Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Michel Sardaby ‎– In New York 1972 (Disques Debs International)


Label : Disques Debs International

Value : From 40 to 80 euros

Michel Sardaby was born in 1935 in Martinique. He learned to play the piano when he was 5 years old in the brasserie of his father in Fort-de-France, where music was constantly played. At 10 years age, Michel is a noted prodigy, playing with the passion of with experienced musicians. He goes to Paris where he continues his studies of art at the Boulle School until obtaining his diploma in 1956, at which point he decides to devote himself exclusively to his career of being a professional jazz pianist. Throughout the 60s, he played piano with blues musicians like Sonny Boy Williamson and T-Bone Walker, at the same time beginning to release more jazz-focused solo albums .


Feat. Ray Barretto, Richard Davis, Billy Cobham and West Indies born Michel Sardaby on piano. 

Taste :

Michel Sardaby ‎– Love love and dream

Michel Sardaby ‎– Coulies' dance


Download Lp

By Electric Looser

Wolfgang Dauner Group ‎– This Is Wolfgang Dauner 1974 (2001 Brain)


Label : 2001 Brain

Value : From 30 to 50 euros

Wolfgang Dauner, one of the few internationally renowned German jazz musicians, was born in Stuttgart on Dec. 30, 1935. Oddly enough, having learnt to play the piano as a child, he eventually graduated from the conservatory in Stuttgart with a major in “trumpet”. Yet, it is the piano that remains his great love. He fancied contemporary jazz and, in 1963, founded his first own band: The Wolfgang Dauner Trio, with Eberhard Weber playing the bass and Fred Braceful on the drums. He would continue playing with these musicians well into the 1970ies. Dauner is extremely important with regard to modern jazz and jazz rock in Germany, and his efforts can be compared to the spade work Miles Davis did for jazz and jazz rock in the USA.

Having participated in various jazz bands in the early 1960ies, Dauner was already a jazz veteran before he founded his own band. His first albums belong to the genre of experimental modern jazz, influenced by Bill Evans, Steve Lacy, Sun Ra etc. The albums he published until 1969 will primarily appeal to “pure” jazz fans.

Rischka's Soul & This Is Wolfgang Dauner it's a same album with a different title.

Taste :

Wolfgang Dauner Group ‎–  Blues far out

Wolfgang Dauner Group ‎– Flute woman

Download Lp 

By Electric Looser



Pesky Gee! ‎– Exclamation Mark 1969 (Pye)


Label : Pye

Value : From 80 to 150 euros

Starting out as a typical U.K. club soul band, and then turning toward psychedelia and prog rock in the latter half of the '60s, it wasn't until Pesky Gee! changed their name in 1970 to Black Widow, transformed, and released the satanic Sacrifice that they reached the public eye. If not singular in any particular way, the prog-edged Pesky Gee! album, released on Pye in 1969, has enough cool Hammond organ flourishes and late psych-intoned vocals (male and female) to cause interest. Much is aimless, relies too much on the blues-rock boom, or is downright bad ("Born to Be Wild"), but when they got the mix right they were superb, as on their original psych/soul/prog numbers: on "A Place of Heartbreak" there is a superb male/female vocal, a soulful beat, and some haunting changes; while "Where Is My Mind" (both songs were released as a 45) has a driving rhythm, a unique use of horns, and sees the beginning of the band's fascination with sinister subject matter and horror vocalization. The covers get a bit much, although the Julie Driscoll-intoned reading of Donovan's "Season of the Witch" has some fine moments. Not a solid affair but representative of the change in the British music scene of the late '60s.

Taste :

Pesky Gee! ‎– Another country


Pesky Gee! ‎– Season of the witch

Pesky Gee! ‎– where is my mind

Download Lp

By Electric Looser

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Manu Dibango ‎- African Voodoo 1972 (PSI)


Label : PSI

Value : From 300 to 400 euros

Είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κάποιος μια ταιριαστή περιγραφή για έναν μουσικό όπως τον Manu Dibango ο οποίος έχει μια τεράστια συμβολή στο σύνολο της αφρικανικής μουσικής. Αυτός είναι και ο σαξοφωνίστας με το παρατσούκλι « Το Λιοντάρι του Καμερούν » .

Αρχικά εκπαιδεύετε στο κλασικό πιάνο ξεκινώντας τη μουσική του καριέρα στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι το 1950.Το 1960 τον βρίσκει στο Κονγκό ως μέλος της African Jazz με επικεφαλής τον Joseph Kabasele ( Le Grand Kalle )! Ο Dibango δημιουργεί το δικό του συγκρότημα στο Καμερούν το 1963 οπου δυο χρόνια μετά μετακομίζουν στο Παρίσι. Η διεθνή αναγνώριση του ήρθε το 1972 με το Soul Makossa.

Ως εξαιρετικά ευέλικτος μουσικός έχει παίξει σχεδόν κάθε είδος μουσικής : soul,reggae,jazz,blues,ακόμα και σε αυτό το σπάνιο γαλλικό άλμπουμ.Το African Voodoo θεωρείται από κάποιους όχι μόνο ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του, αλλά ένα από τα ισχυρότερα lp που έχει καταγράψει ποτέ.

Υπάρχει πραγματική δύναμη σε βάθος, με πολλά κομμάτια να βρίσκονται μεταξύ Afro-Latin jazz,funk και fusion.Eclectic listen από την αρχή μέχρι το τέλος.  

P.s Το album ξανα τυπώνεται το 1981 απ το ιδιο label με διαφορετικο εξωφυλλο.

Taste : 

Manu Dibango ‎-Ba-Kuba

Manu Dibango ‎- Wilderness


Download Lp

By Electric Looser


Structure - Pop Music 1969 (Afa)


Label : Afa

Value : From 80 to 150 euros

Φλάουτα και ξέγνοιαστες jazzy prog εκπλήξεις δημιουργουν σε αυτον το δισκο μια από τις πρώτες μπάντες της γαλλικης underground σκηνής. Οι Structure με τον mastermind Bernard Wystraete συνθετουν έναν ήχο που αρχίζει να γίνετε γνωστός λίγα χρόνια αργότερα στη Γαλλία. Σ' αυτόν τον δίσκο υπάρχουν μερικά psych jazz κομμάτια θυμίζοντας κάποιες φορές τους μυστήριους Braen's Machine ή τον Wolfgang Dauner στο Rischkas' Soul, αέρινες βραζιλιάνικες μποσσα νοβες και μερικά κομμάτια (όπως το “Episodes” με το killer φλαουτο του Wystraete και τα scatting φωνητικά της Urszula Dudziak) που στα μέσα της δεκαετίας του '70 χρησιμοποιούσαν για music libraries.

Taste :

Structure - Episodes


Download Lp 

By Electric Looser

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Question Mark & the Mysterians & Big Maybelle Smith - 96 tears


Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις συγκροτήματος που έγινε διάσημο από μια μόνο σημαντική επιτυχία. Το "96 Tears" (1966), που τους άνοιξε το δρόμο για την αναγνώριση, χαρακτηρίστηκε από την εφηβική ποίηση του Rudy Martinez και τον επίμονο ήχο του φλάουτου. Το κομμάτι έφτασε στο No 1 του αμερικανικού Top 10 και έγινε αφορμή για να το μιμηθούν αργότερα εκατοντάδες garage σχήματα. 


Ο τραχύς και συνάμα απλός ήχος του αποτέλεσε έμπνευση για το punk-rock της δεκαετίας του '70 - ιδιαίτερα για τους Stranglers που το 1990 γνώρισαν επιτυχία με τη διασκευή του στα βρετανικά τσαρτ. Όλα τα μέλη του γκρουπ είχαν μεγαλώσει στο Μίσιγκαν και έπαιξαν μαζί για πρώτη φορά το 1962 ως ΧΥΖ στο Ντιτρόιτ. Υιοθετώντας το όνομα ? & The Mysterians ηχογράφησαν το "96 Tears" στο σαλόνι της μάνατζερ τους για λογαριασμό της ανεξάρτητης δισκογραφικής ετικέτας Pa-Go-Go Label. Μετά την επιτυχία του κυκλοφόρησε σε εθνική διανομή από την Cameo. 

