
Κάτω απ τους τίτλους των κομματιών στο 7'' αναγράφετε ως σύνθετης κάποιος Bacson. Πίσω από αυτό το ψευδώνυμο βρίσκονται ο Pierre Bachelet και Mat Camison όπου μαζί με έναν απ τους σημαντικούς Γάλλους μουσικούς και συνθέτες τον Pierre Alain Dahan ( Telemusic etc…) υπογράφουν το Ok Chicago. Το ομότιτλο κομμάτι κάποια χρονική στιγμή έκανε μια μικρή επιτυχία. Αποτέλεσμα να κοπεί σε διάφορα label's ανά τον κόσμο. Στην Ελλάδα κόπηκε απ την Minos.
This is a groovy part of the 70’s french funk scene.
Οι Xingu ήταν μια νοτιο Αμερικάνικη μπάντα με αρκετά σκληρό latin funk ήχο. Tα κομμάτια στο σύνολο τους θυμίζουν Meters, The Nite-Liters! Tο άλμπουμ περιέχει κυρίως διασκευές τραγουδιών όπως του James Brown “Hot Pants” του Herbie Hancock “Bring Down The Birds”των Led Zeppelin 'Moby Dick' των Αnimals “Don't let me be misunderstood" Lou Reed "Luces Brillantes" Simon & Garfunkel "Puente Sobre Aguas Turbulentas". Δέκα κομμάτια συνολικά που τρυπούν τα αυτιά ακόμα και του πιο απαιτητικού funk κυνηγόσκυλου. Σεισμος 30 ριχτερ δηλαδη.
Οι
Fabulous Counts ήταν μια αμερικανική soul / funk
μπάντα από το Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν. Η
αναγνώριση τους έρχεται το 1968 όπου
δουλεύοντας με τον παραγωγό Richard "Popcorn"
Wylie, κυκλοφόρησαν το instrumental single "Jan,
Jan" στη Moira Records. Το κομμάτι την
ίδια χρονιά φτάνει στο Top 5 των Αμερικάνικων
r'n'b charts.
Απ
τον Freddie Scott είχαμε ακούσει τα “Same
Old Beat” και “The Goat” στην
ετικέτα Dade (δεν ξέρω αν είναι ο ίδιος
Freddie Scott του" Lonely Are You? ").Αυτό
ήταν το τρίτο και τελευταίο single του για
τη θυγατρική του Henry Stoneκαι
ίσως το πιο γνωστό κομμάτι του
Freddie Scott.Λίγο αργότερα
ο θα γίνει ντράμερ στο συγκρότημα
"Miami". Αλλο ενα ωραιο splitερακι.
The Hombres started life as the road band version of Ronny & the Daytonas of "G.T.O." fame; guitarist Gary McEwen, organist B. B. Cunningham (brother of Box Tops bassist Bill Cunningham), and bassist John Hunter had all attended Memphis High before they became the touring version of the Daytonas. They spent years playing under that name and doing that repertory, but had greater aspirations. Cunningham and McEwen authored a song called "Let It Out (Let It All Hang Out)," which seemed like it had some possibilities as a single.
It took them the better part of a year to get anyone in the business interested, during which bassist Jerry Lee Masters joined their lineup. Finally, Shelby Singleton brought producer Huey P. Meaux aboard to produce the record, which was issued by Verve Forecast in the summer of 1967. By that time, the group had briefly worked as the Bandits before settling on the name The Hombres. Cunningham sang lead and spoke the introduction on the folksy, country-ish narrative, filled with lyrics saturated in elements of surrealism reminiscent of Bob Dylan's mid-'60s work. This was no accident -- Cunningham admitted in a Goldmine interview that their original inspiration for the song had been Dylan's "Subterranean Homesick Blues," which they regarded as a goof masquerading as something profound; but "Let It Out" was even more over-the-top, and also had a decided working-class southern feel that made it a little more regionally appealing than its inspiration, and a short two-minute-and-six-second running time, which made it ideal for radio. "Let It Out (Let It All Hang Out)" entered the charts in September of 1967 and rose to number 12 nationally. The band tried issuing more humor-laced singles, including "Am I High (Boy Am I High)," and an LP that disappeared without leaving a trace, and The Hombres were history by 1969.