To "I Need Somebody" (1966) που ακολούθησε έδωσε στο γκρουπ τη μοναδική του Top 40 επιτυχία. Ύστερα από τρία ακόμα σινγκλ και ένα επώνυμο άλμπουμ το σχήμα διαλύθηκε. Το 1981, με αφορμή την επιτυχία που είχε ο Garland Jeffreys με τη διασκευή του "96 Tears", ο Martinez δημιούργησε μια νέα σύνθεση του γκρουπ για να πραγματοποιήσει μια σειρά από περιοδείες. Το 1985 κυκλοφόρησαν το "The Dallas Reunion Tapes" (ROIR), ένα άλμπουμ που επιχείρησε να κάνει ξανά επίκαιρο τον ήχο της δεκαετίας του '60. Το 1997 το γκρουπ επανεμφανίστηκε και προέκυψαν το λάιβ άλμπουμ "Do You Feel It Baby?" (1998) και η διπλή συλλογή νέων ηχογραφήσεων σε παλαιότερες συνθέσεις "More Action" (1999). 

Γεννημένη στο Τζάκσον του Τενεσί η Big Maybelle ξεκίνησε τραγουδώντας gospel , αλλά όπως κάθε παιδί στην εφηβεία που αλλάζει έτσι και αυτη αλλαζει τα gospel με τα blues .
Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα με τους Dave Clark's Memphis Band το 1936 , περιόδευσε με τις International Sweethearts of Rhythm και στη συνέχεια εντάχθηκε στους Christine Chatman's Orchestra ως πιαντιστα οπου και έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις με μαζί τους το 1944 αλλα και με τους Tiny Bradshaw's Orchestra 1947-1950 .

Σαν Mabel Smith κάνει το ντεμπούτο της ,για την King Records το 1947 με μικρή αρχική επιτυχία.Το 1952 υπογραφεί στην Okeh Records , οπου ο παραγωγός Fred Mendelsohn τη βαφτίζει Big Maybelle . Η πρώτη ηχογράφηση της για Okeh , ειναι με το κομματι " Blues Gabbin” που πάει no3 στο Billboard R & B charts ,ακολουθούν τα " Way Back Home" και " My Country Man" το 1953.
Το 1955 ηχογραφεί το " Whole Lotta Shakin ' Goin On" , με παραγωγό τον Quincy Jones. Οι περισσότερες επιτυχίες ακολούθησαν καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950 κυρίως για το label Savoy , που κάτω από αυτό το label κάνει μια απ τις επιτυχίες που την απογειώνουν το " Candy " ( 1956 ) με φοβερές πωλήσεις.

Παίρνει μέρος σε διάφορα μεγάλα φεστιβάλ όπως το 1958 Newport Jazz Festival στο Jazz on a Summer's Day το 1959 μαζί με Mahalia Jackson , Dinah Washington ,
Gerry Mulligan , Anita O'Day ,Eric Dolphy,Art Farmer και άλλους το οποίο και βιντεοσκοπήθηκε .

Αρχές του 1960 έχοντας περάσει από αρκετές εταιρείες αρχίζει η κατιούσα.
Συνεχίζει να εμφανίζετε σε διάφορα Clubs αλλά ο εθισμός της στα σκληρά ναρκωτικά δημιουργεί προβλήματα υγείας αλλά και προβλήματα στη δουλειά της . Το τελευταίο hit single της ήταν το 1967 με την διασκευή του " 96 Tears" των Question Mark & the Mysterians.

Η Big Maybelle πέθανε το 1972 στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Τελευταίο άλμπουμ της το “Last of Big Maybelle” όπου κυκλοφόρησε μετά θάνατό το 1973.

Taste : 
Question Mark & the Mysterians - 96 tears


Big Maybelle - 96 tears

Download  tracks


By Electric Looser


Booker T & Bill Justis - The Green Onions


Booker T. and The MG - Green Onions / Behave Yourself 1962 (Stax)

Οι Booker T. and The MGs ήταν για περισσότερα από δέκα χρόνια το βασικό συγκρότημα της Stax Records. Φυλετικά ανομοιογενές σύνολο (οι Donald "Duck" Dunn και Steve Cropper ήταν λευ­κοί και οι Booker Τ. Jones και ΑΙ Jackson μαύροι), αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο του σφριγηλού και αι-  σθαντικού ήχου της Stax, ενώ παράλληλα βοήθη­σε στην εμπορική επιτυχία της εταιρείας.
Η στενή αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών, οι δανεισμένες από τα blues κιθαριστικές φράσεις του Cropper και η επικράτηση του μπάσου επί των ντραμς έγι­ναν συνώνυμα με τον "Southern Soul" ήχο της Stax. Η πρώτη τους επιτυχία ήρθε το 1962 με το χαρακτηριστικά επίμονο και ευφυές "Green Onions", που ξανάγινε επιτυχία σε επανέκδοση στη Βρετανία το 1979.
Άλλες επιτυχίες τους περι­λαμβάνουν τα "Chinese Chockers" (1963), "Hip Hug Her" (1967), καθώς και την ινστρουμένταλ διασκευή του "Soul Limbo" (1968) των The Rascals. To 1969 υπέγραψαν την ηχητική επένδυ­ση του θρίλερ "Upright". Ως συνοδευτική μπάντα συνεργάστηκαν με τους William Bell, Otis Redding, Wilson Pickett, Albert King και Rufus Thomas, μεταξύ αρκετών άλλων.
Ο Jones συνερ­γάστηκε με τον Bell στα "Everybody Loves A Winter", "Private Number", "Tribute To A King" κ.ά.
To 1971 οι Booker Τ. διαλύθηκαν, αλλά δύο χρόνια αργότερα οι Jackson και Dunn ανασυγκρό­τησαν το γκρουπ μαζί με τους Bobby Manuel και Carson Whitsett Jackson, για να δουλέψουν με τον ΑΙ Green και τον Syl Johnson. Ο Cropper έστησε την ετικέτα ΤΜΙ, ενώ συνάντησε ξανά τον Dunn μαζί με τον ντράμερ Willie Hall και τον Jones για την κυκλοφορία του "Universal Language". Ο Cropper και ο Dunn έκαναν επίσης μια εμφάνιση-έκηληξη στην κινηματογραφική επιτυχία του 1980 "The Blues Brothers". To 1992 έγιναν μέλη του "Rock 'n' Roll Hall Of Fame", ενώ το 1994 οι Cropper και Dunn ηχογράφησαν το πρώτο νέο τους άλμπουμ ("That's The Way It Should Be") σε διάστημα δεκαεπτά ετών.


Bill Justis -  Alley Cat / Green Onions 1962 (Smash)

Justis γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ , Αλαμπάμα , αλλά μεγάλωσε στο Μέμφις του Τενεσί και σπούδασε μουσική στο Christian Brothers College και στο Πανεπιστήμιο Tulane στη Νέα Ορλεάνη. Ως τρομπετίστας και σαξοφωνίστας στο πανεπιστήμιο που σπουδάζει γίνεται βασικός μουσικός σε διάφορα τοπικά jazz και dance συγκροτήματα .

Το 1954 επιστρέφει στο σπίτι του στο Μέμφις και αναλαμβάνει από τον Sam Phillips "Sun Records" να ηχογραφήσει μουσική για τον εαυτό του καθώς και για άλλους καλλιτέχνες της εταιρείας όπως ο Jerry Lee Lewis , Roy Orbison , Johnny Cash και ο Charlie Rich . Τον Νοέμβριο του 1957, κυκλοφορεί το τραγούδι «Raunchy » ήταν το πρώτο του rock and roll instrumental κομμάτι , οπου έφτασε στο # 2 στο αμερικανικό Billboard από 3 διαφορετικούς καλλιτέχνες ( Ernie Freeman για Imperial , και Billy Vaughn για Dot ) και  # 11 στο UK Singles Chart.

Το 1961 μετακομίζει στο Nashville, όπου έγινε ένας επιτυχημένος παραγωγός και ενορχηστρωτής σε δυο διαφορετικά label στη Monument και στη Mercury Records. Παίζει σαξόφωνο το 1964 στο soundtrack “Kissin' Cousins” με πρωταγωνιστή τον Elvis Presley και την ίδια χρονιά αναλαμβανει manager στους Ronny & the Daytonas.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παρήγαγε μια επιτυχημένη σειρά  instrumental άλμπουμ για τη Smash Records.Δυο απο αυτα το φοβερο "Alley Cat / Green Onions" και το "Telstar / The Lonely Bull" .Ο Justis έγραψε επίσης τη μουσική για πολλές ταινίες του Hollywood όπως το Smokey and the Bandit το Hooper του 1978 με τον Burt Reynolds . Πέθανε από καρκίνο στο Νάσβιλ το 1982 , στην ηλικία των 55 ετών.

Taste :

Bill Justis - Green Onions

Download Lp

By Electric Looser

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Dave Major & The Minors ‎– Second Record Album 1972 (B C records)


Label : B C records

Value :

The sounds of  DAVE MAJOR & THE MINORS have been combined to produce an extraordinary new record. Not only are violins added to the groups long list of instruments that they have already mastered, but also the writing talent of DAVE PERRY (MAJOR). Dave has displayed this talent by composing five original tunes out of the ten songs that make up their new album. Dave's goal has always been to compose music but has hesitated until now because of competition from such artists as Burt Bacharach, Henry Mancini, The Beatles, Neil Diamond and others. He has always wanted to write music that could be understood and accepted by all generations. The same desire is very noticeable during the appearance of DAVE MAJOR & THE MINORS in the night clubs throughout the country in his ability to bridge the generation gap with his selection of music. On this record, Dave has blended the sound of the four and five part vocals, as well as the modern harmony voicing, and has added brass along with the driving rhythms that make up the material for their second record album. Dave realizes that there is more to writing a song than just music and lyrics. The vital part is yet to come.

The quality of musicianship of the men that back up his compositions during a recording session becomes the main link to a hit song. Dave therefore turned to the talented men who have appeared throughout the country with him during their night club engagements, namely: DICK RICHARDS, tenor, from Pawtucket, Rhode Island who plays trumpet, valve trombone, slide trom­bone, flugel horn, mellophonium, bass guitar and harmonica. GARY WILLIAMS, tenor, from St. Louis, Missouri who plays trumpet, valve trombone, flugel horn, mellophonium, harmonica and conga drum. LUCKY LeMIRE (DAVE), baritone, from St. Paul, Minnesota who plays Hammond B-3, Fender keyboard bass, RMI electric piano and harpsichord. STEVE JOYCE, tenor, from Kansas City, Missou­ri who plays drums and flugel horn. Dave then joined the above talented musicians with his array of instruments and experience. DAVE PERRY (MAJOR), baritone, from Dixon, Illinois plays 12-string guitar, 6-string guitar, baritone sax, alto sax, soprano sax, clarinet, valve trombone, bass trom­bone, trumpet, piccolo trumpet, flugel horn, mellophonium, banjo, violin and bass. Now Dave was ready to record at Dave Kennedy Recording Studios in Milwaukee, Wisconsin. This was the moment that he was waiting for, after months of rehearsal, planning and arranging behind him and the final product ready to be produced. Johnny Palmer was then brought in as Director of the session, along with Dave Kennedy's arrangements for the violin section. After many hours spent in the Studio, the musical and vocal tracks were completed. The next phase of the recording was the balancing and mixing of the individual tracks. At this point, Dave found a truly dedicated person in Dave Kennedy. He had spent many extra hours to make sure that Dave Perry's final dream of a good recording would succeed. We, therefore, hope that you will enjoy the enclosed record with the same enthu­siasm that went into this production.

Taste :

Dave Major and The Minors - Baby you are really groovy

Dave Major and The Minors - I want you



By Electric Looser


Strawberry Alarm Clock - Incense and Peppermints 1967 (Uni)


Label : Uni

Value :

Dreamy dreamy pop psych from Strawberry Alarm Clock – a great late 60s group who skirted the worlds of Sunshine Pop and more jamming garage rock! This album's got a lot more to offer than you might guess from just the title hit – as the instrumentation sometimes gets nicely tripped out – with cool use of organ, harpsichord, and guitar – plus plenty of special effects in production – and even some of the song styles and lengths are unusual too, making the album way more than just a batch of cute little tunes.

Taste :
Strawberry Alarm Clock - Birds In My Tree

Strawberry Alarm Clock - Pass Time With Sac

Download Lp

By Electric Looser

 

Vicki Anderson ‎– Mother Popcorn - Vicki Anderson Anthology 2004 (Soul Brother Records)


Label : Soul Brother Records

Value :

Some of the funkiest female soul ever recorded – the near-complete work of James Brown diva Vicki Anderson, compiled here officially for the first time ever! Vicki was one of the first female singers to work with James – replacing the sweeter style of vocalist Anna King in the James Brown Revue of the late 60s, and setting the stage for better-known hard soul singers Marva Whitney and Lyn Collins in years to come! Vicki recorded some excellent singles with James and the band backing her up – but never actually cut a full LP, which is why this overdue set is so essential. Vicki's got a socking-hard sound that worked equally well with the early funk sound of the James Brown Band of the late 60s, as it did during her later recordings with the JBs and Bobby Byrd.
 The collection brings together 17 of Vicki's recordings under the James Brown umbrella – including a number that we'd never heard before, some duets with James and Bobby Byrd, and a few of her singles recorded under the name of Myra Barnes. And you can take our word for it that you won't find a better collection of funky female soul – because this one's hard-stepping and massively grooving all the way through!

Taste :

Vicki Anderson ‎–The Message From The Soul Sister

Download cd

By Electric Looser 

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Living Guitars - Let It Be And Other Hits 1970 (Rca)


Label : Rca

Value :

What a surprise to find these marvellous tunes "Oolagoob Boogaloo" by Al Caiola. Lovely jazz soul groove tunes, pretty nice drumbreaks too. Original 1970 album by the Living Guitars. All songs capture the spirit of the 1970's.

Taste :

Living Guitars - Oolagoob Boogaloo

Download track

By Electric Looser

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

David McCallum ‎– Music: A Bit More Of Me 1967 (Capitol)

 

Label : Capitol

Value :

Like its predecessor, this album is less an insight into the musical sensibilities of David McCallum than an array of superb David Axelrod arrangements, again encompassing the hits of the day ("Batman Theme," "Michelle," "Call Me," "Five O'Clock World," "The Shadow of Your Smile," etc.), the variety of which is fairly dazzling. There is also one track each credited to McCallum and Axelrod as composers, respectively, which aren't bad at all -- again because of Axelrod's arrangements. "Far Away Blue," with its vivid brass and reed parts and driving beat, and the flute-dominated "The Edge," which sounds like a brilliant piece of film music in search of a movie, are both well worth hearing, and hold up at least as well as any of the established pop pieces.

Taste :

David McCallum - The Edge

Download New link

By Electric Looser

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Ray Charles ‎– Ray Charles At Newport 1959 (Atlantic)


Label : Atlantic

Value :
Lee Friedlander of Ray Charles playing at the Newport Jazz Festival on July 5, 1958

This album was recorded in its entirety at The Newport Jazz Festival in Newport, Rhode Island on July 5, 1958 by special arrangement with the Directors of The Newport Jazz Festival.




Taste :

Ray Charles - I Got A Woman

Ray Charles - Blues Waltz

Download Lp

By Electric Looser


Henry Mancini - Combo! 1961 (Rca)


Label : RCA

Value :

Henry Mancini was a significant writer for films who used the flavor of jazz in some of his movie scores. This lp brings back one of his few jazz-oriented projects, a salute of sorts to the idea of the swing combo. Mancini gathered an impressive cast of top players consisting of trumpeter Pete Candoli, trombonist Dick Nash, Ted Nash on alto and flute, Art Pepper (sticking exclusively to clarinet), baritonist Ronnie Lang, pianist Johnny Williams (doubling on harpsichord), guitarist Bob Bain, bassist Rolly Bundock, drummer Shelly Manne, Ramon Rivera on conga, and Larry Bunker on vibes and marimba. Some of the dozen selections are relatively straight-ahead, while a few (particularly "A Powdered Wig" and "Scandinavian Shuffle") are a bit corny, especially in their use of harpsichord and marimba. There are a few strong moments (particularly from Candoli and Pepper) on such numbers as "Moanin'," "Sidewalks of Cuba," "Castle Rock," and "Everybody Blow," but the end results are not too essential. Overall, this is a compromise between creative jazz and tightly controlled music meant for a larger audience. A historical curiosity.