Messed-up funky jazz from an obscure early 70s UK group – and an album
that really lives up to its trippy cover! The tracks are all long and
stretched out – with lots of organ, sax, and spaced out drums – and the
overall style is a mix of dub-heavy funk, Afro jazz, and a bit of jazz
rock jamming! There's a bit of vocals on the album, but overall most of
the set is instrumental – in a really right on and progressive style
that we totally love. This is the kind of record that always got passed
by in the 80s when everyone was looking for hard James Brown grooves,
but which is very much in fashion now with the blunted funky crowd.
Είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κάποιος μια ταιριαστή περιγραφή για έναν μουσικό όπως τον Manu Dibango ο οποίος έχει μια τεράστια συμβολή στο σύνολο της αφρικανικής μουσικής. Αυτός είναι και ο σαξοφωνίστας με το παρατσούκλι « Το Λιοντάρι του Καμερούν » .
Αρχικά εκπαιδεύετε στο κλασικό πιάνο ξεκινώντας τη μουσική του καριέρα στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι το 1950.Το 1960 τον βρίσκει στο Κονγκό ως μέλος της African Jazz με επικεφαλής τον Joseph Kabasele ( Le Grand Kalle )! Ο Dibango δημιουργεί το δικό του συγκρότημα στο Καμερούν το 1963 οπου δυο χρόνια μετά μετακομίζουν στο Παρίσι. Η διεθνή αναγνώριση του ήρθε το 1972 με το Soul Makossa.
Ως εξαιρετικά ευέλικτος μουσικός έχει παίξει σχεδόν κάθε είδος μουσικής : soul,reggae,jazz,blues,ακόμα και σε αυτό το σπάνιο γαλλικό άλμπουμ.Το African Voodoo θεωρείται από κάποιους όχι μόνο ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του, αλλά ένα από τα ισχυρότερα lp που έχει καταγράψει ποτέ.
Υπάρχει πραγματική δύναμη σε βάθος, με πολλά κομμάτια να βρίσκονται μεταξύ Afro-Latin jazz,funk και fusion.Eclectic listen από την αρχή μέχρι το τέλος.
P.s Το album ξανα τυπώνεται το 1981 απ το ιδιο label με διαφορετικο εξωφυλλο.
The sounds of DAVE MAJOR & THE MINORS have been combined to produce an extraordinary new record. Not only are violins added to the groups long list of instruments that they have already mastered, but also the writing talent of DAVE PERRY (MAJOR). Dave has displayed this talent by composing five original tunes out of the ten songs that make up their new album. Dave's goal has always been to compose music but has hesitated until now because of competition from such artists as Burt Bacharach, Henry Mancini, The Beatles, Neil Diamond and others. He has always wanted to write music that could be understood and accepted by all generations. The same desire is very noticeable during the appearance of DAVE MAJOR & THE MINORS in the night clubs throughout the country in his ability to bridge the generation gap with his selection of music. On this record, Dave has blended the sound of the four and five part vocals, as well as the modern harmony voicing, and has added brass along with the driving rhythms that make up the material for their second record album. Dave realizes that there is more to writing a song than just music and lyrics. The vital part is yet to come.
The quality of musicianship of the men that back up his compositions during a recording session becomes the main link to a hit song. Dave therefore turned to the talented men who have appeared throughout the country with him during their night club engagements, namely: DICK RICHARDS, tenor, from Pawtucket, Rhode Island who plays trumpet, valve trombone, slide trombone, flugel horn, mellophonium, bass guitar and harmonica. GARY WILLIAMS, tenor, from St. Louis, Missouri who plays trumpet, valve trombone, flugel horn, mellophonium, harmonica and conga drum. LUCKY LeMIRE (DAVE), baritone, from St. Paul, Minnesota who plays Hammond B-3, Fender keyboard bass, RMI electric piano and harpsichord. STEVE JOYCE, tenor, from Kansas City, Missouri who plays drums and flugel horn. Dave then joined the above talented musicians with his array of instruments and experience. DAVE PERRY (MAJOR), baritone, from Dixon, Illinois plays 12-string guitar, 6-string guitar, baritone sax, alto sax, soprano sax, clarinet, valve trombone, bass trombone, trumpet, piccolo trumpet, flugel horn, mellophonium, banjo, violin and bass. Now Dave was ready to record at Dave Kennedy Recording Studios in Milwaukee, Wisconsin. This was the moment that he was waiting for, after months of rehearsal, planning and arranging behind him and the final product ready to be produced. Johnny Palmer was then brought in as Director of the session, along with Dave Kennedy's arrangements for the violin section. After many hours spent in the Studio, the musical and vocal tracks were completed. The next phase of the recording was the balancing and mixing of the individual tracks. At this point, Dave found a truly dedicated person in Dave Kennedy. He had spent many extra hours to make sure that Dave Perry's final dream of a good recording would succeed. We, therefore, hope that you will enjoy the enclosed record with the same enthusiasm that went into this production.