Taste :

Henry Mancini - Moanin

Download Lp

By Electric Looser

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

The Rob Franken Organ-Ization - Ob-La-Di Ob-La-Da 1969 (RCA)


Label : RCA

Value :

Personnel: Joop Scholten (guitar), Rob Franken (organ, piano, electric piano), Louis Deby (drums, percussion), Piet- Hein Veening (bass guitar).

Καθως ξεκινά το "Scintilla" (πρώτο κομμάτι) νιώθεις ότι ακούς υπέροχο ανέκδοτο υλικό του James Taylor. Αυτή η αίσθηση εντείνεται με το "Some soft soul" (δεύτερο κομμάτι) και αν κάνεις το λάθος να μείνεις σε αυτή τη σκέψη θα υποσκελίσει τουλάχιστον 3-4 διαμάντια που διαφοροποιούνται του συγκεκριμένου μουσικού ύφους χωρίς σημαίνει ότι δεν εναρμονίζονται με τα υπόλοιπο. Για να βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση του,Βρισκόμαστε στο 1968, Νοέμβρη προ Δεκέμβρη, όπου Ολλανδοί καλλιτέχνες σε στούντιο της Χάγης διαπραγματεύονται μια καθαρά βρετανική υπόθεση, για να μην τολμήσουμε να πούμε ότι προϋπαντούν τον ερχομό της Acid Jazz... Τότε βέβαια το εν λόγω ύφος χαρακτηριζόταν ως hammond -funk και αν ήσουν απο την Ολλανδία θα αναγκαζόσουν να γιγαντώσεις στο εξώφυλλο του δίσκου σου λέξεις οπως Ob-la-di,Ob-Ιa-da προκειμένου να πουλήσει, άσε που θα έπρεπε να διασκευάσεις Beatles.O Rob Franken από το Rotterdam διετέλεσε μέλος των Honk Peterson & Five Strangers, των Dave Pike Set, όπως και των Cassey's Pressure Group. Με τους Organ-Ization εξέδωσε δύο δίσκους στα 6T's: αυτόν που περιγράφουμε (Camden CPS 10223, '69), τον "'Ροn my Soul" (Philips XPY 855053, '67) και άλλους τρεις στα 70's.

Αυτό που θα ξετρελαθείτε όταν θα το ακούσετε είναι το "At a Snail's Pace" το "Isalo Natale" του Brian Auger παιγμένο σε πιο... αργές στροφές το "Bottle Blue" το "Black Jack".Μην περιμένετε να ακούσετε φωνητικά ούτε για αστείο.Belle Vue press vol.V

Taste :

Rob Franken Organ-Ization - Bottle Blue

Rob Franken Organ-Ization - Black Jack


Download Lp

 By Electric Looser

Otis Redding Sa sa satisfaction!


Στις 10 Δεκεμβρίου 1967 - απόγευμα Κυριακής, το ελαφρύ αεροπλάνο που μετέφερε τον Otis, βυθιζόταν στα μαύρα νερά της λίμνης Monona, τέσσερα μόλις μίλια από τον προορισμό του, το Madison του Wisconsin... Το αεροπλάνο χτύπησε στην επιφάνεια με φοβερή δύναμη σκορπίζοντας κομμάτια δεξιά και αριστερά! Ο πιλότος, ο Otis, ο δεκαεφτάχρονος βοηθός του και τέσσερα μέλη των φημισμένων Bar-Kays πνίγηκαν αμέσως... Δυό μέρες έψαχναν να βρούν τα πτώματα τους... Από το group επέζησαν ο Ben Cauley και ο James Alexander.
Η ΕΙΔΗΣΗ ΣΟΚΑΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ.ΤΑ STUDIOS ΤΗΣ Stax έμειναν για λίγο βουβά. Αλλά ο Otis, ο Otis Redding είχε ήδη περάσει στον χώρο του θρύλου. Θυμάμαι όταν τον πρωτάκουσα. Ήταν με το "Dock Of The Bay" που τον γνώριζα, έκανα δηλαδή γνωριμίες - έστω και ακουστικές - με έναν νεκρό καλλιτέχνη, της Stax κυκλοφορούσε τότε στην Ελλάδα σε singles και τα πάρτι γέμιζαν από τους ήχους τους Otis, της Aretha Franklin και του Wilson Pickett. Ήταν η απάντηση στο "νερωμένο κρασί" της Motown και, ω! τη ειρωνεία, ο Berry Gordy έγραφε αποκλειστικά με μαύρους μουσικούς για... λευκά ακροατήρια ενώ η Stax, με λευκούς - κυρίως -για τα γκέτο! Ο ρυθμός είχε απ' όλα: λίγο gospel, αρκετό rhythm 'η' blues και πολύ rock 'η' roll. Από το πάντρεμα γεννήθηκε η soul! Η soul βρίθει νοημάτων. Εμπεριέχει μια έντονα δραματική ερμηνεία με τέτοιο συναίσθημα που κινητοποιεί ψυχή τε και σώματι τον ακροατή. Ο τραγουδιστής εννοεί πολύ περισσότερα από τους στίχους περισσότερο ως όχημα έκφρασης λειτουργούν παρά ως παρακαταθήκη απόψεων. Η soul δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν περιορίζεται σε νότες, την έχεις ή δεν την έχεις! Ο Otis την είχε σε ένα τέτοιο βαθμό, μακράν των άλλων, με εξαίρεση ίσως τον James Brown. Ήταν το φυσικό του. Ακούστε τον πώς ερμηνεύει το "Respect"' "I want respect when I come Η home"- θέλω σεβασμό όταν έρχομαι σπίτι, σεβασμό απέναντι στο πρόσωπο μου - όπως σεβασμό ζητά και ο βαρυποινίτης στο "Μπρονμπεηκερ " με τον Ρόμπερτ Ρέντφοντ. Η φωνή βγαίνει τόσο φυσικά ενώ τονίζει R-E-S-P-E-C-T- κάθε γράμμα σαν κεραυνός εν αιθρία στις αισθήσεις - τόσο σπαραχτική σαν κλάμα μωρού!
It's Soul, man, Soul! Take it or leave it! Είσαι μέσα ή δεν είσαι! Δεν μπορείς να μιμηθείς ή να την κλέψεις και οι λευκοί πρέπει να δώσουν σκληρές εξετάσεις να εισαχθούν στον κόσμο της! Αυτό έπραξαν οι λευκοί μουσικοί της Stax. Το συγκρότημα του Booker Τ. και των MGs - ο Steve Cropper και ο Donald "Duck" Dunn - οι λευκοί blues brothers δούλευαν δεκατέσσερις και δεκαπέντε ώρες χωρίς διάλειμμα στο studio και πολλές φορές μετά, σε μικρά κλαμπάκια στο Μέμφις έβγαζαν τα σωθικά τους! Με αυτούς ο Otis έγραψε κομμάτια όπως το "Mr. Pitiful-They Call Me Mr. Pitiful" ή to "These Arms Od Mine". εκπληκτική μπαλάντα!
 Ο Redding ήταν μάλλον ο πιο σημαίνων soul τραγουδιστής του τέλους των '60s και ως ταλέντο συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Marvin Gaye, Smokey Robinson, James Brown και Curtis Mayfield. To ύφος του Otis, πιο ώριμο συναισθηματικά και πιο θαρραλέο από όλους αυτούς - μακριά από την υστερία του Brown και το κράτημα του Mayfield -με την ερμηνευτική βραχνάδα του άφηνε βαθιά τα χνάρια του στη μουσική που από τότε δεν βρήκε όμοιό της!
Ακούστε το "Try A Little Tenderness" με τον πένθιμο πρόλογο των πνευστών και την εισαγωγή της φαρφίζας μαζί με τα λιτά κρουστά που κρατάνε το ίσο... τη φωνή, το πιάνο, τις κοφτές κιθάρες και το ξαφνικό ξέσπασμα που ανατρέπει κάθε αρμονία σε ένα γιορταστικό κρεσέντο δηλώσεων αγάπης! Και παρόλο αυτό τον ερμηνευτικό ογκόλιθο, ποτέ δεν έγινε νούμερο ένα, ενώ το άξιζε, άξιζε να ακουσθεί και πιο πέρα και όχι η Aretha, η γλυκιά Aretha, να του κλέβει τη δόξα με ένα δικό του τραγούδι. Όχι πως η ερμηνεία της στο "Respect" ήταν κακή αλλά, δεν έφτανε αυτήν του Otis. Το ίδιο και οι Rolling Stones! Αποδείχθηκαν κλέφτες ολκής όπως και όλα τα ομοειδή αγγλικά σύνολα,πάτησαν πάνω στη soul και το rhythm 'n blues για να αναδειχθούν.
Ο Redding ποτέ δεν γεύθηκε τους καρπούς του μεγαλείου του. Πλήρωσε τους Stones στα ίσια με την αναπροσαρμογή του "Satisfaction", αλλάζοντας του κυριολεκτικά τα φώτα με συγκοπτόμενους ρυθμούς και ερμηνεία σαν... λόξιγκας και με επιπλέον στίχους και επιφωνήματα, σαρκάζοντας τα λευκά παιδιά που στήριξαν πάνω σ' αυτόν τη δική τους επιτυχία. "Χρησιμοποιώ διαφορετικά λόγια από εκείνα των Stones " - γιατί προφανώς δεν του άρεσαν! Αλλά και τους Beatles δεν άφησε έτσι! Δίνει νέα πνοή στο "Day Tripper", αλλάζοντας του ρυθμό και ερμηνεύοντάς το τόσο σκληρά, όσο μόνο ένας μαύρος μπορεί!
ΟΙ SOULMEN ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΤΟ.
Δεν έχουν ευρείς μουσικούς ορίζοντες και επίπλεον είναι αναγκασμένοι να βάζουν ότι ξέρουν σε μια και μοναδική φόρμα στην οποία διαλέγουν να εκφραστούν. Παντελής απουσία ιδεολογίας αλλά και συνείδησης. Η soul προσεγγίζει τη folk στο ότι και οι δύο δεν συνειδητοποιούν αυτό που κάνουν. Και φυσικά κάνουν τέχνη ακόμα και αν ο καλλιτέχνης δεν γυρεύει τίποτα περισσότερο από να διασκεδάσει τον κόσμο. Ο Redding βάσισε το στιλ του σε δύο γίγαντες "προγόνους". Στον Little Richard, είδωλο της παιδικής του ηλικίας και στον Sam Cooke. Άκουγε τον πρώτο από παιδί στην Georgia όταν ο bamalama τραγουδιστής ούρλιαζε το rhythm 'n' blues και το πέταγε ψηλά στα pop charts.

Ο Richard ήταν από την πατρίδα του, το Macon, και αυτό έφτανε για να τον κάνει Θεό! Στο πρώτο του album, "Pain In My Heart", δύσκολα ξεχωρίζεις τον Otis από τον μέντορά του! Με τον Sam Cooke δεν συνδέθηκε τόσο στενά παρά το ότι τραγούδησε πολλά κομμάτια του. Δανείστηκε περισσότερο τον τρόπο σύνθεσης παρά το στιλ ερμηνείας. Η είσοδος του Otis στις σόου μπίζνες δεν διαφέρει από τις ιστορίες των ανθρώπων που αγωνίζονται να πλησιάσουν την κορυφή, δηλαδή τα charts. Το '65 έμοιαζε να είναι η χρονιά του. Η χρονιά της soul μουσικής, η χρονιά της Stax! Το καλοκαίρι, ο Wilson Pickett έπαιρνε την ανιούσα με το "In The Midnight Hour "και ο James Brown με τους Famous Flames χτύπαγε με το "Papa's Got A Brand New Bag"!

Οι Stones απέτισαν φόρο τιμής στους σοουλίστες με την κυκλοφορία του "Out Of Our Heads" που περιλάμβανε δικές τους εκδοχές τραγουδιών των Solomon Burke, Don Convay, Marvin Gaye και, βεβαίως, του Otis. To νέο λευκό rock βασιζόταν κυριολεκτικά στη μαύρη soul!
Ο Redding αναδεικνύεται σε δημοφιλή live καλλιτέχνη αλλά περιορίζεται στα μαύρα ακροατήρια. Έχει αρκετά λεφτά για να αγοράσει ράντσο αλλά του λείπει η φήμη. "Δεν χρειάζομαι λεφτά. Αυτό που θέλω είναι δόξα ", τραγουδά στο ριμέικ των Temptations, "My Girl". Κυκλοφορεί και άλλες soul μπαλάντες αν και γνωρίζει πως τα γρήγορα κομμάτια είναι το εισιτήριο για την κορυφή. Ο Sam και ο Dave δείχνουν τον δρόμο με το "Soul Man"αλλά ο Otis επιμένει. Το 1967 μοιάζει να είναι η χρονιά του. Τον Ιούνιο εμφανίζεται στο pop φεστιβάλ του Monterey και κερδίζει κατά κράτος το λευκό ακροατήριο! Έχει ήδη προηγηθεί η περιοδεία του στην Ευρώπη με αποκορύφωμα τις συναυλίες στην Αγγλία και την εμφάνισή του στο σόου Ready Steady Go! όπου τραγουδά μαζί με τον Eric Burdon και τον Chris Farlowe γνωστά του κομμάτια. Οι Beatles στέλνουν τις λιμουζίνες τους να τον πάρουν από το αεροδρόμιο!
ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΜΑΝΙΑΚΗ performance δημιουργεί το απαραίτητο crossover ανάμεσα στην pop και τη soul. Αποκορύφωμα το "Try A Little Tenderness ' με το συντηρητικό μπλε κοστούμι και τόνους ιδρώτα που γυαλίζει στο κατάλευκο, κόντρα στον κόσμο, φως! Ο κύβος έχει ριφθεί! Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφορεί το "Otis Blues". Το πιο σημαντικό - μαζί με το "Live At The Apollo" του Brown - album της soul και ένα must για τους εραστές της pop μουσικής. To "Otis Blue " αρχίζει να ηχογραφείται τον Απρίλη του '65, τέσσερις μήνες ύστερα από τη δολοφονία του Sam Cooke. Ο οποίος και στοιχειώνει το album - "θέλω να γεμίσω το κενό που άφησε ο θάνατος του ", δηλώνει ο Otis. Και το κατορθώνει! Μια πλειάδα από μπαλάντες όλων των ρυθμών δημιουργούν το κατάλληλο υπόστρωμα για το μέγα άλμα. Ερμηνεύει τρία κομμάτια του Cooke - το χορευτικό "Shake", το κοινωνικό "Α Change Is Gonna Come" και το "ανάλαφρο" "Wonderful World". Είχε επίσης τρία δικά του, το "Ole Man Trouble", το απίθανο "Respect" και την ερωτική μπαλάντα "I've Been Loving You Too Long To Stop Now " σε συνεργασία με τον Jerry Butler, ένα κομμάτι του Β.Β. King και ένα του William Bell, το hit του Solomon Burke "Downln The Valley" καθώς και τη θαυμάσια επανεκτέλεση του "My Girl" των Temptations. Και τέλος, το θρυλικό "Satisfaction" των Stones. Αυτή η ποικιλία μουσικού υλικού έφερε τον Redding πιο κοντά στο λευκό κοινό. Είναι ο τρόπος που παίζουν οι μουσικοί ο Steve Cropper με τα κοφτά, συνειδητά συγκρατημένα riffs, τα keyboards του Booker Τ. Jones και του Isaac Hayes αλλά και το στιλ του drummer, ΑΙ Jackson Jr. που κρατάει τον ρυθμό με το snare μια στιγμή πριν από αυτόν της μπότας! Είναι βεβαίως και η ερμηνεία του Otis Redding. Αυτή αλλάζει τα δεδομένα για την ως τότε soul μουσική. Της ευρύνει τα περιθώρια απελευθερώνοντας την από το αισθητικό της πλαίσιο, της πρόσφερε ήχους μοντέρνους και μαζί πιο εύληπτους για τα pop ακροατήρια! Η ηχογράφηση του "Otis Blue " θεωρείται από τους μουσικούς του ως "ευχάριστο ατύχημα". Χωρίς προετοιμασία έμπαιναν στο studio, ο Otis άρχιζε να παίζει και να δημιουργεί τα τραγούδια. Οι άλλοι ακολουθούσαν προσθέτοντας και από κάτι! Δεν είχε ποτέ έτοιμα τα λόγια! Τραγουδούσε και εφεύρισκε στίχους! Ποτέ δεν είπε θα κάνω αυτό ή το άλλο κομμάτι, ή θα γράψω ένα album με τίτλο "Otis Blues ".Απλά, έγραφε κομμάτια. Τα περισσότερα ηχογραφήθηκαν σε έναν μαραθώνιο δύο ημερών! Στο τέλος οι μουσικοί δεν ήξεραν τι έπαιζαν! Στον Otis έπαιρνε μια ημέρα να ετοιμάσει τη σύνθεση, είκοσι λεπτά να ενορχηστρώσει και δύο-τρεις να την ηχογραφήσει. Αστείρευτη πηγή έμπνευσης! Όλα πήγαιναν δεξιά στην ζωή του Otis Redding!
ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΗΧΟΓΡΑΦΕΙ ΞΑΝΑ, ΩΣΠΟΥ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ μοιραίο... To "[Sittin'On] The Dock Of The Bay" έμελλε να γίνει ο επιτάφιος του. Η πιο δυνατή από τις μπαλάντες του, θεσμοθετεί τις αλλαγές που έρχονταν στον τρόπο γραφής και ερμηνείας του. Μελωδία που κυλάει αβίαστα, ρυθμικά, απόδοση χωρίς υψηλές ή "μελό" νότες. Το κομμάτι μιλά για το μέλλον όπου τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει - σε αντίθεση με τον Sam Cooke και το "A Change Is Gonna Come", το οποίο έγραψε λίγο πριν δολοφονηθεί και κυκλοφόρησε, όπως και το "Dock Of The Bay", μετά! Είναι ειρωνικό, αλλά ο ήρωας του τραγουδιού κάθεται στην αποβάθρα βλέποντας τον χρόνο να φεύγει μακριά ενώ η μοναξιά του γίνεται αχώριστος σύντροφος...