Taste :
Dave Major and The Minors - Baby you are really groovy
Some of the funkiest female soul ever recorded – the near-complete work
of James Brown diva Vicki Anderson, compiled here officially for the
first time ever! Vicki was one of the first female singers to work with
James – replacing the sweeter style of vocalist Anna King in the James
Brown Revue of the late 60s, and setting the stage for better-known hard
soul singers Marva Whitney and Lyn Collins in years to come! Vicki
recorded some excellent singles with James and the band backing her up –
but never actually cut a full LP, which is why this overdue set is so
essential. Vicki's got a socking-hard sound that worked equally well
with the early funk sound of the James Brown Band of the late 60s, as it
did during her later recordings with the JBs and Bobby Byrd.
The
collection brings together 17 of Vicki's recordings under the James
Brown umbrella – including a number that we'd never heard before, some
duets with James and Bobby Byrd, and a few of her singles recorded under
the name of Myra Barnes. And you can take our word for it that you
won't find a better collection of funky female soul – because this one's
hard-stepping and massively grooving all the way through!
One of the hippest albums of the British jazz rock generation -- a set that stretches out in ways the definitely live up to the "open mind" in the title! Bob Downes heads up the group on vocals and saxes -- and he's working here with a great array of players who include Kenny Wheeler, Harry Beckett, and Ian Carr on trumpets; Chris Spedding and Ray Russell on guitars; and the great Latin player Robin Jones on percussion!
Although many tracks have a rock-like structure and composition, there's also a fair bit of jazzy influences going on here too -- especially on the album's funkier moments, which often mix some great work from the larger horn section from tighter rhythms at the core of the ensemble. Downes handled all arrangements, and often shows a vision that's not unlike that of Johnny Cameron at the time on similar projects. Groovers include the jazzy "Dawn Until Dawn", the Latiny groover "West II", the guitar/drum workout "Go Find Time", and the modal "Crush Hour" -- plus "Don't Let Tomorrow Get You Down", "In Your Eyes", and "Gonna Take A Journey".
Black Sugar, the brainchild of Victor "Coco" Salazar and Miguel "Chino" Figueroa, was formed in 1969 under the name Los Far Fen, mainly because the group had a Farfisa and a Fender amplifiers as their only electronic amplification equipment.
In 1970 the group was given the name of Black Sugar by Jaime Delgado Aparicio, a jazz piano player and arranger that at the time was the artistic director of Sono Radio, a Peruvian label.
Delgado Aparicio, recognizing the talent of the young musicians, gave the group an opportunity to record a long play in 1971. Original compositions like "Too Late", "Viajecito" and "The Looser" made this LP an immediate best seller. Black Sugar "Black Sugar" was sold in all South America and there was a release of the LP in USA by a Miami based label.
The success of Black Sugar was not due to luck or marketing.Their members were some of the finest , if not the best, young musician from Peru. The arranger, "Coco" Salazar was also a fantastic guitar player; Miguel "Chino" Figueroa was the composer of almost all the original songs by Black Sugar, besides playing keyboards, he was also an inspired organ player; Jose Cruz was one of the most promising young jazz drummers; it is hard not to mention the rest of the musicians, players like Roberto Valdez, Luis Calixto, Antonio Ginocchio, etc... deserve an extensive description of their abilities.
The last musician I want to mention is Coco Lagos, king of Latin Percussion in Peru in the 70’ s, his playing is featured in all the songs. Black Sugar recorded a second LP in 1972 and their last recording, one 45 rpm in 1978. The second LP features more original composition than the first one, also the playing and the soloing show musical maturity. Tracks like : Fuego, Kathy, Checan, All your Love , the beautiful arrangement to Stevie Wonder "Don’ t You Worry About a Thing", etc....make this LP a jewel. By Lazauras Audio Products.