Το τραγούδι πάει nο1 στην Αμερική και Νο3 στη Βρετανία - ο κόσμος ψάχνει για νέο υλικό. Η εταιρεία εξαντλεί τα αρχεία της και κυκλοφορεί έκτοτε αρκετά Best, πολύ περισσότερα από τα επίσημα albums του Otis. Κοινή είναι η μοίρα των πρόωρα χαμένων μεγάλων μουσικών.Η μαύρη ψυχή του Otis και η soul από τα έγκατα της μουσικής, τραγουδούν - 46 χρόνια τώρα - το ίδιο άσμα: Respect! "Ο φτωχός Otis πέθανε και έφυγε - μ' άφησε εδώ να τραγουδώ το τραγούδι τον 7 - ψελλίζει ο Morrison από τη γωνία του, ενώ ο Παύλος, "I remember Οtis'"...και σιγοσφυρίζει τον σκοπό της μαύρης μπαλάντας.Αναδημοσιευση κειμενου. Περιοδικο "Zoo" Ιανουαριος - Φεβρουαριος 1998 τευχος 7.

Taste :


Ready steady go - Otis Redding (1966) - complete show!

Otis Redding -Try A Little Tenderness" Live 1967 (from the 1967 Stax/Volt tour which we released on DVD in 2007 as "Stax/Volt Revue Live In Norway 1967." )

Παύλος Σιδηρόπουλος - I remember Otis


By Electric Looser

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Sergio Mendes.. Close your eyes.... & look around.

 Για τους περισσότερους ο Sergio Mendes ήταν ο κορυφαίος Βραζιλιάνος καλλιτέχνης της δεκαετίας του '60. Τα Ι.ρ. του με το συγκρότημα του "BRASIL 66" ήταν συνήθως μέσα στα πέντε καλύτερα, στα charts της Αμερικής, παίζονταν από τους 'ποπ' ραδιοφωνικούς σταθμούς και έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους μουσικούς στη Νότια Αμερική, με διεθνείς επιτυχίες, προσφέροντας στους ακροατές του ένα είδος jazz, easy listening και bossa nova ήχων. Γεννημένος στο Niteroi της Βραζιλίας, στις 11 Φεβρουαρίου του 1941, γιός ιατρού, άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από τότε που ήταν ακόμη παιδί με σπουδές στο κλασσικό πιάνο. Ο Sergio Mendes ζούσε στο Rio de Janeiro και ήταν η αγάπη του για τη μουσική bossa nova που στα μέσα της δεκαετίας του '50, σε ηλικία 15 ετών τον έκανε να εγκαταλείψει τις  κλασσικές σπουδές για χάρη της. Άρχισε να συνεργάζεται με διάφορους καλλιτέχνες του Rio όπου απορροφά το μουσικό ένζυμο κυρίως των Antonio Carlos Jobin και Astrud Gilberto.
Η φήμη του μεγάλωσε κατά τις επισκέψεις στη Βραζιλία των Αμερικάνων 'γιγάντων' της jazz, όπως Dizzy Gillespie, Charlie Byrd, Paul Winter, Roy Eldridge, Genz και Herbie Mann. Γίνεται ο ηγέτης της πρώτης του ουσιαστικά μπάντας με το όνομα The 'Sexteto Bossa Trio', με μέλη της πολλούς από τους επισκεπτόμενους μουσικούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την πρώτη του δισκογραφική εμπειρία το      με τον τίτλο "Dance Moderno" κάτω από την ετικέτα της Philips. Από το ο Mendes έπαιζε στο Birdland της Νέας Υόρκης με τον Cannonball Adderley και μαζί την ίδια χρονιά ηχογράφησαν ένα album για λογαριασμό της Capitol. Οι πρώτες του δουλειές ήταν φανερά επηρεα­σμένες από τον Carlos Jobim, όπως για παράδειγμα, τα Ι.ρ. του "Bossa Nova York" και "Girl From Ipanema". Στην επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη το 1964 γοητεύτηκε από τον τρόπο ζωής και το θεώρησε ιδανικό να μεταναστεύσει εκεί, αρχικά δουλεύοντας με τους Carlos Jobim και Art Farmer και στη συνέχεια δημιουργώντας τους "Brasil 65", την επόμενη ακριβώς χρονιά. Η μπάντα ηχογράφησε για την Capitol χωρίς να έχει την αναμενόμενη επιτυχία, ωστόσο το 1966 ο Mendes με την ορχήστρα του, μετονομασμένη πια σε 1 Brasil 66', συνάπτει συμβόλαιο με την Α&Μ Records οπότε και αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον του κοινού προς το πρόσωπο του. Η μπάντα, με την οποία ηχογραφούν πια για λογαριασμό της Α&Μ rec, αποτελείται από τους Sergio Mendes: πλήκτρα, φωνή, Bob Matthews: μπάσο, Jao Palma: τύμπανα, Jose Soares: μπάσο, στα φωνητικά ο Herb Alpert (συνιδιοκτήτης της Α&Μ) και Janis Hansen, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία παίζοντας ένα μίγμα ελαφριάς' jazz με bossa nova στηριζόμενο πάνω στις λαϊκές Βραζιλιάνικες μελωδίες.

Το πρώτο του album στηρίχτηκε στο 'εθνικό' "Mas Que Nada" με την προβλεπόμενη επιτυχία. Το δεύτερο Ι.ρ. με τίτλο "EQUINOX" περιείχε τα 'Night and Day', 'Constant Rain (Chove Chuva), και 'For Me' τα οποία έγιναν πολύ αγαπητά από το κοινό, ενώ στο τρίτο "Look Around" δεσπόζει η διασκευή στο ' With a Little Help From My Friends' των Beatles χωρίς να παραβλέπουμε τα'The Look of Love','The Frog' και φυσικά το ομώνυμο'Look Around'. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανε και μερικές ηχογραφήσεις για λογαριασμό της Atlantic Records, ξεχωριστά απ' αυτές της Α&Μ, στοχεύοντας στο 'ελαφρύ' ακροατήριο της jazz! Σ' αυτές τις ηχογραφήσεις είχε κάποιες συνεργασίες με τους Carlos Jobim, Art Woods, Hubert Laws και Charlie Fisher οι οποίες ποτέ δεν προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του κοινού ή δεν είχαν τις ανάλογες πωλήσεις όπως οι ηχογραφήσεις του με τους "Brasil 66".0 Sergio 'περπάτησε' επιτυχώς σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ των διεθνών και εσωτερικών ακροατηρίων από τις αρχές της δεκαετίας του '60 μέχρι και το τέλος της, χωρίς να απογοητεύσει κανέναν.
Φάνηκε όμως να χάνει τη δημοτικότητά του με τη στροφή της δεκαετίας και τα δύο Ι.ρ. του "Stillness" και "Stephen Stills", βασισμένα σε folk παραδοσιακούς Βραζιλιά νικους ήχους, αποτυγχά νουν να κάνουν οποιαδή ποτε εντύπωση στους ακροατές του αλλά και στα αμερικάνικα charts. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μετακινηθεί στη μικρότερης εμβέλειας δισκογραφική εταιρία Bell Records, το 1973 και στη συνέχεια στην Electra Rec όπου και θα ηχογραφήσει το πρώτο του επίσημο solo album. Οι δισκογραφικές δου λειές του συνεχίζονται και κατά τις δεκαετίες του 70 και '80, ποτέ όμως με ! την ίδια επιτυχία που γνώρισε στα sixties κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι σχεδόν όλος ο κατάλογος της Α&Μ και αρκετές από τις δουλειές του στην Atlantic έχουν επανεκδοθεί όχι μόνο σε Ευρώπη και Αμερική αλλά ακόμη και στην Ιαπωνία.

Taste :

Sergio Mendes & Brasil '66 - For What It's Worth

Sergio Mendes & Brasil '66 - With a Little Help From My Friends


By Electric Looser

Γιώργος Χατζηνάσιος - Σ'Αγαπω 1992 (Lyra)



Label : Lyra

Value :

Το “Σ' ΑΓΑΠΩ” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πιο ερωτική  ταινία της Αλίκη Βουγιουκλάκη. Βασίστηκε σε μια ιδέα δική της και    είναι μια τρυφερή ερωτική ιστορία που δείχνει πόσο μεγάλη δύναμη κρύβει η αγάπη και πώς μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο ν' αντιμετωπίσει ακόμη και τον ίδιο το θάνατο. Η ταινία έρχεται δεύτερη σε εισπράξεις την περίοδο 1971-72 και είναι σίγουρα απ' τις πιο πολυδάπανες παραγωγές της Φίνος Φιλμ.
Γυρίστηκε στην Αθήνα, στο Ναύπλιο, στη Γενεύη, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Βενετία και στη Βερόνα. Η σημαντική μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου δίνει την ερωτική ατμόσφαιρα της ταινίας και ο ίδιος βάζει τα πρώτα του γερά θεμέλια στο χώρο της κινηματογραφικής μουσικής. Λίγοι είναι οι χαρισματικοί συνθέτες που με ότι καταπιάνονται το κάνουν αξιόλογο, σαν να κρατούν στο χέρι τους ένα μαγικό ραβδάκι. Ένα τέτοιο “μαγικό ραβδάκι” πιστεύω πως κρατά στο χέρι του ο Γιώργος Χατζηνάσιος που λέγεται ΤΑΛΕΝΤΟ. Μια λέξη που ταιριάζει απόλυτα στην προσωπικότητα του συνθέ­τη, με όλη την σημασία της. Έχει γράψει μουσική για αρκετές κινηματογραφικές ταινίες.

Η φήμη του όμως σαν συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής ξεπερνάει τα ελληνικά σύνορα κι έτσι τον βρίσκουμε να υπογράφει παραγωγές με πολύ γνωστούς και άξιους συνεργάτες.Η τελευταία του κινηματογραφική δουλειά στο εξωτερικό είναι η πολύ πετυχημένη ται­νία 'SHIRLEY VALENTINE' που έγινε μεγάλη επιτυχία σ όλο τον κόσμο. Ένας διεθνής λοιπόν μουσικοσυνθέτης με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του ίσως ο σημαντικότερος της γενιάς του,που τ'όνομα του τιμά τον ελληνικό χώρο.

Taste :

Γιώργος Χατζηνάσιος - Ασπρο περιστερι σ' αγαπω (Αλικη Βουγιουκλακη)


Γιώργος Χατζηνάσιος - Ασπρο περιστερι σ' αγαπω (instr.)




Download 2 tracks

By Electric Looser

Γιώργος Ρωμανός ‎– Έι Κορίτσι / Η Αγάπη Μας Κοιμάται Στα Νερά 1967 (Zodiac)


Label : Zodiac

Value :

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Ο Γιώργος Ρωμανός είναι τραγουδιστής και τραγουδοποιός, καθώς και κιθαρίστας της τζαζ. Εμφανίστηκε το 1965 (ως τραγουδιστής) ερμηνεύοντας τους κύκλους τραγουδιών «Καπετάν Μιχάλης» και «Μυθολογία» του Μάνου Χατζιδάκι (στίχοι Ν. Γκάτσου) που δισκογραφήθηκαν τον επόμενο χρόνο. Από το 1967 δισκογράφησε και δικά του τραγούδια (στίχοι-μουσική) στον δίσκο «Μπαλλάντες». Το 1968 δισκογράφησε τον ιστορικό δίσκο του "In Concert & In The Studio", όπου συνοδεύεται σε τέσσερα κομμάτια από το συγκρότημα “Vangelis and his Orchestra”, οι οποίοι ήταν οι πρωτοεμφανιζόμενοι τότε Aphrodite’s Child, με επικεφαλής τον Βαγγέλη Παπαθανασίου).
Το 1970 ήταν συνεργάτης των Babylon και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ, το ιστορικότατο «Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα», ένα από τα σημαντικότερα δείγματα Ελληνικού ψυχεδελικού ροκ και αγαπημένος δίσκος των συλλεκτών παγκοσμίως. To 1972 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για 14 χρόνια και συνέχισε εκεί τις δραστηριότητές του, γράφοντας μουσική για διαφημίσεις, θέατρο κ.ά. Το 1974 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Dans le Grenier”, στο οποίο περιλαμβάνονταν εκδοχές των τραγουδιών του στα γαλλικά, υπό τη μορφή μπαλλάντας. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Taste :

Γιώργος Ρωμανός ‎– Η Αγάπη Μας Κοιμάται Στα Νερά


Γιώργος Ρωμανός ‎– Έι Κορίτσι

Download 1 track

By Electric Looser

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Charles Kynard ‎– Wa-Tu-Wa-Zui (Beautiful People) 1971 (Prestige)

Label : Prestige

Value :

One of the best albums cut during the Prestige jazz/funk generation of the early 70s! The album's a super-heavy monster that has organist Charles Kynard working with a great group that includes Rusty Bryant on tenor, Virgil Jones on trumpet, Melvin Sparks on guitar, Jimmy Lewis on Fender Bass, and Idris Muhammad on drums – all cooking together with the sort of hard-grooving, high-wailing sound you'd expect from Bryant's or Sparks' Prestige albums of the time! The use of Lewis' bass on the bottom really leaves Kynard free to soar over the top – and in addition to his usual Hammond, he also plays some groovy electric piano on two of the album's tracks.

Taste :

Charles Kynard ‎– Wa-Tu-Wa-Zui (Beautiful People)

Download Lp

By Electric Looser


Fred Jackson ‎– Hootin' 'N Tootin' 1962 (Blue Note)


Label : Blue Note

Value :

A classic! This is one of the rarest of the rare of all Blue Note albums – and it's the only-ever session cut as a leader by the great tenor player Fred Jackson! The album's a really heavy burner – an all-out organ/tenor assault with the kind of gutbuckety soul groove that only peaked on a rare few Blue Note sessions! Earl Van Dyke plays organ on the session, and it's one of the few jazz albums he appears on, apart from the "soul instrumental" sessions he cut later for Motown. The whole thing's down-n-dirty and mighty nasty – with a feel that's much more like some of the Prestige soul jazz cookers of the time than the usual Blue Note set!

Taste :

Fred Jackson ‎– Preacher Brother

Fred Jackson ‎– Southern Exposure


Download Lp

By Electric Looser

Father Herrera & The Trio ESP ‎– Jazz Goes To Church 1968 (Enterprise)


Label : Enterprise

Value :

These are times of the miniskirt, megaton, mac­ro-riot, and Mayan. They present new problems that demand new answers. It's apparent to many that the old solutions may or may not have been adequate for resolving old problems, but it's bla­tantly clear that old solutions are not going to pro­vide the needed answers for today's principal hang­ups. People are overturning values and searching out new approaches to coping with the pressures and demands of modern accelerated society. Much of this groping and searching and frustration I have witnessed being captured by sensitive jazz artists that have played in my jazz club, the Bo­hemian Caverns in Washington, D.C. Seven years in this business brings a man into contact with a very wide range of people with an equally wide range of stories to tell. My experience has been that the successful performers are those who have a truly perceptive and honest message or approach. There's no room for phonies anymore, especially over the long haul. It's with the above as something of a background that I want to introduce one of the very honest and genuine men I have had the pleas­ure of being associated with for the past year or so, The Reverend Jack Herrera. Pastor Herrera is another man of the cloth who is making a thrust at finding answers through the use of religion and jazz.

On the surface this seems an odd marriage, but history reveals that religion in the past was based on the same elements that jazz now thrives on. First, rhythm and music was the basis for most religious rites. Secondly, improvisa­tion was common and approved. Thirdly, religion was very worldly in many of the issues it attempted to deal with. It was only after centuries of "sophis­tication" that religion began to represent a move­ment that was rather rigid, and totally "other worldly." Pastor Herrera now leads a growing nu­cleus of clergymen who are seeking to understand today's problems through today's tools and values.

Pastor Herrera has chosen human love and jazz as one avenue to pursue in his attempt to bring greater understanding to those with whom he min­isters. In combining these two elements, he brings about a marriage between a desirable intangible and a modern day reality. Furthermore, he brings religion to people in a form that they relate to natu­rally, rather than through a medium which by its very stiffness and rigidity alienates people.  As I suggested above, Pastor Herrera is not the only person undertaking this kind of work, but what is unique about Jack Herrera is the quality and qualifications he brings to his work. At the age of eight he started on clarinet and soon became well-known for his ability. Involved in music and art dur­ing his high school years, he soon had his own bands and was working the local night spots and most of the school dances. He received a B.A. in music from Gettysburg College in Pennsylvania and during this period, he picked up more work with larger and some name bands, playing all the wood winds. In 1952, he entered military service and played in Army bands.

He graduated from the Navy School of Music in 1953 and in 1955 returned to Gettysburg where he entered the Lutheran Theological Sem­inary, receiving his B.D. degree in 1958. From that time until now he has been actively creating new forms of worship. From this background comes a man who has seen life in some of its more basic and debased forms. It was this that caused him to seek out a reservoir of love within himself to help fill the void of love he found in the lives of others. It is my contention that what has resulted is a liberated kind of religious experience that applies itself to today. In recording some of these religious services live we are providing an opportunity for people other than those who have experienced his well-attended services to share in this moving and satisfying experience.  In doing the kind of thing that Pastor Herrera does, it is extremely important that the musicians that work with him in fact do just that-work with him. The Trio ESP is superbly prepared to do this. They are a very sensitive and talented group with a depth of understanding and insight.

The group includes Gene Rush, piano; Steve Novosel, bass and Jimmy Hopps, percussion.  This man and his work got to me and I'm hoping that you will allow yourself to let him reach you. It's an experience you will never regret.

Taste :

Father Herrera & The Trio ESP ‎- So What


Download Lp

By Electric Looser

Trio Latino 1965 Κυπρος

Δούκας, Ευθυμίου,Χαραλάμπους.
 Cantos de Selva , Aline / Εσενα που σε ξερω τοσο λιγο , Bang Bang 1966 (Polydor)

Label : Polydor

Value :


Taste :

 Trio Latino - Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο

By Electric Looser

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Αναδελτα 1971




Όταν ο Γιάννης Κιουρτσόγλου αποχώρησε από τους Πελόμα Μποκιου, προχώρησε στη δημιουργία ενός άλλου σχήματος, των Αναδέλτα. Στους Αναδέλτα συμμετείχαν επίσης ο Γιώργος Τρανταλλίδης [τύμπανα, μόλις είχε φύγει από τους Socrates], Μίκης Μίχος [μπάσο, πρώην μέλος των First] και ο Νίκος Λογοθέτης [πλήκτρα, πρώην μέλος των Πελόμα Μποκιου].

To group δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 1971 και τον Απρίλη της επόμενης χρονιάς κυκλοφόρησαν το μοναδικό τους single με τα τραγούδια "Ιστορίες Για Θεριά / Η Μαριάννα Από Την Κοζάνη" [Lyra 1399]. Ο Γιάννης Κιουρτσόγλου έπαιζε στη διάρκεια της δεκαετίας του '60 στους Loubogg, που είχαν ηχογραφήσει το υπέροχο "She's Cool".

Στο περιοδικό Επίκαιρα που κυκλοφόρησε στις 5/11/1971, ο Γιάννης Κιουρτσόγλου συνεντευξιαζόταν με τον Γιάννη Πετρίδη, όπου μεταξύ άλλων περιέχονταν και τα εξής: 

Υπάρχει ελληνική pop;

"Η ελληνική pop είναι μια έκφραση που τη χρησιμοποιούσα κι εγώ συχνά, χωρίς να ξέρω τι θέλω να πω. Νομίζω ότι οι διάφορες ορολογίες όπως jazz, rock, ρεμπέτικο, ελαφρολαϊκό, χρησιμοποιούνται για να δώσουν ιδιότητες σε μια κατηγορία μουσικής. Ετσι, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πώς το "pop" δένει με το "ελληνική." Το μόνο που κατάλαβα είναι ότι οι περισσότεροι εννοούν τα συγκροτήματα με ηλεκτρονικά όργανα πού είτε αντιγράφουν τους ξένους βάζοντας ελληνικό στίχο στα ξένα τραγούδια είτε προσπαθούν να βρουν ένα νέο δρόμο που να ταιριάζει στα σημερινά ελληνικά δεδομένα. Την πρώτη περίπτωση θα την αγνοήσω. Όσο για τη δεύτερη, θα αναφέρω την πρωτοπορία του Σαββόπουλου με το "Περιβόλι Του Τρελού". Σε μας τους υπόλοιπους απομένει να συνεχίσουμε." 

Για την ξένη μουσική κίνηση ποια είναι η γνώμη σου; 

"Γύρω από αυτήν δεν έχω να πω πολλά. Εμείς δεν έχουμε να κερδίσουμε παρά μόνο την εμπειρία της τεχνικής τελειοποιήσεως ως προς την εκτέλεση. Ως προς τον ψυχολογικό και κοινωνικό προσανατολισμό των ξένων... ας τους αφήσουμε να παιδεύονται με το Βιετνάμ και τα ναρκωτικά τους. Το "πιστεύω" μου περικλείεται μέσα στους στίχους μου:

"Γι' αυτό κι εγώ δε σου μιλώ
για μακρινούς πολέμους
γιατί έχω το δικό μου καημό...".

Αναδημοσιευση αρθρου περιοδικο Zoo τευχος 2 Μαρτιος - Απριλιος 1997.

Taste :

Ανάδελτα - Ιστορίες Για Θεριά

By Electric Looser